Ήταν ένα τυπικό απογευματάκι στην Αθήνα, χθες λίγο μετά τις 5. Ο ουρανός, που για ώρα προειδοποιούσε με βαριά, γκρίζα σύννεφα, αποφάσισε τελικά να αλλάξει διάθεση. Μέσα σε λίγα λεπτά, η συννεφιά μεταμορφώθηκε σε μια πυκνή, σταθερή και επίμονη βροχή. Από εκείνες τις βροχές που δεν σε αφήνουν απλώς να συνεχίσεις τη βόλτα σου, αλλά σε αναγκάζουν να σταματήσεις, να κοιτάξεις γύρω σου και να αναζητήσεις άμεσα ένα καταφύγιο.
Για περισσότερη από μία ώρα, οι δρόμοι και τα μάρμαρα της πόλης άρχισαν να γυαλίζουν κάτω από το νερό, αντανακλώντας τα βιαστικά βήματα των περαστικών. Άλλοι με γαλάζιες ομπρέλες, άλλοι με έντονα κόκκινα αδιάβροχα, και κάποιοι ανά ζευγάρια κάτω από την ίδια προστασία, όλοι έγιναν μέρος ενός ζωντανού, υγρού κάδρου στο κέντρο της Αθήνας. Η αναζήτηση για ένα στέγαστρο έγινε η κοινή αποστολή όσων βρεθήκαμε εκείνη τη στιγμή στον δρόμο.
Ευτυχώς, η Τράπεζα Πειραιώς είχε ολοκληρώσει το ωράριό της από τις τρεις το μεσημέρι. Το κλειστό, στεγασμένο της υπόστεγο μετατράπηκε στο ιδανικό, αυτοσχέδιο καταφύγιο για να προστατευτούμε από τη μανία της μπόρας.
Εκεί, κάτω από την ασφάλεια του στεγάστρου, ο χρόνος έμοιαζε να κυλάει διαφορετικά. Παρατηρώντας τις σταγόνες να πέφτουν και τα αυτοκίνητα να περνούν αφήνοντας πίσω τους τον γνώριμο ήχο του βρεγμένου οδοστρώματος, η πόλη έδειχνε μια άλλη, πιο μελαγχολική αλλά και γοητευτική πλευρά της.
Όμως, η Αθήνα είναι γνωστή για τις ανατροπές της. Κατά τις 6, ο καιρός έκανε και πάλι το δικό του θαύμα. Σαν να μην είχε μεσολαβήσει ποτέ αυτή η έντονη καταιγίδα, τα σύννεφα υποχώρησαν και τη θέση τους πήρε ένας λαμπερός ήλιος. Τα λάστιχα των αυτοκινήτων συνέχισαν να κυλούν στο υγρό ασφάλτινο στενό, αλλά πλέον κάτω από ένα χρυσό, απογευματινό φως, θυμίζοντάς μας πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει το σκηνικό σε αυτή την πόλη.
