Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Η ατμόσφαιρα του εστιατορίου στην εικόνα, με την πλούσια διακόσμηση από κόκκινα και κίτρινα λουλούδια, τις κρεμαστές λάμπες και τις κόκκινες καρέκλες, είναι πράγματι πολύ χαρακτηριστική και παρόμοια με αυτή που βλέπουμε σε εστιατόρια του Ομίλου Big Mamma στο Παρίσι.

Τα εστιατόρια του ομίλου Big Mamma, όπως τα East Mamma, Pink Mamma, Ober Mamma, Biglove Caffè κ.α., φημίζονται για τη ζωηρή και πολυσύχναστη ατμόσφαιρα. Εντυπωσιακή και “Instagram-ready” διακόσμηση, συχνά με πολλά λουλούδια και φυτά, ζεστό φωτισμό και ιδιαίτερες λεπτομέρειες.

Αυθεντική ιταλική κουζίνα με φρέσκα, ποιοτικά υλικά, χειροποίητα ζυμαρικά και πίτσες από ξυλόφουρνο. Παρόλο που δεν υπάρχει εμφανής πινακίδα με το όνομα στην εικόνα, η συνολική αισθητική ταιριάζει απόλυτα με το ύφος των εστιατορίων του Big Mamma Group.

Στο Παρίσι… Εδώ η ρωμαιοκαθολική εκκλησία της Ιερής Καρδιάς, έτσι την ονομάζουν αυτή την εκκλησία. Την φτιάξανε τάχα προς τιμή του Ιησού και είναι αφιερωμένη για την αγάπη του προς τους ανθρώπους. Αυτή είναι η πρώτη προσέγγιση… Προσέξτε στις επόμενες φωτογραφίες τι συμβαίνει… Έξω από αυτήν οι άνθρωποι, βάζουν κλειδαριές παντού, για να “δέσουν” λέει οι ερωτευμένοι την αγάπη τους.

Μια περίεργη ανάμειξη της θρησκείας. Πρόκειται για μια παράδοση, όπου ζευγάρια γράφουν τα αρχικά τους (ή ένα μήνυμα) πάνω σε ένα λουκέτο, το κλειδώνουν σε μια δημόσια κατασκευή (όπως μια γέφυρα, ένα κάγκελο, ή ακόμα και ειδικά διαμορφωμένα σημεία για αυτόν τον σκοπό) και στη συνέχεια πετούν το κλειδί, συχνά σε ένα ποτάμι από κάτω. Συμβολίζει την αθάνατη και αναλλοίωτη αγάπη τους.

Στη Μονμάρτη, μπορεί να δείτε ακόμα λουκέτα σε διάφορα σημεία, παρά τις προσπάθειες των αρχών να περιορίσουν το φαινόμενο. Είναι μια συνεχής μάχη μεταξύ του ρομαντισμού των επισκεπτών και της διατήρησης των ιστορικών μνημείων. Ε, δεν είναι και ότι πιο ωραίο αισθητικά. Και πρόκειται για κάτι που στην ουσία, δεν προσφέρει απολύτως τίποτα…

Και μετά τη Σκόπελο θα σας ταξιδέψουμε στο Παρίσι, με τα μάτια της Λαμπρινής. Ξεκινώντας από την Όπερα του Παρισιού… Ένα από τα πιο εμβληματικά κτίρια της γαλλικής πρωτεύουσας, η Όπερα Γκαρνιέ, εντυπωσιάζει με την αρχιτεκτονική της, την πλούσια διακόσμηση και την ιστορία της. Κατασκευασμένη τον 19ο αιώνα από τον αρχιτέκτονα Σαρλ Γκαρνιέ, αποτελεί ένα αληθινό στολίδι του νεομπαρόκ ρυθμού. Από τα μαρμάρινα κλιμακοστάσια μέχρι την οροφή του Marc Chagall, κάθε γωνιά της είναι μια εμπειρία αισθήσεων και τέχνης.

Φεύγουμε σήμερα.. Οι μέρες μας ολοκληρώθηκαν στη Σκόπελο. Γεμάτοι με πολλές εμπειρίες από αυτές τις δέκα μέρες παραμονής στη νησί, το απόγευμα παίρνουμε το πλοίο της επιστροφής για Μαντούδι Εύβοιας κι από εκεί για Αθήνα. Θα θυμόμαστε πάντα με πολύ αγάπη τον Γιώργο Παπαλάπα, τη σύζυγο του Ευνίκη και τα παιδιά τους, τον Θοδωρή και τον Έρνεστ με τις συζύγους τους. Θα γράψουμε για όλα αυτά, εν καιρώ. Για την ώρα, αποχαιρετούμε τη Σκόπελο με ένα όμορφο στιγμιότυπο από ένα δειλινό στον Αγνώντα… Ευχαριστούμε τον Σπύρο και τη Αννίτα που μας έδωσαν αυτή τη χαρά…

