Αρχείο ημέρας 28 Οκτωβρίου 2026

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 7 3 1 8 0

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.
Α και κάτι ακόμα. Επειδή δεχόμασταν μεγάλη επίθεση από αυτόματα μηχανήματα για δικούς τους διαφημιστικούς λόγους θα μπείτε στον μικρό κόπο να... αποδείξετε ότι είστε άνθρωποι. Τόσο απλή δοκιμασία που θα γελάσετε!

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Οκτώβριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 184 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ Κι ΕΔΩ το τ.183, ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 450

Έτοιμο και το 450 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 449, ΕΔΩ το τ. 448, ΕΔΩ το τ. 447, ΕΔΩ το τ. 466, ΕΔΩ το τ. 445, ΕΔΩ το τ. 444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός Κερατέας

Μια βροχερή, γκρίζα χειμωνιάτικη μέρα σαν τη σημερινή δεν προσφέρεται για εξωτερικές περιπλανήσεις. Η συννεφιά και το ψιχάλισμα καθηλώνουν τους περισσότερους από εμάς σε εσωτερικούς χώρους, αναζητώντας μια μικρή αίσθηση σιγουριάς και συντροφιάς μέσα από τις οθόνες του διαδικτύου — πάντα με τη δέουσα προσοχή και επιφυλακτικότητα που απαιτεί ο ψηφιακός κόσμος.

Μέσα σε αυτή τη ραστώνη, το βλέμμα σταμάτησε σε μια δημοσίευση που ξεχώρισα στην ομάδα ΑΓΑΠΩ ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ!!!. Ο φωτογραφικός φακός του Vassilios Papanikolaou αιχμαλώτισε δύο ατμοσφαιρικά στιγμιότυπα από τον εγκαταλειμμένο πια σιδηροδρομικό σταθμό της Κερατέας.

Η εικόνα μιλάει κατευθείαν στην καρδιά. Το λιθόκτιστο κτίσμα του σταθμού, με τις χαρακτηριστικές κόκκινες και λευκές ρίγες στις γωνίες του και την πινακίδα «ΚΕΡΑΤΕΑ» να στέκει ακόμα εκεί, μοιάζει βυθισμένο στη σιωπή. Η βρεγμένη αποβάθρα καθρεφτίζει τον μολυβένιο ουρανό, ενώ τα κιτρινισμένα φθινοπωρινά φύλλα έχουν καλύψει τις σκουριασμένες ράγες. Τα γυμνά δέντρα, η σκεπή που φθείρεται από τον χρόνο και η εγκατάλειψη συνθέτουν ένα σκηνικό γεμάτο μελαγχολία και νοσταλγία.

Πίσω όμως από την αισθητική ομορφιά της φωτογραφίας, αναδύεται μια πικρή πραγματικότητα. Η εικόνα αυτού του σταθμού συμπυκνώνει τη θλίψη για ένα ολόκληρο σιδηροδρομικό δίκτυο που αφέθηκε σταδιακά στην τύχη του, έτοιμο να καταρρεύσει. Στην εποχή μας, όπου η βιωσιμότητα και η χρησιμότητα ενός δημόσιου αγαθού υπολογίζονται συχνά στενά με όρους αμιγώς οικονομικής κερδοφορίας, υποδομές που κάποτε συνέδεαν κοινότητες, μετέφεραν ανθρώπους και ιστορίες και έδιναν ζωή στην περιφέρεια, κρίνονται «ασύμφορες» και εγκαταλείπονται στη φθορά.

Ο σιδηρόδρομος δεν είναι μόνο ένα μέσο μεταφοράς· είναι πολιτισμός, ιστορία και συλλογική μνήμη. Το να βλέπει κανείς τέτοια αρχιτεκτονικά και ιστορικά διαμάντια να ρημάζουν κάτω από τη βροχή γεννά ερωτήματα για το τι είδους ανάπτυξη επιλέγουμε και τι αφήνουμε πίσω μας. Δυστυχώς, αυτή είναι η εποχή στην οποία ζούμε, όπου η ιστορική μνήμη και η κοινωνική προσφορά συχνά παραμερίζονται μπροστά στους αριθμούς.

