Για να βρεθεί κανείς στους διαδρόμους και στο προαύλιο του ΚΑΤ, του κατ’ εξοχήν νοσοκομείου ατυχημάτων της χώρας, δύο πράγματα μπορούν να συμβαίνουν: ή ο ίδιος χρειάζεται νοσηλεία και ιατρική φροντίδα, ή έρχεται για να επισκεφθεί κάποιον δικό του άνθρωπο. Πριν από δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, βρέθηκα εκεί με την πρώτη ιδιότητα — αυτή του ασθενή. Παρά τις δύσκολες συνθήκες που συνεπάγεται μια νοσηλεία, η εμπειρία μου είχε αφήσει μια θετική ανάμνηση, χάρη στους ανθρώπους του νοσοκομείου και την τελική αποκατάσταση. Χθες, πέρασα ξανά την πύλη του, αυτή τη φορά ως επισκέπτης για να δούμε μια φίλη μας.
Ευτυχώς, όλα πήγαν καλά και η περιπέτεια της υγείας της είχε αίσιο τέλος. Όμως, καθώς περπατούσα στους γνώριμους χώρους, ήταν αδιανόητο να μην ταξιδέψει ο νους πίσω στο χρόνο. Τι παιχνίδια μπορεί να σου παίξει το μυαλό! Σαν να μην είχε περάσει ούτε μέρα, η μνήμη ενεργοποιήθηκε ακαριαία, ανασύροντας εικόνες, μυρωδιές και συναισθήματα που νόμιζα πως είχαν ξεθωριάσει. Συμπτωματικά, ήταν ακριβώς τέτοιες μέρες του Οκτώβρη, με τον ίδιο καθαρό, φθινοπωρινό ήλιο να λούζει τα κτίρια. Η βόλτα στον προαύλιο χώρο μετατράπηκε σε ένα μικρό φωτογραφικό οδοιπορικό. Πρώτη στάση, η επιβλητική κατασκευή στην είσοδο με τα μεγάλα γράμματα «Κ Α Τ».
Παρατηρώντας τους γιατρούς με τις λευκές ποδιές και τους περαστικούς να διασχίζουν το δρόμο, συνειδητοποίησα πόσο ζωντανός οργανισμός είναι αυτό το νοσοκομείο. Λίγο πιο μέσα, η χαρακτηριστική όψη του κεντρικού κτιρίου με την καμπυλωτή αρχιτεκτονική του και την επιγραφή «ΓΕΝΙΚΟΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ» ορθωνόταν μπροστά μου, επιβλητική όπως πάντα. Η ανηφόρα που οδηγεί στην κεντρική είσοδο και οι περιποιημένοι θάμνοι γύρω από το δρόμο παρέμεναν σχεδόν ίδια. Στη συνέχεια, το βλέμμα σταμάτησε στην μπλε πινακίδα που σηματοδοτεί τα «ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ / EMERGENCY» και το Γραφείο Κίνησης. Είναι το σημείο από όπου ξεκινά η αγωνία κάθε ασθενή και κάθε οικογένειας, η ράμπα που έχουν διασχίσει αμέσως μετά από ένα ατύχημα χιλιάδες άνθρωποι.
Όμως, η εικόνα που με άγγιξε περισσότερο ήταν αυτή της εξωτερικής σιδερένιας σκάλας. Αυτή η πράσινη μεταλλική κατασκευή, πλαισιωμένη από τα δέντρα και τα φοινικοειδή, ήταν η δική μας διέξοδος τότε. Ήταν η σκάλα που χρησιμοποιούσαμε ως ασθενείς για να βγούμε για λίγο έξω από το θάλαμο, να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα, να νιώσουμε τη ζεστασιά του ήλιου και να πάρουμε μια ανάσα αισιοδοξίας μακριά από τα κρεβάτια της νοσηλείας. Φεύγοντας χθες από το ΚΑΤ, ένιωσα μια βαθιά ευγνωμοσύνη. Για τη φίλη μας που είναι πλέον καλά, αλλά και για τη δική μου διαδρομή που μου θύμισε πως όποια δυσκολία κι αν βρεθεί στο δρόμο μας, ο χρόνος και η φροντίδα μπορούν να τη μετατρέψουν σε μια απλή ανάμνηση.