Κόκκινες πινελιές στην ελληνική ύπαιθρο


Η άνοιξη στην ελληνική επαρχία δεν είναι απλώς μια εποχή, είναι μια πανδαισία αισθήσεων. Πρόσφατα, είχαμε την τύχη να βρεθούμε στην καρδιά της φύσης, εκεί όπου το πράσινο των αγρών συναντά το απέραντο γαλάζιο του ουρανού. Περπατώντας ανάμεσα στα ανθισμένα χωράφια, η ματιά μας δεν μπορούσε παρά να σταθεί σε έναν από τους πιο εμβληματικούς πρωταγωνιστές της εποχής: την παπαρούνα.
Αν και εμείς οι ίδιοι δεν σταματήσαμε να φωτογραφίζουμε αυτές τις κατακόκκινες κηλίδες που στολίζουν τους δρόμους και τα μονοπάτια, οι φωτογραφίες που μας έστειλε ο φίλος μας, ο Ηλίας, ήταν πραγματικά κάτι το ξεχωριστό. Μας θύμισαν πως η ομορφιά κρύβεται στην απλότητα ενός αγριολούλουδου που λυγίζει στον άνεμο, αλλά παραμένει περήφανο και λαμπερό.
Στις φωτογραφίες του Ηλία, η παπαρούνα δεν είναι μόνη. Συναντάται σε όμορφα μπουκέτα μαζί με κίτρινα αγριολούλουδα, χαμομήλια και το διακριτικό μωβ των ίριδων, δημιουργώντας μια σύνθεση που μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής. Είτε μέσα σε ένα απλό βάζο στο τραπέζι, είτε κρατημένες με αγάπη σε ένα μπουκέτο με φόντο τον κατακάθαρο ουρανό, οι παπαρούνες αυτές μας ταξιδεύουν στην ηρεμία της εξοχής.
Σας προσκαλούμε να απολαύσετε αυτές τις εικόνες και να αφήσετε για λίγο το βλέμμα σας να ξεκουραστεί σε αυτό το έντονο κόκκινο που συμβολίζει την αναγέννηση της φύσης. Είναι αυτές οι μικρές στιγμές και οι “διαφορετικές” ματιές των φίλων μας που κάνουν την καθημερινότητα πιο όμορφη.
Ευχαριστούμε τον Ηλία για το υπέροχο φωτογραφικό υλικό.

Ένας ιστορικός θησαυρός στο Μοναστηράκι…

Πόσες φορές έχετε σταθεί στην πλατεία Μοναστηρακίου, κοιτάζοντας το επιβλητικό κτίριο με την τοξωτή στοά που δεσπόζει πάνω από τις γραμμές του Ηλεκτρικού; Το τζαμί Τζισταράκη, χτισμένο το 1759 από τον τότε βοεβόδα της Αθήνας, Μουσταφά Αγά Τζισταράκη, δεν είναι απλώς ένα μνημείο· είναι ένας σιωπηλός μάρτυρας της πολυπολιτισμικής διαδρομής της πόλης. Η σχέση του κτιρίου με τον πολιτισμό ξεκίνησε ουσιαστικά το 1918, όταν παραχωρήθηκε για τη στέγαση του τότε “Μουσείου Ελληνικών Χειροτεχνημάτων”.

Μετά από διάφορες μετονομασίες και περιπέτειες, το 1973 πήρε τη μορφή που γνωρίζουμε πολλοί, στεγάζοντας μέρος των συλλογών του Μουσείου Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού. Σήμερα, το τζαμί λειτουργεί ως παράρτημα του Μουσείου, φιλοξενώντας την εξαιρετική Συλλογή Κεραμικής του Β. Κυριαζόπουλου. Η επιλογή του χώρου δεν είναι τυχαία, καθώς η αρχιτεκτονική του τζαμιού δημιουργεί μια μοναδική ατμόσφαιρα που αναδεικνύει την παραδοσιακή τέχνη.

Γιατί αξίζει να το επισκεφτείτε; Η Αρχιτεκτονική Λεπτομέρεια: Παρατηρώντας την είσοδο, βλέπει κανείς την περίτεχνη λιθογλυπτική που επιβιώνει μέχρι σήμερα. Είναι μια ευκαιρία να δει κανείς από κοντά πώς η οθωμανική αισθητική «συνομιλεί» με το αθηναϊκό φως. Μια Γειτονιά – Μωσαϊκό: Η επίσκεψη στο τζαμί δεν είναι ολοκληρωμένη αν δεν συνδυαστεί με τη γύρω περιοχή.

Σε απόσταση αναπνοής βρίσκονται: Η Βιβλιοθήκη του Αδριανού, που στέκει ακριβώς δίπλα, θυμίζοντας τη ρωμαϊκή δόξα. Το Λουτρό των Αέρηδων, το μοναδικό δημόσιο λουτρό της Αθήνας που σώζεται. Το Νέο Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού, που απλώνεται σε μια ολόκληρη γειτονιά της Πλάκας με δεκάδες κτίρια-εκθέματα. Η καθημερινότητα μας κάνει συχνά να «τυφλωνόμαστε» απέναντι στα μνημεία που συναντάμε στον δρόμο μας.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…