Υπάρχει κάτι το σχεδόν μαγικό στην εικόνα ενός ανθρώπου που σκύβει πάνω από το νωπό χώμα, ανάμεσα σε θάμνους και αγριολούλουδα, αναζητώντας τους θησαυρούς της ελληνικής γης. Για πολλούς από εμάς, η τέχνη του “μαζεύω χόρτα” φαντάζει σαν μια ξεχασμένη γλώσσα, ένα μυστικό που κατείχαν οι γιαγιάδες μας και που εμείς σήμερα κοιτάζουμε με δέος και μια γλυκιά νοσταλγία. Τα Ραδίκια: Με την ευγενή τους πίκρα, που καθαρίζει το σώμα και ξυπνά τις αισθήσεις. Είναι η δύναμη της γης σε μια μπουκιά.
Φανταστείτε ένα πρωινό με καθαρό αέρα, όπου η μόνη σας έννοια είναι να ξεχωρίσετε το σωστό πράσινο ανάμεσα στις φυλλωσιές. Δεν είναι απλώς τροφή· είναι η σύνδεση με τον κύκλο της ζωής. Το να κρατάς στα χέρια σου χόρτα που μαζεύτηκαν πριν από λίγη ώρα είναι μια μικρή ευλογία. Η διαδρομή από το λιβάδι στην κουζίνα είναι σύντομη, αλλά γεμάτη ουσία. Καθώς τα χόρτα πλένονται με κρύο νερό και μπαίνουν στο τσουκάλι, η κουζίνα γεμίζει με τις μυρωδιές του βουνού και του κάμπου. Οι Καυκαλήθρες: Με το τόσο ιδιαίτερο, σχεδόν πιπεράτο άρωμά τους, που αν τις μυρίσεις μια φορά, δεν τις ξεχνάς ποτέ.
Το Λάπαθο: Με τα πλατιά του φύλλα, έτοιμα να δώσουν αυτή τη μοναδική οξύτητα που μεταμορφώνει κάθε πίτα. Λίγο καλό ελαιόλαδο, φρέσκο λεμόνι και ένα παξιμάδι είναι το μόνο που χρειάζεται για να στηθεί η μεγαλύτερη γιορτή στο τραπέζι μας. To Μάραθο: Το “άρωμα της άνοιξης”. Λίγα κλωνάρια αρκούν για να μοσχοβολήσει όλη η γειτονιά καθώς το τσουκάλι σιγοβράζει.
