Η ταβέρνα του Κώστα στην Παιανία, στα Μεσόγεια
Υπάρχουν κάποια μέρη που δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις. Η φήμη τους ταξιδεύει από στόμα σε στόμα, και η «Ταβέρνα του Κώστα» στην Παιανία είναι ακριβώς ένα από αυτά. Είναι ο προορισμός που ενώνει τους κατοίκους των Μεσογείων –και όχι μόνο– γύρω από ένα τραπέζι γεμάτο αυθεντικές γεύσεις. Το πρώτο πράγμα που σε κερδίζει φτάνοντας εκεί, είναι η τοποθεσία. Και η αλήθεια είναι ότι θα χρειαστείς τη βοήθεια το GPS.
Η ταβέρνα προσφέρει το αεροδρόμιο των Σπάτων κυριολεκτικά «στο πιάτο». Είναι μια εικόνα μαγική: να βλέπεις τα φώτα και την κίνηση του αεροδρομίου από ψηλά, αλλά να απολαμβάνεις την απόλυτη ησυχία, μακριά από τον θόρυβο των αεροπλάνων. Η «Ταβέρνα του Κώστα» αλλάζει πρόσωπο μαζί με τις εποχές, παραμένοντας πάντα λειτουργική. Λειτουργεί άψογα τώρα το χειμώνα, αλλά ο χώρος «διπλασιάζεται» το καλοκαίρι.
Οι ευρύχωρες εξωτερικές αυλές που το καλοκαίρι γεμίζουν τραπέζια και γέλια κάτω από τον έναστρο ουρανό, τον χειμώνα μετατρέπονται σε έναν άνετο χώρο πάρκινγκ για τους επισκέπτες. Μόλις περάσεις το κατώφλι, σε υποδέχεται ένας χώρος παραδοσιακός, με πέτρα και ξύλο, που σε κάνει να νιώθεις αμέσως οικεία. Οι γιορτινές λεπτομέρειες και το αναμμένο τζάκι δημιουργούν την ιδανική ατμόσφαιρα για τις κρύες μέρες του χρόνου.
Φλαμένκο και οι γεύσεις της Mercado de San Miguel
Χθες σας είχαμε στο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ εικόνες από μια βραδιά Φλαμένκο, Εντυπωσιακές είναι αλήθεια. Αλλά η νύχτα στη Μαδρίτη δεν τελειώνει εύκολα, απλώς αλλάζει ρυθμό. Μετά λοιπόν από μια καθηλωτική παράσταση Φλαμένκο, όπου τα βήματα των χορευτών ακόμα αντηχούσαν στα αυτιά μας, η επόμενη στάση ήταν σχεδόν επιβεβλημένη. Λίγα μόλις βήματα πιο πέρα, μας περίμενε η εμβληματική Mercado de San Miguel.
Πλησιάζοντας, το κτίριο με την ιστορική σιδερένια αρχιτεκτονική έμοιαζε με φωτισμένο κόσμημα μέσα στη νύχτα, στολισμένο με χιλιάδες γιορτινά λαμπιόνια και μπλε αστέρια. Μπαίνοντας μέσα, η ησυχία του δρόμου έδωσε τη θέση της σε έναν υπέροχο “χαμό”. Κόσμος από κάθε γωνιά του πλανήτη, γέλια, τσουγκρίσματα ποτηριών και μυρωδιές που σου ανοίγουν την όρεξη στη στιγμή.
Από εκλεκτά ισπανικά τυριά και jamón, μέχρι φρέσκα θαλασσινά και tapas που μοιάζουν με μικρά έργα τέχνης. Με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο ένα χέρι και μια κρύα μπύρα στο άλλο, γίνεσαι ένα με το πλήθος. Δεν είναι απλώς μια αγορά φαγητού· είναι το σημείο όπου χτυπά ο παλμός της πόλης. Αν βρεθείτε στη Μαδρίτη, αφήστε το πλήθος να σας παρασύρει. Η εμπειρία είναι απλώς… αυθεντική!
2026: Το ημερολόγιο αλλάζει, εμείς αλλάζουμε;
Κάθε φορά που οι δείκτες του ρολογιού συναντιούνται στα μεσάνυχτα της 31ης Δεκεμβρίου, συμβαίνει μια παράξενη συλλογική ψευδαίσθηση.
Πιστεύουμε πως με ένα “κλικ” του χρόνου, το σύμπαν μας χρωστάει όλα όσα μας στέρησε η προηγούμενη χρονιά.
Οι φωτογραφίες από την υποδοχή του 2026 είναι γεμάτες φως, πυροτεχνήματα και χαμόγελα.
Είναι η στιγμή που οι ευχές γίνονται “ψωμοτύρι” – τις εκτοξεύουμε στον αέρα με την ίδια ευκολία που πετάμε κομφετί. «Υγεία», «Ευτυχία», «Τύχη».
