Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Περπατώντας ανάμεσα στα επιβλητικά τείχη της Ακροκορίνθου, δεν φωτογραφίζεις απλώς πέτρες —αγγίζεις 3.000 χρόνια ιστορίας. Το «κάστρο του Μοριά», όπως ονομαζόταν, στέκει αγέρωχο στην κορυφή του μονόλιθου λόφου, προσφέροντας μια θέα που εξηγεί γιατί ήταν ένα από τα σημαντικότερα φρούρια της Ελλάδας: από εδώ, ελέγχεις όλη την Κορινθιακή γη, τη διώρυγα (το Ισθμό) και τις θαλάσσιες οδούς. Η ιστορία της Ακροκορίνθου ξεκινά από τους μυθικούς χρόνους, συνδεδεμένη με τον ήρωα Βελλεροφόντη και τον Πήγασο.

Ήδη από τον 8ο αιώνα π.Χ., λειτουργούσε ως η ακρόπολη της αρχαίας Κορίνθου, φιλοξενώντας έναν μεγάλο ναό αφιερωμένο στην Αφροδίτη. Η πραγματική της στρατηγική σημασία φάνηκε την Ελληνιστική περίοδο. Τότε, τη διεκδίκησαν διαδοχικά Μακεδόνες βασιλείς και η Αχαϊκή Συμπολιτεία, καθώς θεωρούνταν ένα από τα τρία «φεγγάρια» της Ελλάδας (μαζί με τη Χαλκίδα και τον Δημητριάδα) — ο έλεγχός της σήμαινε τον έλεγχο της Πελοποννήσου.

Μετά την καταστροφή της Κορίνθου από τους Ρωμαίους το 146 π.Χ. και την επανίδρυσή της από τον Ιούλιο Καίσαρα το 44 π.Χ., η Ακροκόρινθος συνέχισε να είναι ένα ισχυρό οχυρό. Ωστόσο, η χρυσή εποχή των σημερινών τειχών είναι η Βυζαντινή περίοδος. Επειδή η Κόρινθος ήταν πρωτεύουσα της Πελοποννήσου, το κάστρο ανακαινίστηκε και ενισχύθηκε για να αντέξει τις επιδρομές. Αυτά τα θεμέλια, αυτές οι ογκώδεις πέτρες που φωτογραφίσαμε, χτίστηκαν για να αποκρούσουν Σλάβους, Βούλγαρους, και Νορμανδούς.

Μετά την Δ’ Σταυροφορία, το κάστρο έγινε σύμβολο αντίστασης. Ο Λέων Σγουρός, ο τοπικός άρχοντας, αντιστάθηκε στους Φράγκους για χρόνια. Όταν τελικά έπεσε, πέρασε στα χέρια των Λατίνων. Αυτοί προσέθεσαν τις τελευταίες, ενδιάμεσες οχυρώσεις και πύργους που βλέπουμε σήμερα, δίνοντάς του τη μορφή του μεσαιωνικού κάστρου. Η Ακροκόρινθος άλλαξε χέρια πολλές φορές. Οι Οθωμανοί την κατέλαβαν, οι Ενετοί την πήραν πίσω για μια σύντομη περίοδο (όπως δείχνουν κάποιες ενετικές επιγραφές), και ξαναπέρασε στους Τούρκους.

Ο Πειραιάς, το μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδας, είναι συνήθως συνώνυμο της καλοκαιρινής φρενίτιδας. Τουρίστες με φουσκωτές βαλίτσες, ουρές στα εκδοτήρια, ο θόρυβος των δεκάδων αποπλεύσεων. Ωστόσο, μια επίσκεψη εδώ τον Δεκέμβριο αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική εικόνα – μια εικόνα που μιλάει κατευθείαν στην καρδιά του σύγχρονου οικογενειάρχη που αναζητά την ουσιαστική απόδραση, μακριά από τον μαζικό τουρισμό. Εκεί που το καλοκαίρι έβρισκες τέσσερα πλοία έτοιμα να φύγουν σε μία ώρα, τώρα επικρατεί μια ήρεμη, σχεδόν βιομηχανική, σιγουριά.

Τα γιγάντια πλοία της γραμμής –όπως αυτά που βλέπουμε δεμένα στην προβλήτα (Blue Star, ANEK, Hellenic Seaways)– είναι εκεί, αλλά δεμένα με την υπομονή του χειμώνα. Οι χρόνοι επιβίβασης είναι πιο χαλαροί. Δεν υπάρχει η πίεση του χρόνου που κάνει τη μεταφορά των παιδιών και των αποσκευών εφιάλτη. Η δημοσιογραφική μας έρευνα δείχνει ότι, αν και τα βασικά εισιτήρια παραμένουν σταθερά, η ευκολία στην εύρεση καμπίνας και οι προσφορές για οικογένειες εκτός σεζόν είναι σημαντικά υψηλότερες.