Οι φωτογραφίες του άγνωστου σε μας Vassilios Papanikolaou δεν αποτυπώνουν απλώς ένα τοπίο· λειτουργούν ως μια σιωπηλή διαμαρτυρία και μια υπενθύμιση για όλα όσα αφήσαμε να χαθούν.

Η καθημερινότητα συναντά την Αλληλεγγύη

28 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Μέσα στο θόρυβο των ημερών και τις βαρύγδουπες εθνικιστικές κορώνες που συνοδεύουν κάθε επέτειο όπως αυτή της 28ης Οκτωβρίου, υπάρχουν στιγμές που η πραγματική ζωή ζητά χώρο. Υπάρχουν ημέρες που οι μεγάλες, πομπώδεις δημόσιες εκδηλώσεις φαντάζουν ξένες, καθώς η προσοχή μας απορροφάται από πιο γήινες, καθημερινές και αληθινές μάχες. Γιατί η αλήθεια είναι πως πολλοί από εμάς παλεύουμε καθημερινά, σκύβοντας συχνά το κεφάλι κάτω από το βάρος και τις πιέσεις μιας σκληρής πραγματικότητας που δεν αφήνει περιθώρια για ανάσες.

Σε μια τέτοια συγκυρία, χθες το μεσημέρι, με τον συννεφιασμένο, μολυβένιο ουρανό της Λένορμαν να απλώνεται πάνω από την πόλη σαν μια σιωπηλή αντανάκλαση των δυσκολιών μας, ήρθε μια μικρή, φωτεινή εξαίρεση. Μια υπενθύμιση ότι η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά δεν έχουν χαθεί. Ευκαιρία λοιπόν να πούμε ένα μεγάλο, από καρδιάς «ευχαριστώ» στον Κώστα και την Άννυ. Χάρη στη δική τους θερμή προτροπή, την αμέριστη ενθάρρυνση και την πολύτιμη συνεισφορά τους, το ηρωικό μας SUBARU –ένα αυτοκίνητο με ιστορία 26 ολόκληρων ετών στην πλάτη του– κατάφερε επιτέλους να «φορέσει» τα νέα του αμορτισέρ.

Το αποτέλεσμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία: αρκούσε μια σύντομη διαδρομή για να νιώσεις τη διαφορά, σαν να οδηγείς ένα εντελώς καινούργιο, αλάνθαστο όχημα που πατάει πια ξανά γερά και σίγουρα στην άσφαλτο.   Η μεταμόρφωση αυτή δεν αφορά μόνο τα μηχανικά μέρη ενός αυτοκινήτου που έχει αντέξει στον χρόνο. Αφορά κυρίως τους ανθρώπους. Είναι η απόδειξη ότι υπάρχουν ακόμα δίπλα μας ψυχές που νοιάζονται, που απλώνουν το χέρι χωρίς δεύτερες σκέψεις, απαλύνοντας το βάρος της καθημερινότητας. Να τους προσέχουμε αν συμβεί να τους έχουμε κοντά μας.

Ας είναι καλά! Ο Θεός να τους πολλαπλασιάζει και να τους επιστρέφει στο ακέραιο το καλό που έκαναν. Κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό της λεωφόρου, το ασημί SUBARU συνεχίζει τον δρόμο του, έτοιμο να γράψει νέα χιλιόμετρα. Και μαζί του, συνεχίζουμε κι εμείς, κουβαλώντας τη ζεστασιά μιας πράξης αγάπης που μας θύμισε πως, όσο δύσκολοι κι αν είναι οι καιροί, κανείς δεν είναι πραγματικά μόνος του όταν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι γύρω του. Ευχαριστούμε πολύ παιδιά για το σπουδαίο δώρο σας!