Υπάρχουν δρόμοι στο Λεκανοπέδιο που δεν είναι απλώς περάσματα, αλλά ζωντανές αρτηρίες μνήμης. Ένας από αυτούς είναι η οδός Δημαρχείου στο Αιγάλεω — ένας δρόμος βαθιά χαραγμένος στο μυαλό και την καρδιά όσων έζησαν την περιοχή δεκαετίες πριν. Τότε που η εικόνα της γειτονιάς ήταν εντελώς διαφορετική: οι κεντρικοί μόνο άξονες καλύπτονταν από άσφαλτο, ενώ οι περισσότεροι παράδρομοι παρέμεναν χωματένιοι, γεμάτοι παιδιά που έπαιζαν μέχρι τη δύση του ηλίου. Με την πάροδο των ετών, η ανοικοδόμηση άλλαξε το τοπίο.
Σήμερα, η οδός Δημαρχείου αντικατοπτρίζει αυτή την πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική εξέλιξη της Αττικής: χαμηλές, παλιές μονοκατοικίες με κεραμίδια και αυλές συνυπάρχουν δίπλα-δίπλα με μοντέρνες, πολυώροφες οικοδομές και πολυκατοικίες. Κι όμως, παρά την τσιμεντοποίηση, η ψυχή της γειτονιάς παρέμεινε ανεξίτηλη. Το πιο όμορφο και ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτού του δρόμου είναι χωρίς αμφιβολία τα δέντρα του. Ο τοπικός Δήμος είχε κάποτε φυτέψει ή μπολιάσει νεραντζιές, μετατρέποντάς τες σε εύφορες λεμονιές. Σήμερα, τα κλαδιά τους κρέμονται πάνω από τα πεζοδρόμια, βαριά και φορτωμένα με ώριμους καρπούς.
Από απόσταση, τα λεμόνια κρέμονται σε πυκνά τσαμπιά, θυμίζοντας σχεδόν κιτρινωπά σταφύλια. Είναι μια γλυκιά, απλόχερη χειρονομία της φύσης μέσα στην πόλη: καρποί προσβάσιμοι σε κάθε περαστικό, μια μικρή καθημερινή προσφορά ομορφιάς και άρωματος σε όποιον διασχίζει τον δρόμο. Η βόλτα στην περιοχή αποκτά ακόμα περισσότερο χρώμα τις ημέρες που στήνεται η λαϊκή αγορά στους κάθετους δρόμους, όπως στην οδό Καραϊσκάκη. Εκεί, ανάμεσα στους πάγκους με τα φρέσκα φρούτα, τις μυρωδιές και τις φωνές των πωλητών, νιώθεις την αυθεντική ζωντάνια της παλιάς αθηναϊκής γειτονιάς.
Και οι εκπλήξεις δεν σταματούν εκεί. Στα στενά γύρω από τη Δημαρχείου, η ανθρώπινη επαφή διατηρεί τη ζεστασιά της. Όπως τότε που ανακαλύψαμε το μικρό ραφείο της γειτονιάς και γνωρίσαμε τον μάστορα, έναν αυθεντικό τεχνίτη με καταγωγή από την Αντιόχεια. Με τα χέρια του να κουβαλούν την τέχνη και την εμπειρία των παλιών ανατολίτικων εργαστηρίων, μας θύμισε πως η ταυτότητα του Αιγάλεω διαμορφώθηκε από ανθρώπους της βιοπάλης, πρόσφυγες και τεχνίτες, που έφεραν μαζί τους μεράκι, πολιτισμό και ιστορίες. Η οδός Δημαρχείου είναι ένας μικρόκοσμος του Αιγάλεω. Ένας δρόμος που συνδέει το χθες με το σήμερα, τη φύση με το τσιμέντο, και τις αναμνήσεις των παλαιότερων με την καθημερινότητα των νεότερων.