Η επιλογή του χειμερινού προορισμού από τον Πειραιά δεν αφορά πλέον τις κοσμικές παραλίες. Αφορά τα αυθεντικά νησιά. Σε νησιά όπως η Κρήτη, η Νάξος ή η Λέσβος, η κίνηση των ντόπιων επανακτά τον ρυθμό της. Ο οικογενειάρχης δεν είναι πια ‘τουρίστας’, αλλά ‘επισκέπτης’. Τα μουσεία, οι ιστορικοί χώροι και οι πεζοπορικές διαδρομές είναι ελεύθερα, προσφέροντας έναν εκπαιδευτικό και ήρεμο τόνο στις διακοπές.

Η Βουδαπέστη, η «Βασίλισσα του Δούναβη», είναι κάτι περισσότερο από μια πόλη — είναι ένα ταξίδι στον χρόνο, όπου το μεγαλείο της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας συναντά τον σύγχρονο παλμό. Αυτή η μητρόπολη, που γεννήθηκε από την ένωση της Βούδας, της Πέστης και της Όμπουντα, προσφέρει έναν μαγευτικό συνδυασμό χαλάρωσης, πολιτισμού και αρχιτεκτονικής αίγλης. Η περιήγησή μας ξεκινά στην καρδιά της Πέστης, στον χώρο που το καλοκαίρι φιλοξενεί τη Λίμνη του Πάρκου της Πόλης και τον χειμώνα μεταμορφώνεται σε ένα από τα μεγαλύτερα και ομορφότερα Παγοδρόμια της Ευρώπης.

Ακόμη και όταν η λίμνη είναι άδεια, η ατμόσφαιρα είναι επιβλητική. Στο βάθος, το κτίριο που βλέπετε είναι το Παλάτι του Παγοδρομίου, με την κομψή νεο – μπαρόκ αρχιτεκτονική του και τους χαρακτηριστικούς του τρούλους. Είναι ένα αρχιτεκτονικό στολίδι που αντικατοπτρίζεται στα λιμνάζοντα νερά, υποσχόμενο ατελείωτες ώρες διασκέδασης όταν ο πάγος καλύψει την επιφάνεια. Είναι ένα σημείο όπου οι ντόπιοι και οι επισκέπτες ζουν την εποχιακή μαγεία της πόλης. Στην κεντρική Πέστη, η πλατεία μπροστά από το Δημαρχείο της Βουδαπέστης προσφέρει ένα θέαμα που κόβει την ανάσα.

Το επιβλητικό κτίριο, με την περίτεχνη λευκή πρόσοψη, είναι ένα αριστούργημα του εκλεκτικισμού, με στοιχεία που παραπέμπουν στον ιστορικό ουγγρικό ρυθμό. Στο πλάι του κτιρίου μπορεί κανείς να δει ένα έργο τέχνης, ένα κλασικό δείγμα μνημείου, κοινό σε πολλές πόλεις της Κεντρικής Ευρώπης. Η ζωντανή κίνηση στην πλατεία, με τα χαρακτηριστικά κίτρινα ταξί, αναδεικνύει τον ρόλο της Βουδαπέστης ως σύγχρονου πολιτιστικού και διοικητικού κέντρου.

Κρυμμένη σε έναν από τους πολλούς ιστορικούς δρόμους, αυτή η γωνιά αποκαλύπτει τον πλούτο της κεντροευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής. Η εικόνα πιθανότατα απεικονίζει μέρος του περίφημου Anker Köz ή κάποια άλλη ιστορική στοά. Το κτίριο στα δεξιά, με την χαρακτηριστική του κοκκινωπή τοιχοποιία και τις πλούσιες χρυσές λεπτομέρειες γύρω από τα παράθυρα, φέρνει στο νου την εκλεπτυσμένη τεχνοτροπία που συναντά κανείς και στη Βιέννη. Αντίθετα, το κτίριο στα αριστερά, καλυμμένο με πυκνό κισσό, προσδίδει μια ρουστίκ, ρομαντική νότα, και ίσως φιλοξενεί κάποιο από τα θρυλικά ruin bars ή παραδοσιακά ουγγρικά εστιατόρια. Αυτή η αντιπαράθεση στυλ είναι η πεμπτουσία της αρχιτεκτονικής ποικιλίας της Βουδαπέστης.

Μερικές πόλεις έχουν το προνόμιο να διασχίζονται από ένα ποτάμι. Στα Τρίκαλα, αυτή η καρδιά που χτυπά με ρυθμό νερού είναι ο Ληθαίος. Ο θρυλικός ποταμός, δίνει τον τόνο στη ζωή της πόλης, ειδικά όταν η φύση αποφασίζει να τον ντύσει με τον μανδύα της βροχής. Χθες, η πόλη των Τρικάλων ξύπνησε κάτω από έναν γκρίζο, αλλά ατμοσφαιρικό ουρανό. Η βροχή, ψιλή και επίμονη, έντυσε τους δρόμους με μια γυαλάδα και έδωσε στον Ληθαίο μια βαθύτερη, πιο έντονη όψη.

