Είναι φορές που η πραγματικότητα σε προσγειώνει απότομα, διαλύοντας κάθε ψήγμα ελπίδας για κάτι καλύτερο στην καθημερινότητά μας. Αυτό ακριβώς συνέβη όταν, περνώντας από τη γωνία των οδών Αλαμάνας και Κιλκίς στον Κολωνό, αντίκρισα την εικόνα που βλέπετε. Η φωτογραφία, δεν είναι απλά μια εικόνα. Είναι μια κραυγή απόγνωσης, ένας καθρέφτης της κοινωνικής μας παρακμής.
Θυμόμαστε όλοι την προσπάθεια της προηγούμενης δημοτικής αρχής, υπό τον κ. Μπακογιάννη, να δημιουργήσει «παρκάκια τσέπης» σε εγκαταλελειμμένους χώρους της Αθήνας. Ήταν μια πνοή αισιοδοξίας. Ο χώρος στη γωνία Αλαμάνας και Κιλκίς, ένας πρώην σκουπιδότοπος, είχε μεταμορφωθεί σε μια μικρή όαση πρασίνου. Νέα δέντρα, θάμνοι, παγκάκια… Μια μικρή γωνιά ανάπαυσης για τους κατοίκους.
Η φωτογραφία δείχνει ακριβώς αυτό το παρκάκι σήμερα. Τα δέντρα, με τα στηρίγματά τους, προσπαθούν ακόμα να «πιάσουν», προσφέροντας λίγο ίσκιο. Τα παγκάκια, ίσως λίγο σκονισμένα, είναι εκεί. Αλλά η προσοχή μας επικεντρώνεται στο φόντο, στον τοίχο. Και εκεί, η ελπίδα σβήνει.
Ο τοίχος είναι καλυμμένος με γκράφιτι, μάλλον συνθήματα κακόγουστα. Όχι, δεν πρόκειται για τέχνη δρόμου, αλλά για τις γνωστές αθλιότητες «φιλάθλων» (τάχα μου), που θεωρούν ότι η σήμανση της επικράτειάς τους με σπρέι τους δίνει κάποια αξία. Και το χειρότερο; Ο τοίχος αυτός είχε πρόσφατα βαφτεί, ακριβώς για να καλυφθούν ανάλογες ασχήμιες.
«Δεν ξέρω τι έχουν πάθει οι άνθρωποι…». Τι είδους «άνθρωποι» είναι αυτοί που, χωρίς κανένα ίχνος σεβασμού για τον δημόσιο χώρο, για τον κόπο των άλλων, για την αισθητική της πόλης τους, έρχονται και καταστρέφουν ένα σημείο που θα μπορούσε να είναι ένα στολίδι για τη γειτονιά τους;
Οι «κάφροι με τα σπρέι», δεν είναι απλά βάνδαλοι. Είναι φορείς μιας νοοτροπίας που θεωρεί τη δημόσια περιουσία ως «κανενός». Η «επικράτεια» της ομάδας τους είναι πιο σημαντική από την ποιότητα ζωής των συμπολιτών τους. Και αυτή η νοοτροπία είναι που «κάνει το παρκάκι σαν τα μούτρα τους».
Η φωτογραφία είναι ένα τεκμήριο. Δείχνει την προσπάθεια (τα δέντρα) σε αντίθεση με την καταστροφή (το γκράφιτι). Δείχνει την επιθυμία για κάτι καλύτερο σε αντίθεση με την απαξίωση. Δείχνει, τελικά, την απελπισία.
Τι μπορούμε να κάνουμε; Να συνεχίσουμε να βάφουμε τους τοίχους; Να βάλουμε φύλακες σε κάθε γωνιά; Ή μήπως πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία; Ίσως η λύση να βρίσκεται στην εκπαίδευση, στη δημιουργία μιας κουλτούρας σεβασμού για τον δημόσιο χώρο. Ίσως πρέπει να καταλάβουμε ότι η πόλη μας είναι το σπίτι μας, και ότι η καταστροφή της είναι καταστροφή του ίδιου μας του εαυτού.
Μέχρι τότε, η φωτογραφία από τη γωνία Αλαμάνας και Κιλκίς θα παραμένει εκεί, ως ένα πικρό reminder για το πόσο δρόμο έχουμε ακόμα να διανύσουμε.