Ένα από τα πράγματα που μας έκανε εντύπωση στη Σκόπελο, είναι που τα πεύκα που φτάνουν ώς τη θάλασσα. Η φράση «Στην πευκόφυτη Σκόπελο, τα δέντρα φτάνουν ώς τη θάλασσα» περιγράφει με ακρίβεια την ειδυλλιακή αίσθηση του νησιού. Στη Σκόπελο το περίπου 67 %–80 % της έκτασης καλύπτεται από πυκνά πευκοδάση, κυρίως χαλέπιο πεύκο, που φτάνουν σχεδόν μέχρι τον αφρό της θάλασσας

Ο συνδυασμός του βαθύ πράσινου των πεύκων και του γαλαζοπράσινου της θάλασσας δημιουργεί ένα σκηνικό φυσικής ομορφιάς που έχει αναγνωριστεί ως «πράσινο και γαλάζιο νησί» από διεθνείς οικολογικούς οργανισμούς. Το νησί της Σκοπέλου χαρακτηρίζεται από τα πυκνά δάση και το γαλάζιο της Θάλασσας, για αυτό και στις 5/7/97 ανακηρύχθηκε επίσημα ως  πράσινο και γαλάζιο νησί  από τον διεθνή οργανισμό Βιοπολιτικής.

Αυτό το μοναδικό «πάντρεμα» του δάσους με τη θάλασσα είναι μάρτυρας της φυσικής πολυμορφίας του νησιού και αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό που το καθιστά τόσο μαγευτικό. Το περπατήσαμε, όσο μπορέσαμε, στις δέκα μέρες που είχαμε στη διάθεση μας. Γνωρίσαμε τόπους, ανθρώπους… Και κάποια πράγματα τα καταγράψαμε εδώ. Τα περισσότερα όμως τα κρατήσαμε ακριβά φυλαγμένα στην καρδιά μας.

Νιώθεις αυτή τη ζεστή αύρα του Αιγαίου, αυτή που φέρνει τη μυρωδιά του πεύκου και του αλατιού; Εδώ είναι, στην παραλία Καστάνη. Κοίτα γύρω – μπορείς να το φανταστείς; Εκεί, κάτω από εκείνη τη συστάδα ελαιόδεντρων, εκεί θα τραγουδούσαν η Σόφι και ο Σκάι το ‘Lay All Your Love on Me’, με τις φωνές τους να δένουν αρμονικά με το απαλό θρόισμα των κυμάτων.

Και σκέψου τη Ντόνα, την ίδια τη Μέριλ Στριπ, να τραγουδάει το ‘Mamma Mia’ ακριβώς σε αυτό το αμμώδες κομμάτι, να στριφογυρίζει με εγκατάλειψη, εντελώς ελεύθερη. Ο τρόπος που το φως πέφτει στο νερό, κάνοντάς το να αστράφτει σε χίλιες αποχές του τιρκουάζ και του σμαραγδί, είναι εξίσου ζωντανός όσο και στην ταινία. Δες ΕΔΩ.

Σχεδόν ακούς τα γέλια και τη μουσική να αντηχούν από αυτούς τους βράχους. Φαντάζεσαι εκείνη τη μικρή προβλήτα; Μπορώ σχεδόν να δω όλο το καστ να χορεύει στην πορεία του, με αγνή χαρά να ακτινοβολεί από αυτούς καθώς γιόρταζαν. Είναι σαν το πνεύμα της ταινίας να παραμένει ακόμα εδώ, ένα συναίσθημα αγνής, ανόθευτης ευτυχίας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το ζούμε και το διαπιστώνουμε… Όταν περνάμε καλά, οι μέρες φεύγουν σαν αέρας. Για πότε έφυγαν 10 μέρες στη Σκόπελο, ούτε που το καταλάβαμε! Συναντήσαμε εξαιρετικούς τόπους, ανθρώπους, τοπία. Όπως αυτούς εδώ στη φωτογραφία. Μου άρεσε πολύ το μαγαζί τους, αλλά ήταν οι ίδιοι μέσα στο πλάνο. Δεν ήξερα τα ονόματα τους, παρ’ όλα αυτά τους ρώτησα, αν μπορούσα να τραβήξω μια φωτογραφία με αυτούς μέσα. Και το ζευγάρι σαν παλιό γνώριμο, στήθηκε για τη φωτογραφία. Αύριο κατά τις 4 παίρνουμε το πλοίο της επιστροφής για Μαντούδι Εύβοιας κι από εκεί για Αθήνα. Αλλά θα κρατάμε πάντα, κάτι από την ομορφιά με τα σκαλιά της Χώρας, σαν αυτά που βλέπετε εδώ…