Πέντε μήνες έχουν περάσει από τότε που η φωτιά σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά της, μετατρέποντας τις εκτάσεις ανάμεσα στον Πίσωνα και το Αφράτι στην Εύβοια σε ένα απόκοσμο, γκρίζο τοπίο. Η μυρωδιά του καμένου παραμένει ακόμα εκεί, “ποτισμένη” στο χώμα και τον αέρα, για να μας θυμίζει το μέγεθος της καταστροφής. Όμως, μέσα σε αυτό το σκηνικό της απώλειας, συνέβη κάτι φοβερό. Ευχαριστώ τον καλό φίλο Πέτρο που δεν το άφησε να περάσει απαρατήρητο.
Πάνω στον μαυρισμένο, καψαλισμένο κορμό ενός ευκαλύπτου, εκεί που όλα έδειχναν νεκρά, η ζωή έκανε την επανάστασή της. Νέα βλαστάρια, με χρώματα που μοιάζουν με φωτιά αλλά φέρουν την υπόσχεση της δροσιάς, ξεπήδησαν μέσα από τις στάχτες. Ο ευκάλυπτος είναι γνωστός για την ανθεκτικότητά του, αλλά το να τον βλέπεις να “ανασταίνεται” με τέτοια ορμή πάνω στο καμένο ξύλο είναι ένα μάθημα ζωής.
Η αντίθεση: Το βαθύ μαύρο του καμένου φλοιού συναντά το λαμπερό κόκκινο των νέων φύλλων. Η ελπίδα: Παρά τις πληγές στο σώμα της Εύβοιας, η φύση δεν παραδίδεται. Αυτές οι εικόνες είναι η απόδειξη πως όσο βαθιές κι αν είναι οι πληγές, η ζωή έχει έναν δικό της, ασταμάτητο ρυθμό. Η Εύβοια πονάει, αλλά μέσα από τους “αναστημένους” κορμούς των δέντρων της, μας ψιθυρίζει πως το πράσινο θα επιστρέψει και πάλι.