Μια βόλτα στο βουνό, ειδικά στην αγκαλιά της Πάρνηθας, είναι πάντα κάτι περισσότερο από μια απλή απόδραση. Την περασμένη Δευτέρα, περπατώντας με καλή παρέα, γίναμε μάρτυρες ενός μικρού θαύματος που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, κι όμως πάντα μας εκπλήσσει: η γη άρχισε να ανθίζει. Μέσα στο κρύο, ανάμεσα σε πέτρες και ξερά κλαδιά, οι ανεμώνες και οι αγριομαργαρίτες ξεπροβάλλουν με μια σχεδόν «θρασύτατη» ζωντάνια.
Αυτά τα μικρά λουλούδια δεν περιμένουν τις ιδανικές συνθήκες για να εμφανιστούν. Τολμούν να ανοίξουν τον δικό τους δρόμο μέσα στο χειμωνιάτικο σκηνικό, στέλνοντάς μας ένα ηχηρό μήνυμα: Δεν χρειάζεται να ακολουθούμε παθητικά ό,τι βρήκαμε ή ό,τι μας επιβλήθηκε. Όπως η ρίζα ψάχνει το δρόμο της στο χώμα, έτσι κι εμείς οφείλουμε να ερευνούμε, να μαθαίνουμε και να εξελισσόμαστε. Η ομορφιά δεν χαρίζεται, κερδίζεται. Αυτά τα λουλούδια διεκδικούν τον χώρο τους στο φως, κι εμείς οφείλουμε να διεκδικούμε το καλύτερο για τη ζωή μας.
“Το να ανοίγεις νέους δρόμους δεν είναι πάντα εύκολο, είναι όμως ο μόνος τρόπος για να ανθίσεις.” Ας πάρουμε παράδειγμα από την τόλμη της φύσης. Ας μην είμαστε απλοί θεατές των γεγονότων, αλλά ενεργοί δημιουργοί της καθημερινότητάς μας. Αξίζουμε το καλύτερο και είναι στο χέρι μας να το αναζητήσουμε και να το κερδίσουμε. Εσείς, ποιον νέο «δρόμο» αποφασίσατε να ανοίξετε σήμερα;