Συχνά αντιμετωπίζουμε το νέο έτος σαν έναν μαγικό δότη που θα έρθει να διορθώσει τα κακώς κείμενα χωρίς εμείς να κουνήσουμε το δάχτυλό μας. Περιμένουμε από το 2026 να είναι “καλό μαζί μας”, λες και ο χρόνος έχει δική του βούληση ή κάποιο χρέος απέναντί μας. Όμως, η αλήθεια είναι πιο πεζή, αλλά και πιο ελπιδοφόρα: Ο χρόνος δεν δίνει, ο χρόνος απλώς προσφέρει τον χώρο. Από την Ευχή στην Πράξη Αν κοιτάξετε προσεκτικά αυτές τις φωτογραφίες, θα δείτε την προσμονή στα μάτια των ανθρώπων. Είναι μια υπέροχη ενέργεια, αλλά αν μείνει μόνο εκεί, θα εξατμιστεί πριν λιώσουν τα τελευταία χιόνια του χειμώνα.
Βόλτα στο πευκοδάσος με τον Πέτρο, χειμώνα
Πολλοί πιστεύουν πως ο χειμώνας είναι η εποχή που η φύση πέφτει σε λήθαργο. Πως τα δέντρα «κοιμούνται» περιμένοντας την άνοιξη για να ξυπνήσουν. Όμως, αν κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά —όπως έκανε ο φίλος μας ο Πέτρος στην πρόσφατη βόλτα του— θα ανακαλύψεις ένα μικρό θαύμα που συμβαίνει ακριβώς μπροστά στα μάτια μας. Αν παρατηρήσετε τις άκρες των κλαδιών, θα δείτε τους νέους βλαστούς, τα λεγόμενα «κεριά». Παρά το κρύο και την υγρασία του χειμώνα, το δάσος δεν σταματά ποτέ να εργάζεται. Αυτή είναι η εποχή της προετοιμασίας.
Το πεύκο δεν περιμένει τον Μάρτιο για να ξεκινήσει· έχει ήδη αρχίσει να χτίζει το μέλλον του, απλώνοντας νέες βελόνες και δυναμώνοντας τον κορμό του. Ο χειμώνας είναι, στην πραγματικότητα, η εποχή που το δάσος μεγαλώνει «προς τα μέσα» για να μπορέσει να ξεπεταχτεί «προς τα έξω» μόλις ζεστάνει ο καιρός. Κάθε νέα βελόνα που βλέπετε στις φωτογραφίες είναι αποτέλεσμα εβδομάδων αθόρυβης ανάπτυξης. Το δέντρο δεν πτοείται από τις χαμηλές θερμοκρασίες. Αντίθετα, χρησιμοποιεί τις βροχές του χειμώνα ως το απαραίτητο «καύσιμο» για τη νέα του ζωή.
Μας έμαθε πολλά η προσέγγιση του Καποδίστρια
Πήγαμε λοιπόν κι εμείς χθες με τους φίλους μας στον κινηματογράφο και είδαμε την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή για τον Καποδίστρια. Ήδη είχαμε διαβάσει ότι το τετραήμερο των Χριστουγέννων είχε ξεκάθαρο «νικητή» στα ταμεία: τη νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας», η οποία κυριάρχησε στις κινηματογραφικές αίθουσες με συνεχόμενα sold-out και συνολικά 144.712 εισιτήρια πανελλαδικά. Αλλά δεν ήταν αυτό που τράβηξε εμάς…
Το είδαμε λοιπόν και το νιώσαμε στον κινηματογράφο ΑΕΛΩ. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν έντονη, με την ταινία να γίνεται δεκτή με ενθουσιασμό και συγκίνηση, ενώ ταυτόχρονα κατέγραψε μια σειρά από επιδόσεις που μεταφράζονται σε σημαντικά ρεκόρ στο ελληνικό box office. Σύμφωνα με τα στοιχεία, ο «Καποδίστριας» σημείωσε το μεγαλύτερο άνοιγμα ταινίας για το 2025, αλλά και το μεγαλύτερο άνοιγμα που έχει πετύχει μέχρι σήμερα ταινία του ίδιου του Σμαραγδή. Τώρα καταλαβαίνουμε το γιατί.
