Υπάρχει μια ιδιαίτερη ιεροτελεστία που ξεκινά πολύ πριν ανάψει το μάτι της κουζίνας. Ξεκινά με ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια, ένα κοφτερό μαχαιράκι και μια βαθιά γνώση που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Η φύση δεν είναι απλά ένα τοπίο· είναι ένας ζωντανός οργανισμός που, αν ξέρεις να τον ακούσεις, σου προσφέρει τα καλύτερα δώρα του. Στη φωτογραφία, δεν υπάρχουν απλά «χόρτα». Υπάρχει ο κόπος μιας ολόκληρης ημέρας στο βουνό ή στον κάμπο. Υπάρχει η καθαρή μυρωδιά του μάραθου που κυριαρχεί στον χώρο, η σπιρτάδα των άγριων πράσων και η γήινη γεύση από τους ζωχούς, τις παπαρούνες και τα ραδίκια. Η γη δίνει τα καλύτερά της σε εκείνους που ξέρουν πού να ψάξουν, αλλά κυρίως, σε εκείνους που σέβονται τον χρόνο της. Το να μαζεύεις άγρια χόρτα είναι μια μορφή διαλογισμού. Είναι η στιγμή που το μυαλό αδειάζει και η προσοχή εστιάζει στο πράσινο της πλαγιάς, αναζητώντας το σωστό φύλλο, την τρυφερή κορυφή. Όταν επιστρέφεις στο σπίτι με αυτά η κουζίνα μεταμορφώνεται. Το καθάρισμα των χόρτων είναι ο χρόνος της παρέας και της κουβέντας.
Από την Ομάδα “ΑΓΡΙΑ ΧΟΡΤΑ ΘΑΜΝΟΙ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΎΔΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ” στο FACEBOOK. Η φωτογραφία είναι του Mixhalis Markodemetrakes
