Κάποιες γωνιές στην Αθήνα δεν αποτελούν απλώς γεωγραφικά σημεία στον χάρτη της πόλης, αλλά πραγματικά καταφύγια μνήμης. Για μένα, η Πλατεία Κουμουνδούρου (επίσημα Πλατεία Ελευθερίας) είναι ακριβώς αυτό: ένας ζωντανός καμβάς φορτωμένος με τις πιο ατόφιες αναμνήσεις από τα πρώτα, νεανικά μου χρόνια στην πρωτεύουσα. Παρόλο που οι φωτογραφίες που συνοδεύουν αυτό το κείμενο τραβήχτηκαν μόλις την περασμένη εβδομάδα, η δική μου εσωτερική ματιά ταξιδεύει πολλές δεκαετίες πίσω, στο φως και τις σκιές μιας άλλης εποχής.
Πίσω στη δεκαετία του ’70, η πλατεία αυτή αποτελούσε για μένα το καθημερινό σημείο συνάντησης με την πόλη. Εδώ ήταν το τέρμα αλλά και η αφετηρία του λεωφορείου που έπαιρνα από τον Σκαραμαγκά. Για μια ολόκληρη σχολική χρονιά, όταν φοιτούσα στην Γ’ τάξη του Νυχτερινού Γυμνασίου της οδού Λιοσίων, η Πλατεία Κουμουνδούρου ήταν ο ενδιάμεσος σταθμός της ζωής μου. Θυμάμαι ακόμα την αίσθηση της σιγουριάς, καθώς περίμενα το λεωφορείο στις 10:30 το βράδυ, χειμώνα – καλοκαίρι, χωρίς να νιώθω ίχνος φόβου. Ήταν μέρες αναμφισβήτητα διαφορετικές, ίσως πιο ανθρώπινες και ασφαλείς από τις σημερινές, όπου η διαδρομή αυτή φάνταζε σαν μια μικρή, καθημερινή περιπέτεια γεμάτη προσδοκίες για το μέλλον.
Κοιτάζοντας τις πρόσφατες φωτογραφίες, η πλατεία αποκαλύπτεται κάτω από ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα. Εδώ, το τσιμεντένιο αμφιθέατρο με τα βαθμιδωτά σκαλοπάτια στέκει ήσυχο κάτω από τη σκιά των πυκνών πλατανιών, ενώ στο βάθος διακρίνεται μια εντυπωσιακή αστική τοιχογραφία που δίνει μια σύγχρονη καλλιτεχνική νότα. Η πλατεία σφύζει από τη γαλήνη της φύσης: ψηλά δέντρα, πεύκα και ευκάλυπτοι προσφέρουν πολύτιμη σκιά, ενώ δεκάδες περιστέρια κατακλύζουν το πλακόστρωτο αναζητώντας τροφή. Τα όμορφα μονοπάτια και τα παρτέρια, θυμίζουν περισσότερο ένα αστικό πάρκο παρά μια πολυσύχναστη πλατεία του κέντρου.
Τόσα χρόνια μετά, η Πλατεία Κουμουνδούρου μπορεί να έχει αλλάξει όψη και ρυθμούς, ακολουθώντας την εξέλιξη της ίδιας της Αθήνας, όμως η αύρα της παραμένει ανεξίτηλη. Κάθε δέντρο, κάθε παγκάκι και κάθε γωνιά της συνεχίζουν να ψιθυρίζουν ιστορίες από τα εφηβικά μου χρόνια. Η επιστροφή σε αυτήν, ακόμα και μέσα από τον φωτογραφικό φακό, δεν είναι απλώς μια παρατήρηση του παρόντος, αλλά ένα συγκινητικό ταξίδι στο παρελθόν — μια γλυκιά συνάντηση με τον νεότερο εαυτό μου.