Έχουμε ξαναγράψει στο παρελθόν για την πλατεία Πανταζοπούλου, αναδεικνύοντας τον ζωντανό της παλμό, τις καθημερινές της συνήθειες και τον τρόπο με τον οποίο ενσωματώνεται στον αστικό ιστό της γειτονιάς. Ωστόσο, μια χθεσινή επίσκεψη στην περιοχή αποκάλυψε μια εντελώς διαφορετική, σχεδόν κινηματογραφική πλευρά της, η οποία αποτυπώνεται ανάγλυφα και στο νέο φωτογραφικό υλικό που τη συνοδεύει.
Οι ιδιαίτερες καιρικές συνθήκες, με τον μουντό, συννεφιασμένο ουρανό να κυριαρχεί πάνω από τα κτίρια και τα δέντρα, δημιούργησαν ένα σκηνικό που ελάχιστα θυμίζει την έντονη καλοκαιρινή ή την ανέμελη ανοιξιάτικη πολυκοσμία. Επιπλέον, η απουσία των παιδιών και των γονέων από το δημοτικό σχολείο που βρίσκεται σε άμεση γειτνίαση, λόγω της αργίας του Σαββάτου, αφαίρεσε τον συνηθισμένο θόρυβο και την παιδική φασαρία, αφήνοντας πίσω της μια ασυνήθιστη ησυχία.
Όπως φαίνεται καθαρά και στις φωτογραφίες, οι δρόμοι γύρω από την πλατεία είναι σχεδόν άδειοι, με ελάχιστη κίνηση οχημάτων παρκαρισμένων κατά μήκος του δρόμου, μακριά από τους καταιγιστικούς ρυθμούς των εργάσιμων ημερών. Η φύση γύρω από το πράσινο πάρκο και τα παρτέρια δείχνει πιο ήρεμη, φορτωμένη με αυτόν τον υφέρποντα χειμώνα που προαναγγέλλει την αλλαγή της εποχής. Είναι η αίσθηση εκείνη που μαζεύει τον κόσμο από τα ανοιχτά παγκάκια και τους δρόμους, οδηγώντας τους λίγους πιστούς φίλους σε ζεστές γωνιές στα γύρω καφέ για κουβέντα και ζεστασιά.
Εκεί ακριβώς βρεθήκαμε κι εμείς για λίγο, απολαμβάνοντας την ηρεμία του τοπίου. Η πλατεία Πανταζοπούλου υπό αυτό το πρίσμα δεν είναι απλώς ένας τόπος διέλευσης, αλλά ένας καμβάς που αλλάζει πρόσωπο ανάλογα με τον καιρό και τον χρόνο, θυμίζοντάς μας ότι κάθε γειτονιά κρύβει πολλές διαφορετικές εκδοχές του εαυτού της.
