Ο «ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ» μεγαλώνει και μαζί σας!

Κάποιες φορές οι αριθμοί σταματούν να είναι απλά ψηφία και μετατρέπονται σε συναίσθημα, σε δικαίωση και σε δύναμη για τη συνέχεια. Μια τέτοια στιγμή ζούμε και σήμερα εδώ, στην ψηφιακή μας γωνιά. Με μεγάλη χαρά και συγκίνηση είδαμε τον «ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ» να φτάνει και να ξεπερνά τα 51.000 ξεχωριστά «κλικ»!
Αυτό το νούμερο, για εμάς, δεν είναι απλώς μια στατιστική. Είναι οι άνθρωποι πίσω από την οθόνη. Είναι όλοι εσείς —οι τακτικοί μας αναγνώστες— που έχετε γίνει αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της προσπάθειας. Είναι εκείνο το καθημερινό, καθιερωμένο σας «πέρασμα» από τη σελίδα μας για να δείτε τα νέα μας, να διαβάσετε, να επικοινωνήσετε.
Μια σελίδα που χτίζεται με αγάπη
Ο «ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ» δεν είναι ένα απρόσωπο site. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που οικοδομείται καθημερινά, βήμα-βήμα, με πολύ μεράκι και, πάνω απ’ όλα, με πολλή αγάπη. Κάθε ανάρτηση, κάθε κείμενο και κάθε συζήτηση κρύβει πίσω της ώρες δουλειάς και τη συνεχή επιθυμία να σας προσφέρουμε κάτι αληθινό και ποιοτικό.
Αυτή η νέα κατάκτηση είναι το δικό σας δώρο σε εμάς. Είναι η επιβεβαίωση ότι αυτός ο όμορφος δεσμός εμπιστοσύνης που έχουμε δημιουργήσει παραμένει δυνατός και συνεχίζει να μεγαλώνει.
Σας ευχαριστούμε… και συνεχίζουμε!
Ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από καρδιάς σε καθέναν και καθεμία από εσάς ξεχωριστά. Στους παλιούς φίλους που είναι εδώ από την πρώτη μέρα, αλλά και στους νέους που προστίθενται καθημερινά στην παρέα μας.
Κάθε δικό σας «κλικ» είναι το καύσιμο για να γινόμαστε καλύτεροι. Γι’ αυτό, δεν σταματάμε εδώ. Γεμίζουμε τις μπαταρίες μας με τη δική σας θετική ενέργεια και… συνεχίζουμε ακάθεκτοι για τα επόμενα ορόσημα!
Μείνετε συντονισμένοι, τα καλύτερα είναι μπροστά μας!
Ανακαλύπτοντας την πράσινη καρδιά της Αθήνας

Η καθημερινότητα στην Αθήνα μάς κάνει να ξεχνάμε τους θησαυρούς που κρύβονται στην καρδιά της. Χρειάζεται μερικές φορές το φρέσκο βλέμμα ενός δικού μας ανθρώπου από το εξωτερικό για να μας θυμίσει την ιστορία, τη γαλήνη και την απαράμιλλη γοητεία σημείων που συχνά προσπερνάμε. Κάπως έτσι, την περασμένη Κυριακή γύρω στις 10:30 το πρωί, βρεθήκαμε να περπατάμε στα σκιερά μονοπάτια του Εθνικού Κήπου μαζί με τη Βικτώρια.

Παρά τα τόσα καλοκαίρια που επισκέπτεται την Ελλάδα, η αλήθεια είναι πως δεν είχε τύχει ποτέ να την ξεναγήσουμε σε αυτόν τον ιστορικό πνεύμονα πρασίνου. Συνήθως, οι επιθυμίες των νέων κοριτσιών περιστρέφονται γύρω από τις γεμάτες ζωντάνια βιτρίνες της οδού Ερμού ή τις καταγάλανες παραλίες κάποιου νησιού. Η Βικτώρια, όμως, έκανε την έκπληξη. Έχοντας δείξει γνήσιο ενδιαφέρον, διάβασε, μελέτησε και έμαθε για την πλούσια ιστορία του Κήπου και μας ζήτησε να τον περπατήσουμε μαζί.

Αν και ζει σε μια χώρα όπου το πράσινο αφθονεί, η ίδια παραδέχτηκε πως η αίσθηση εδώ είναι εντελώς διαφορετική. Η μεσογειακή βλάστηση, το παιχνίδισμα του ήλιου μέσα από τις φυλλωσιές και τα διάσπαρτα αρχαία σπαράγματα που ξεπροβάλλουν ανάμεσα στα δέντρα δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα, γεμάτη μυστικισμό και γαλήνη. Η διαδρομή μας είχε απ’ όλα: από τις γραφικές ξύλινες γέφυρες πάνω από τις μικρές λίμνες, μέχρι τα εντυπωσιακά μαρμάρινα απομεινάρια, όπως οι αρχαίοι κίονες που στέκουν ως σιωπηλοί μάρτυρες του παρελθόντος.

Φυσικά, από έναν τέτοιο κυριακάτικο περίπατο δεν θα μπορούσε να λείπει η απαραίτητη στάση για ξεκούραση. Το ιστορικό καφενεδάκι του Κήπου, «πνιγμένο» μέσα στην πυκνή αναρριχώμενη βλάστηση και φωτισμένο με τις γιρλάντες του, μας υποδέχτηκε για ένα απολαυστικό καπουτσίνο που της άρεσε πάρα πολύ. Καθίσαμε εκεί για περισσότερες από δύο ώρες, συζητώντας, χαλαρώνοντας και απολαμβάνοντας την ηρεμία, μακριά από τη βουή του κέντρου.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…