Μια γλυκιά ηρεμία, πριν έρθει το καλοκαίρι…


Υπάρχουν κάποιοι τόποι που χαράσσονται στη μνήμη όχι μόνο για την ομορφιά τους, αλλά για το συναίσθημα που σου γέννησαν την πρώτη φορά που τους αντίκρισες. Για εμάς, το Χορευτό Πηλίου είναι ένας τέτοιος τόπος. Η τελευταία φορά που περάσαμε από εδώ, ήταν το 2022. Είχαμε μείνει, ως βάση, δέκα μέρες στα διαμερίσματα της Βικτώριας στη Ζαγορά, υλοποιώντας ένα παλιό μας όνειρο: να γνωρίσουμε το “Βουνό των Κενταύρων” σε όλο του το μεγαλείο. Ήταν η εποχή που μόλις είχαμε βγει από την καραντίνα του COVID-19 και η ανάγκη μας να αναπνεύσουμε τον καθαρό αέρα του Πηλίου και να χαθούμε στο πράσινο ήταν σχεδόν βιολογική.
Πώς είναι τα πράγματα σήμερα;
Επιστρέφοντας στο Χορευτό αυτές τις μέρες, η εικόνα που αντικρίσαμε ήταν διαφορετική, αλλά εξίσου γοητευτική. Η σεζόν δεν έχει ξεκινήσει ακόμα επίσημα. Τα περισσότερα μαγαζιά παραμένουν κλειστά, προετοιμάζοντας τις δυνάμεις τους για το καλοκαίρι, και η τουριστική βαβούρα απουσιάζει παντελώς.
Ωστόσο, αυτή η «σιωπή» του μικρού οικισμού είναι που αναδεικνύει την αληθινή του ομορφιά. Η απέραντη αμμουδιά, απαλλαγμένη από ομπρέλες και ξαπλώστρες, μοιάζει πιο επιβλητική από ποτέ. Το κύμα του Αιγαίου σκάει νωχελικά στην ακτή και το πράσινο του βουνού κατηφορίζει μέχρι εκεί που σκάει το νερό, δημιουργώντας μια αντίθεση που μόνο το Πήλιο μπορεί να προσφέρει.
Παρά την ησυχία και την έλλειψη κίνησης, η ατμόσφαιρα ήταν μαγική. Ήταν μια ευκαιρία να δούμε το Χορευτό στην πιο αυθεντική του μορφή – έναν τόπο γαλήνης που σε προσκαλεί να ηρεμήσεις και να ανασυγκροτηθείς.
Φύγαμε με την ίδια γλυκιά υπόσχεση που δώσαμε και το 2022: ότι αυτό το βουνό και αυτές οι θάλασσες θα μας βλέπουν ξανά και ξανά, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Επιστροφή στη βάση μας με γεύση από Βόλο…

Η πρώτη ανάρτηση από το γραφείο είναι γεγονός. Πίσω στις ανέσεις μας, στις γνώριμες συνήθειες και στον δικό μας τόπο, αλλά με τις αποσκευές ακόμα “ζεστές” από τις αναμνήσεις της εκδρομής μας. Η εξόρμησή μας στους Γόννους και η γνωριμία μας με την ευρύτερη περιοχή ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν: μια ουσιαστική απόδραση από τη ρουτίνα, γεμάτη νέες εικόνες και στιγμές χαλάρωσης.

Όπως είδατε και στις προηγούμενες αναρτήσεις μας, το υλικό είναι πολύ και θα συνεχίσουμε να το μοιραζόμαστε μαζί σας τις επόμενες ημέρες. Σήμερα όμως, θέλω να κάνω μια στάση στο κεφάλαιο “επιστροφή”. Καθώς ανηφορίζαμε προς την Αθήνα, δεν γινόταν να προσπεράσουμε τον Βόλο. Η βόλτα στην παραλία της πόλης είναι πάντα αναζωογονητική, αλλά η εμπειρία ολοκληρώθηκε στον “Μονοσάνδαλο”.

Σε ένα προνομιακό σημείο πάνω στην παραλία, βρήκαμε το ιδανικό σκηνικό για να αποχαιρετήσουμε την εκδρομή μας. Ένας χώρος φωτεινός, με καθαρά στρωμένα τραπέζια κάτω από τις μεγάλες ομπρέλες και μια αύρα που σε κάνει να νιώθεις οικεία από το πρώτο λεπτό. Τι καλύτερο από ένα παγωμένο τσιπουράκι με θέα τη θάλασσα;

Η παραδοσιακή φιλοξενία του Βόλου σε όλο της το μεγαλείο, με μεζέδες που συνοδεύουν τέλεια την κάθε γουλιά.Ήταν ο καλύτερος επίλογος πριν πάρουμε τον δρόμο της τελικής ευθείας για την πρωτεύουσα. Ο Βόλος έχει πάντα τον τρόπο να σε κερδίζει, ακόμα και σε μια σύντομη στάση. Μείνετε συντονισμένοι, γιατί έρχονται περισσότερες λεπτομέρειες από την εξερεύνησή μας στη Θεσσαλία!























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…