Κάποια απογεύματα η Αθήνα δεν “φοράει” τα καλά της. Απογεύματα που ο ουρανός δεν είναι γαλάζιος, αλλά μια παλέτα από γκρίζα, μολυβί και χρυσά. Ήταν ένα τέτοιο απόγευμα, με το κρύο να τσιμπάει τις άκρες των δαχτύλων, όταν βρεθήκαμε ψηλά, σε ένα διαμέρισμα των Σεπολίων. Στόχος μας; Να αιχμαλωτίσουμε την αίσθηση της πόλης λίγο πριν τη βροχή. Η πρώτη μας ματιά έξω από το παράθυρο, όπως την αποτυπώνει η πρώτη φωτογραφία δείχνει μια πόλη σε στάση αναμονής. Η τσιμεντένια θάλασσα των πολυκατοικιών των Σεπολίων απλωνόταν κάτω από έναν βαρύ, δραματικό ουρανό. Τα σύννεφα, πυκνά και “γεμάτα”, έμοιαζαν έτοιμα να ξεσπάσουν.
Στην κορυφή των ταρατσών, οι ηλιακοί θερμοσίφωνες στέκονταν σαν σιωπηλοί φρουροί, ενώ στο βάθος, τα βουνά της Αττικής διαγράφονταν αμυδρά μέσα στην ομίχλη. Ήταν η στιγμή που οι πρώτες ψιχάλες άρχισαν να πέφτουν. Όχι δυνατές, αλλά απειλητικές. Χρειάστηκε να βρούμε στέγαστρο, να περιμένουμε. Αυτή η αναμονή, όμως, μας χάρισε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε τις λεπτομέρειες: τα μπαλκόνια με τις τέντες, τις κεραίες, την καθημερινότητα που συνεχιζόταν, πεισματικά, κάτω από την γκρίζα απειλή. Και τότε, συνέβη. Καθώς ο ήλιος πλησίαζε στη δύση του, βρήκε μια ρωγμή στα σύννεφα. Το σκηνικό άλλαξε άρδην. Στο βάθος, ο ορίζοντας βάφτηκε με απαλά ροζ και χρυσά χρώματα, ενώ τα βαριά σύννεφα στην κορυφή απέκτησαν μια χρυσή, λαμπερή κορνίζα.
Αυτή η αντίθεση ήταν καθηλωτική. Η πόλη, που λίγο πριν φαινόταν μελαγχολική, ξαφνικά “λούστηκε” σε ένα ζεστό, χρυσό φως. Ήταν σαν η ίδια η φύση να μας έλεγε: “Περιμένετε, η ομορφιά είναι εδώ, ακόμα και πριν την καταιγίδα”. Το απολαύσαμε σαν να το βλέπαμε για πρώτη φορά. Καθώς ο ήλιος έδυε, η θέα άνοιγε όλο και περισσότερο. Βλέπουμε την πόλη να απλώνεται μέχρι τον ορίζοντα, όπου οι κορυφογραμμές των βουνών διαγράφονται πλέον πιο καθαρά κάτω από τον πολύχρωμο ουρανό. Τα σύννεφα, αν και ακόμα πυκνά, έχουν αποκτήσει μια πιο “μαλακή” υφή, φωτισμένα από κάτω από τις τελευταίες ακτίνες. Αυτό το πλάνο μας θυμίζει πόσο μικροί είμαστε μπροστά στο μεγαλείο της φύσης, ακόμα και μέσα στο πιο αστικό τοπίο. Η πόλη, με τις χιλιάδες ζωές της, “σβήνει” μπροστά στην ομορφιά του δειλινού.
Ο ήλιος πάει προς τη δύση του πίσω από τον ορίζοντα, αφήνοντας πίσω του μια έντονη, χρυσή-πορτοκαλί λάμψη που φωτίζει το βουνό στο βάθος. Τα σύννεφα έχουν πλέον “ανοίξει”, σχηματίζοντας μια “κορνίζα” γύρω από το βουνό και το φωτεινό σημείο του ορίζοντα. Είναι η στιγμή της ηρεμίας μετά την ένταση της αναμονής. Η βροχή δεν ήρθε ποτέ με τη δύναμη που φοβόμασταν, αλλά μας χάρισε αυτό το μοναδικό, δραματικό σκηνικό. Τα Σεπόλια, κάτω από αυτό το φως, έμοιαζαν με έναν τόπο γεμάτο ιστορίες και υποσχέσεις. Αυτό το απογευματάκι στα Σεπόλια μας θύμισε ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στα τέλεια, ηλιόλουστα τοπία. Βρίσκεται στην αντίθεση, στην αναμονή, στη στιγμή που το φως νικάει το σκοτάδι, έστω και για λίγο.