Παράλληλα, κατέγραψε ρεκόρ ανοίγματος ελληνικής ταινίας όλων των εποχών χωρίς previews, στοιχείο που δίνει ακόμη μεγαλύτερο βάρος στην επίδοση, καθώς η δυναμική της ταινίας αποτυπώθηκε «καθαρά» στο πρώτο τετραήμερο προβολών. Ιδιαίτερη σημασία έχει και μια ακόμη επίδοση: ο «Καποδίστριας» φέρεται να πέτυχε το μεγαλύτερο άνοιγμα ταινίας ανεξαρτήτου προέλευσης των τελευταίων 15 ετών, χωρίς previews. Κι αυτό, προφανώς, θα πρέπει να λέει κάτι σε όλους μας, αλλά και τους κινηματογραφιστές ή τους κριτικούς του είδους…
Σ’ αυτά τα τείχη η ιστορία περπατάει ακριβώς δίπλα
Υπάρχουν πόλεις που την ιστορία τους τη διαβάζεις μόνο στα βιβλία. Και υπάρχει και το Δυρράχιο. Εδώ, η ιστορία δεν είναι κλεισμένη σε προθήκες μουσείων· είναι ζωντανή, στιβαρή και στέκεται ακριβώς δίπλα σου, στις γωνιές των δρόμων, ανάμεσα στα σύγχρονα κτίρια και την αύρα της Αδριατικής. Τα Τείχη που «μιλούν». Περπατώντας στην πόλη, είναι αδύνατο να μην νιώσεις το δέος μπροστά στα Βυζαντινά Τείχη. Χτισμένα με την τέχνη του τούβλου και της πέτρας, αυτά τα οχυρά δεν είναι απλώς ερείπια. Είναι η κληρονομιά του αυτοκράτορα Αναστάσιου Α’, που ήθελε να κάνει τη γενέτειρά του την πιο απόρθητη πόλη των Βαλκανίων.
Κάθε πέτρα έχει μια ιστορία να διηγηθεί: για πολιορκίες, για εμπόρους που ξεκινούσαν από εδώ την Εγνατία Οδό, για πολιτισμούς που άφησαν το αποτύπωμά τους πάνω στο ίδιο σώμα της πόλης. Η γοητεία του Δυρραχίου κρύβεται στη δυνατότητα που σου δίνει να την «ακουμπήσεις». Περπατάς κάτω από τις τοξωτές πύλες που κάποτε διέσχιζαν ιππότες και βυζαντινοί αξιωματούχοι. Αγγίζεις τα τείχη που άντεξαν σεισμούς και πολέμους. Ανεβαίνεις στον Ενετικό Πύργο, εκεί που το βυζαντινό θεμέλιο συναντά τη μετέπειτα αρχιτεκτονική, προσφέροντας μια θέα που ενώνει το χθες με το σήμερα.
Το σήμερα στη σκιά του χθες… Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι η συνύπαρξη. Δίπλα στα αρχαία τείχη, η ζωή συνεχίζεται. Τα παιδιά παίζουν στη σκιά των πύργων, οι άνθρωποι πίνουν τον καφέ τους βλέποντας τις ίδιες πολεμίστρες που κοιτούσαν οι κάτοικοι πριν από 1.500 χρόνια. Αυτή η πόλη δεν ξεχνά. Υπενθυμίζει στους νεότερους ότι η ταυτότητά τους έχει βαθιές ρίζες. Το Δυρράχιο δεν είναι απλώς ένας προορισμός· είναι μια εμπειρία που σε καλεί να επιβραδύνεις το βήμα σου, να αφουγκραστείς τους αιώνες και να καταλάβεις ότι το παρελθόν είναι ο καλύτερος οδηγός για το παρόν μας.
Φλαμένκο, μυσταγωγία του κόκκινου και μαύρου
Μέσα στο ημίφως, η μυρωδιά από παλαιωμένο ξύλο και κόκκινο κρασί σε προδιαθέτει για κάτι παραπάνω από μια απλή παράσταση. Είναι μια ιεροτελεστία. Ο κιθαρίστας παίρνει τη θέση του στη σκιά. Οι πρώτες νότες είναι αργές, σχεδόν παραπονιάρικες. Ξαφνικά, η σκηνή λούζεται στο πορτοκαλί φως. Η χορεύτρια εμφανίζεται με το κόκκινο πουά φόρεμα (traje de flamenca). Κάθε κίνησή της είναι μια δήλωση. Το χτύπημα των τακουνιών της στο παρκέ δεν είναι απλός ρυθμός· είναι ο χτύπος μιας καρδιάς που διψά για ζωή.
Το φως αλλάζει. Γίνεται ψυχρό, μπλε, σχεδόν απόκοσμο. Η ίδια γυναίκα, τώρα με ένα σκούρο φόρεμα, υψώνει τα χέρια της στον αέρα. Το πρόσωπό της συσπάται από την ένταση. Αυτό είναι το “Duende” – εκείνη η ακαθόριστη πνευματική δύναμη που καταλαμβάνει τον καλλιτέχνη του φλαμένκο. Δεν υπάρχει πια κοινό, μόνο η πάλη ανάμεσα στο σώμα και τη μουσική. Η ένταση ανεβαίνει ξανά. Τα “jaleos” (τα επιφωνήματα ενθάρρυνσης από τους μουσικούς) πληθαίνουν. “¡Olé!” ακούγεται από το βάθος.
