Αρχική » 2026 » Σεπτέμβριος » 30
Αρχείο ημέρας 30 Σεπτεμβρίου 2026
Πέντε χρόνια τώρα το σχολείο μας σε κοντέινερ

Έντονη αντίδραση από τον Σύλλογο Γονέων για τη δήλωση του υφυπουργού Παιδείας Νίκου Παπαϊωάννου ότι «δεν έχει εικόνα» για τους μαθητές που εξακολουθούν να κάνουν μάθημα σε κοντέινερ, πέντε χρόνια μετά τον σεισμό – Ζητούν δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα και εξασφαλισμένη χρηματοδότηση για την αποκατάσταση των σχολείων Σφοδρή αντίδραση προκαλεί στο Αρκαλοχώρι η δήλωση του υφυπουργού Παιδείας Νίκου Παπαϊωάννου ότι «δεν έχει εικόνα» για το γεγονός ότι, πέντε χρόνια μετά τον καταστροφικό σεισμό, εκατοντάδες παιδιά στον Δήμο Μινώα Πεδιάδας εξακολουθούν να κάνουν μάθημα σε κοντέινερ.
Ο Σύλλογος Γονέων απαντά ότι «η άγνοια δεν αποτελεί δικαιολογία» και καλεί τον υφυπουργό να επισκεφθεί την περιοχή και να αντικρίσει ο ίδιος τις συνθήκες στις οποίες φοιτούν οι μαθητές, ζητώντας πλέον όχι νέες εξηγήσεις και μετάθεση ευθυνών, αλλά συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και εξασφαλισμένη χρηματοδότηση για την αποκατάσταση των σχολικών μονάδων.
Πέντε χρόνια σχολεία σε κοντέινερ – Η άγνοια δεν αποτελεί δικαιολογία
Με έκπληξη ακούσαμε τη σημερινή απίθανη δήλωση του Υφυπουργού Παιδείας, κ. Νίκου Παπαϊωάννου, ότι «δεν έχει εικόνα» για το γεγονός ότι, πέντε χρόνια μετά τον σεισμό, παιδιά του Δήμου Μινώα Πεδιάδας εξακολουθούν να κάνουν μάθημα σε κοντέϊνερ. Η επίκληση άγνοιας δεν μπορεί να αποτελεί απάντηση σε ένα πρόβλημα που παραμένει ανοιχτό εδώ και πέντε χρόνια. Η κατάσταση των σχολείων της σεισμόπληκτης περιοχής είναι γνωστή στην Πολιτεία. Έχει αναδειχθεί επανειλημμένα από την τοπική κοινωνία, τους φορείς και τον Σύλλογό μας, μέσα και από επιστολές και παρεμβάσεις προς την κεντρική διοίκηση και τους αρμόδιους Υπουργούς.
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το δημοσίευμα στη ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ

Μια φωτογραφική αφήγηση κάτω από τα σύννεφα

Κάποια απογεύματα η Αθήνα δεν “φοράει” τα καλά της. Απογεύματα που ο ουρανός δεν είναι γαλάζιος, αλλά μια παλέτα από γκρίζα, μολυβί και χρυσά. Ήταν ένα τέτοιο απόγευμα, με το κρύο να τσιμπάει τις άκρες των δαχτύλων, όταν βρεθήκαμε ψηλά, σε ένα διαμέρισμα των Σεπολίων. Στόχος μας; Να αιχμαλωτίσουμε την αίσθηση της πόλης λίγο πριν τη βροχή. Η πρώτη μας ματιά έξω από το παράθυρο, όπως την αποτυπώνει η πρώτη φωτογραφία δείχνει μια πόλη σε στάση αναμονής. Η τσιμεντένια θάλασσα των πολυκατοικιών των Σεπολίων απλωνόταν κάτω από έναν βαρύ, δραματικό ουρανό. Τα σύννεφα, πυκνά και “γεμάτα”, έμοιαζαν έτοιμα να ξεσπάσουν.

Στην κορυφή των ταρατσών, οι ηλιακοί θερμοσίφωνες στέκονταν σαν σιωπηλοί φρουροί, ενώ στο βάθος, τα βουνά της Αττικής διαγράφονταν αμυδρά μέσα στην ομίχλη. Ήταν η στιγμή που οι πρώτες ψιχάλες άρχισαν να πέφτουν. Όχι δυνατές, αλλά απειλητικές. Χρειάστηκε να βρούμε στέγαστρο, να περιμένουμε. Αυτή η αναμονή, όμως, μας χάρισε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε τις λεπτομέρειες: τα μπαλκόνια με τις τέντες, τις κεραίες, την καθημερινότητα που συνεχιζόταν, πεισματικά, κάτω από την γκρίζα απειλή. Και τότε, συνέβη. Καθώς ο ήλιος πλησίαζε στη δύση του, βρήκε μια ρωγμή στα σύννεφα. Το σκηνικό άλλαξε άρδην. Στο βάθος, ο ορίζοντας βάφτηκε με απαλά ροζ και χρυσά χρώματα, ενώ τα βαριά σύννεφα στην κορυφή απέκτησαν μια χρυσή, λαμπερή κορνίζα.

Αυτή η αντίθεση ήταν καθηλωτική. Η πόλη, που λίγο πριν φαινόταν μελαγχολική, ξαφνικά “λούστηκε” σε ένα ζεστό, χρυσό φως. Ήταν σαν η ίδια η φύση να μας έλεγε: “Περιμένετε, η ομορφιά είναι εδώ, ακόμα και πριν την καταιγίδα”. Το απολαύσαμε σαν να το βλέπαμε για πρώτη φορά. Καθώς ο ήλιος έδυε, η θέα άνοιγε όλο και περισσότερο. Βλέπουμε την πόλη να απλώνεται μέχρι τον ορίζοντα, όπου οι κορυφογραμμές των βουνών διαγράφονται πλέον πιο καθαρά κάτω από τον πολύχρωμο ουρανό. Τα σύννεφα, αν και ακόμα πυκνά, έχουν αποκτήσει μια πιο “μαλακή” υφή, φωτισμένα από κάτω από τις τελευταίες ακτίνες. Αυτό το πλάνο μας θυμίζει πόσο μικροί είμαστε μπροστά στο μεγαλείο της φύσης, ακόμα και μέσα στο πιο αστικό τοπίο. Η πόλη, με τις χιλιάδες ζωές της, “σβήνει” μπροστά στην ομορφιά του δειλινού.

Ο ήλιος πάει προς τη δύση του πίσω από τον ορίζοντα, αφήνοντας πίσω του μια έντονη, χρυσή-πορτοκαλί λάμψη που φωτίζει το βουνό στο βάθος. Τα σύννεφα έχουν πλέον “ανοίξει”, σχηματίζοντας μια “κορνίζα” γύρω από το βουνό και το φωτεινό σημείο του ορίζοντα. Είναι η στιγμή της ηρεμίας μετά την ένταση της αναμονής. Η βροχή δεν ήρθε ποτέ με τη δύναμη που φοβόμασταν, αλλά μας χάρισε αυτό το μοναδικό, δραματικό σκηνικό. Τα Σεπόλια, κάτω από αυτό το φως, έμοιαζαν με έναν τόπο γεμάτο ιστορίες και υποσχέσεις. Αυτό το απογευματάκι στα Σεπόλια μας θύμισε ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στα τέλεια, ηλιόλουστα τοπία. Βρίσκεται στην αντίθεση, στην αναμονή, στη στιγμή που το φως νικάει το σκοτάδι, έστω και για λίγο.























Νίκο χαίρομαι που η ελπίδα σας κρατάει όρθιους, δραστήριους και δημιουργικούς. Συνεχίστε να κρατάτε γερά αυτήν την άγκυρα με την…