Οι τελευταίες μέρες στην Αθήνα κουβαλούν μια γλυκιά ζέστη. Αυτή την ατμόσφαιρα που «μυρίζει» άνοιξη προς καλοκαίρι, που σε προκαλεί να βγεις έξω, να αναπνεύσεις, να αφήσεις για λίγο τα συνηθισμένα της καθημερινότητας. Βέβαια, στους ασταθείς καιρούς που ζούμε, τίποτα δεν μοιάζει πια δεδομένο. Η σταθερότητα –ακόμα και η πιο στοιχειώδης– έχει γίνει είδος εν ανεπαρκεία και ποτέ δεν ξέρεις τι ξημερώνει αύριο.
Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει γρήγορα, συχνά με τρόπους που μας ξενίζουν ή μας ανησυχούν. Όμως, κόντρα σε αυτή την αβεβαιότητα, εμείς επιλέξαμε να περπατήσουμε. Ξεκινήσαμε με τα πόδια, με προορισμό έναν χώρο που κουβαλάει τη δική του, σιωπηλή ιστορία: τον εγκαταλειμμένο σταθμό του ΟΣΕ Πελοποννήσου. Ένα αρχιτεκτονικό στολίδι του παρελθόντος, που πλέον στέκει εκεί, ξεχασμένο από το χρόνο, ανάμεσα στις γραμμές και τη σκουριά.
Υπάρχει μια παράξενη, μελαγχολική γοητεία στα εγκαταλειμμένα κτίρια. Σου θυμίζουν ότι όλα κάνουν τον κύκλο τους. Κάπου κάπου, σταματούσαμε για μια φωτογραφία. Για να «κλέψουμε» μια στιγμή από τον χρόνο. Για να κρατήσουμε μια ανάμνηση. Αυτή η βόλτα μάς θύμισε κάτι πολύ σημαντικό: ότι τελικά, υπάρχει ακόμα ομορφιά μέσα στην ασχήμια αυτού του κόσμου. Δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις μακριά για να τη βρεις.
Μερικές φορές κρύβεται σε ένα παλιό βαγόνι, στις αχτίδες του ήλιου που πέφτουν πάνω σε έναν μισογκρεμισμένο τοίχο, ή απλώς στη συντροφιά και στο περπάτημα χωρίς συγκεκριμένο σκοπό. Απέναντι σε όλα όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε, ας κρατήσουμε αυτές τις μικρές, όμορφες στιγμές σταθερότητας που δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι.