Χθες το απόγευμα, ο δρόμος μας έφερε για ακόμα μια φορά στο αεροδρόμιο. Αυτή τη φορά, για το πιο δύσκολο κομμάτι κάθε επίσκεψης: τον αποχαιρετισμό. Η Βικτώρια πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Πρώτος σταθμός για μια σύντομη ανάσα κοντά στη θεία της, την Ντενίς, και έπειτα η μεγάλη πτήση της επιστροφής για το μακρινό Νορθ Βανκούβερ του Καναδά.
Κοιτάζω τις φωτογραφίες και αναρωτιέμαι: Πώς πέρασαν έτσι οι μέρες; Ξέραμε από την αρχή ότι ο χρόνος μας μαζί θα ήταν περιορισμένος. Γι’ αυτό και προσπαθήσαμε να «κλέψουμε» κάθε δευτερόλεπτο, να εκμεταλλευτούμε την κάθε στιγμή, να γεμίσουμε τις αποσκευές της με αγκαλιές, γέλια και ελληνικό ήλιο. Κι όμως, παρά την προσπάθειά μας, ο χρόνος αποδείχτηκε για άλλη μια φορά αμείλικτος. Αυτές οι μέρες δεν πέρασαν απλώς… έφυγαν σαν αέρας.
Η στιγμή της τελευταίας αγκαλιάς έξω από τις αναχωρήσεις κουβαλάει πάντα μια γλυκόπικρη γεύση. Από τη μία, η γεμάτη καρδιά από τις στιγμές που μοιραστήκαμε· από την άλλη, η απόσταση που έρχεται ξανά να μας θυμίσει πόσο μακριά είναι ο Καναδάς.
Βικτώρια μας, καλό ταξίδι και καλή επιστροφή στη βάση σου! Οι αναμνήσεις αυτών των ημερών θα μας κρατούν συντροφιά μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθούμε ξανά.
Εις το επανιδείν!
