Αρχική » 2026 » Σεπτέμβριος » 19
Αρχείο ημέρας 19 Σεπτεμβρίου 2026
Το άγαλμα της Μελ. Μερκούρη που όλοι έχετε δει


Η μαρμάρινη προτομή της Μελίνας Μερκούρη (1920–1994) δεσπόζει στο κέντρο της Αθήνας, στη συμβολή της Λεωφόρου Βασιλίσσης Αμαλίας με την είσοδο του εμβληματικού πεζόδρομου της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ακριβώς απέναντι από την Πύλη του Αδριανού. Το γλυπτό φιλοτεχνήθηκε από τον διακεκριμένο Έλληνα γλύπτη Αναστάσιο Κρατίδη. Η προτομή τοποθετήθηκε και αποκαλύφθηκε στο σημείο αυτό το 1999, πέντε χρόνια μετά τον θάνατο της μεγάλης ηθοποιού και Υπουργού Πολιτισμού.
Ο γλύπτης απέδωσε τη Μελίνα Μερκούρη σε ώριμη ηλικία, συλλαμβάνοντας τη χαρακτηριστική, δυναμική εκφραστικότητά της. Απεικονίζεται με τα πυκνά, σπαστά μαλλιά της και ένα φουλάρι τυλιγμένο στον λαιμό, στοιχεία που αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι του προσωπικού της στυλ. Στο μπροστινό μέρος της μαρμάρινης βάσης είναι χαραγμένη η ιδιόχειρη υπογραφή της.
Η επιλογή της συγκεκριμένης τοποθεσίας φέρει βαθύ συμβολισμό:
- Η Αρχή του Ενοποιημένου Αρχαιολογικού Χώρου: Η Διονυσίου Αρεοπαγίτου αποτελεί τον κεντρικό πεζόδρομο που συνδέει τα σπουδαιότερα μνημεία της αρχαίας Αθήνας (Ολυμπιείο, Ακρόπολη, Ωδείο Ηρώδου του Αττικού). Η ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα οράματα της Μελίνας Μερκούρη κατά τη θητεία της στο Υπουργείο Πολιτισμού.
- Θέα προς την Ακρόπολη: Το σημείο προσφέρει άμεση οπτική επαφή με τον Ιερό Βράχο. Η Μελίνα συνέδεσε αδιάρρηκτα το όνομά της με τον αγώνα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Η τοποθέτηση της προτομής της να «κοιτάζει» προς τον Παρθενώνα συμβολίζει τη διαρκή διεκδίκηση αυτού του παγκόσμιου πολιτιστικού αιτήματος.
Η ιδέα για την κατασκευή και την τοποθέτηση του μνημείου προήλθε από το Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη (το οποίο ίδρυσε ο σύζυγός της, Ζυλ Ντασσέν, για τη διατήρηση της παρακαταθήκης της) σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων και το Υπουργείο Πολιτισμού. Στόχος ήταν να αποδοθεί ο οφειλόμενος φόρος τιμής στη γυναίκα που ταύτισε τη ζωή της με την προβολή του ελληνικού πολιτισμού διεθνώς.

Η ανώνυμη τριγωνική πλατεία στη στάση «Σίδερα»

Στην καρδιά των Σεπολίων, εκεί όπου η καθημερινή κίνηση της πόλης συναντά τους ρυθμούς της γειτονιάς, υπάρχει μια μικρή, τριγωνική όαση. Περιτριγυρισμένη από τις οδούς Κωνσταντινουπόλεως, Αταλάντης και Σεπολίων, αυτή η γωνιά παραμένει ανώνυμη. Αν ανοίξετε τους ψηφιακούς χάρτες της Google, δεν θα βρείτε κανένα όνομα να τη συνοδεύει. Για τους περαστικούς και τους κατοίκους της περιοχής όμως, η ταυτότητά της είναι απόλυτα σαφής: είναι το «παρκάκι στη στάση Σίδερα», ακριβώς εκεί από όπου περνάει το λεωφορείο 732. Παρά την απουσία επίσημης ονομασίας, η πλατεία αυτή διαθέτει μια αυθεντική ομορφιά που σπάνια συναντά κανείς στα αστικά κέντρα.

Όπως αποτυπώνεται καθαρά και στις φωτογραφίες, ο χώρος περιβάλλεται από ψηλά δέντρα με πυκνές φυλλωσιές, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζουν τα πεύκα και άλλα φυλλοβόλα δέντρα που προσφέρουν μια πλούσια, φυσική σκιερή κάλυψη. Ο χαμηλός πράσινος θάμνος στη μέση και τα παρτέρια με τα κόκκινα τουβλάκια οριοθετούν τις διαδρομές, δημιουργώντας έναν προστατευμένο μικρόκοσμο μακριά από τον θόρυβο των αυτοκινήτων. Τα παλιά, πράσινα ξύλινα παγκάκια, τοποθετημένα στρατηγικά κάτω από τη σκιά των κλαδιών, προσκαλούν κάθε περαστικό να κάνει μια στάση. Η επιφάνεια του εδάφους, στρωμένη με ψηφιδωτό βοτσαλωτό και διακριτικές γραμμές, δίνει την αίσθηση μιας παλιάς αθηναϊκής αυλής. Το φως του ήλιου περνά ανάμεσα από τα φυλλώματα δημιουργώντας παιχνιδίσματα σκιών στο έδαφος, μετατρέποντας το σημείο σε μια αληθινή ανάσα δροσιάς, ειδικά κατά τους θερμούς καλοκαιρινούς μήνες.

Αυτή η ανώνυμη γωνιά αποτελεί σημείο συνάντησης και κοινωνικής επαφής για τη γειτονιά. Εδώ θα δείτε ηλικιωμένους να ξεκουράζονται, γονείς να κάνουν μια μικρή στάση με τα παιδιά τους, αλλά και φίλους που συναντιούνται τυχαία περιμένοντας το λεωφορείο ή απλώς επιλέγουν να μοιραστούν λίγο από τον ελεύθερο χρόνο τους στη σκιά των δέντρων. Ακόμα κι εμείς, περνώντας από το σημείο, έχουμε καθίσει σε αυτά τα παγκάκια, απολαμβάνοντας τη στιγμιαία ηρεμία που προσφέρει το τοπίο. Η τριγωνική πλατεία των Σεπολίων αποδεικνύει ότι η ομορφιά μιας πόλης δεν βρίσκεται μόνο στα μεγάλα, επώνυμα πάρκα ή στα τουριστικά αξιοθέατα, αλλά στις μικρές, καθημερινές οάσεις που συντηρούν την έννοια της γειτονιάς. Είναι ένας χώρος που μας θυμίζει πόσο σημαντικό είναι να διατηρούμε και να εκτιμάμε τις πράσινες γωνιές της Αθήνας.
























Νίκο χαίρομαι που η ελπίδα σας κρατάει όρθιους, δραστήριους και δημιουργικούς. Συνεχίστε να κρατάτε γερά αυτήν την άγκυρα με την…