Υπάρχουν κάποιες διαδρομές που δεν μετριούνται σε χιλιόμετρα, αλλά σε αναμνήσεις. Η διαδρομή προς την Αμυγδαλέζα, λίγο πριν τους Θρακομακεδόνες, είναι για μένα μια τέτοια πορεία. Εκεί, στο σπίτι της αδελφής μου της Μαλάμως και του συζύγου της, του Νίκου, ο χρόνος μοιάζει να έχει τη δική του, πιο αργή αναπνοή.
Η Μαλάμω δεν είναι απλώς η αδελφή μου. Είναι ο άνθρωπος που με μεγάλωσε, η αγκαλιά που έγινε το πρώτο μου καταφύγιο. Πάντα δραστήρια, πάντα δημιουργική, μια γυναίκα που δεν σταματούσε ποτέ να προσφέρει.
Χθες, την είδα καταβεβλημένη. Τα 80 χρόνια της, έχουν αφήσει τα σημάδια τους. Η καρδιά μου σφίχτηκε βλέποντας τη φθορά που φέρνει ο χρόνος. Όμως, μόλις αρχίσαμε να μιλάμε, η “παλιά” Μαλάμω ήταν εκεί. Με μια λεπτομέρεια στη μνήμη που σε αφήνει άναυδο, άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι της κοινής μας ζωής. Ιστορίες από τα παλιά, γέλια, δυσκολίες, στιγμές που μοιάζουν σαν να συνέβησαν μόλις χθες.
Στο σπίτι πια υπάρχει η κ. Παναγιώτα, ο φύλακας άγγελός τους, που τους φροντίζει και τους εξυπηρετεί. Είναι η νέα πραγματικότητα που φέρνουν τα γηρατειά – μια μετάβαση από την απόλυτη ανεξαρτησία στην ανάγκη για ένα χέρι βοηθείας.
Καθώς τους κοίταζα, αναρωτήθηκα: «Πώς γινόμαστε έτσι οι άνθρωποι;». Πώς η ορμή της νιότης μετατρέπεται σε αυτή την εύθραυστη, αλλά γεμάτη σοφία ηρεμία;
Φεύγοντας, η μελαγχολία της φθοράς νικήθηκε από το φως της αγάπης. Η Μαλάμω και ο Νίκος, παρά την κούραση των χρόνων, παραμένουν το δικό μου σημείο αναφοράς.
Η ιστορία τους δεν είναι μια ιστορία για τα γηρατειά. Είναι μια ιστορία για την αφοσίωση, για τους ανθρώπους που μας μεγάλωσαν και για τη δύναμη της μνήμης που κρατά την ψυχή ζωντανή, ακόμη κι όταν το σώμα λυγίζει.
Αδελφή μου, σε ευχαριστώ για όλα.