Καθώς περπατάς στις όχθες του, τα χρώματα του φθινοπώρου –το χρυσαφένιο κίτρινο των φύλλων στα δέντρα– αποκτούν μια σχεδόν μελαγχολική ομορφιά. Η άσφαλτος αντανακλά τα φώτα και τις σιλουέτες των πολυκατοικιών, δημιουργώντας ένα υγρό, αστικό τοπίο. Αυτό που κάνει τον Ληθαίο να ξεχωρίζει στο κέντρο της πόλης είναι οι τεχνητοί καταρράκτες του. Σε αυτό το σημείο (όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες), το νερό πέφτει από μικρά φράγματα με έναν ρυθμικό, σχεδόν θεραπευτικό ήχο.

Με τη χθεσινή βροχή, η ροή είναι πιο ορμητική και ο ήχος των νερών που πέφτουν δυναμώνει, επισκιάζοντας τον θόρυβο των αυτοκινήτων. Ο Ληθαίος μοιάζει να έχει τη δική του μελωδία. Είναι ο ήχος της φύσης μέσα στον αστικό ιστό: το βουητό του νερού που πέφτει, η σταγόνα που σκάει στην επιφάνεια του ποταμού. Ακόμα και τα ξερά κλαδιά και η πλούσια, πράσινη βλάστηση στις όχθες δείχνουν πιο ζωντανά, ποτισμένα από την υγρασία της ημέρας.

Η Χλόη, το ζωντανό και διαρκώς εξελισσόμενο προάστιο της Καστοριάς, δεν είναι απλώς ένας ακόμη οικισμός στον χάρτη. Είναι ένα σημείο συνάντησης: της γαλήνης της λίμνης Ορεστιάδας με τον σύγχρονο οικιστικό παλμό. Γνωστή παλαιότερα και ως περιοχή Φουντουκλή, η Χλόη έχει καταφέρει να αποτινάξει την εικόνα του περιθωριακού οικισμού και να αναδειχθεί σε έναν από τους πιο ελκυστικούς προορισμούς για οικογενειακή κατοικία και επιχειρηματική ανάπτυξη στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας.

Εδώ μείναμε πέντε βράδια και σε αντίθεση με τον παραδοσιακό χαρακτήρα της παλιάς πόλης, η Χλόη διαθέτει μια νεανική ενέργεια και ένα αρχιτεκτονικό ύφος που κοιτάζει μπροστά. Οι εικόνες της περιοχής αποκαλύπτουν σύγχρονες, λιτές κατοικίες, άρτια σχεδιασμένους δρόμους (όπως η Οδός Δωριέων) και χώρους που διαμορφώνονται με σεβασμό στο περιβάλλον – ακόμα και αν αυτό σημαίνει απαιτητικές εργασίες κλαδέματος και διαμόρφωσης του αστικού πρασίνου.

Η περιοχή κατοικείται κυρίως από νέους ανθρώπους και οικογένειες που αναζητούν καλύτερη ποιότητα ζωής, με πρόσβαση σε σύγχρονες υποδομές, όπως σχολεία (φιλοξενεί Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια) και εμπορικά καταστήματα, ενώ παραμένει ήσυχη και σε μικρή απόσταση από το κέντρο της Καστοριάς. Η Χλόη είναι το ιδανικό σημείο εκκίνησης για τους λάτρεις της πεζοπορίας. Από εδώ ξεκινούν διαδρομές προς τον Απόσκεπο και τα μονοπάτια της Ψαλίδας, προσφέροντας εκπληκτική θέα στα Κόκκινα Γκρεμνά και τη λίμνη, όπως μαρτυρά και η έντονη παρουσία της φύσης στις φωτογραφίες.

Η στρατηγική θέση της Χλόης, ως “πύλη” εισόδου και εξόδου της πόλης, την καθιστά επίσης σημαντικό επιχειρηματικό κόμβο. Φιλοξενεί εταιρείες, κέντρα δια βίου μάθησης, αλλά και πολυτελή καταλύματα, όπως ξενοδοχεία με Spa, που εκμεταλλεύονται τη γειτνίαση με τη λίμνη για να προσφέρουν μια αναβαθμισμένη εμπειρία διαμονής. Επίσημα αναγνωρίστηκε ως οικισμός μόλις το 1961, αρχικά ως Νέο Τσιφλίκι, και μετονομάστηκε σε Χλόη το 1963. Σ’ αυτή την περιοχή ήταν και το δικό μας κατάλυμα, ΟΙΚΟΙ…

Η επίσκεψη στη Σπηλιά του Δράκου είναι μια εμπειρία που μένει αξέχαστη και αποτελεί ένα από τα κορυφαία σημεία ενδιαφέροντος της Καστοριάς. Οι εντυπωσιακοί σταλακτίτες και σταλαγμίτες, οι υπόγειες λίμνες, και ο ατμοσφαιρικός φωτισμός δημιουργούν ένα σκηνικό που θυμίζει κόσμο βγαλμένο από παραμύθι. Κι εμείς φωνογραφημένοι μέσα στο σπήλαιο, μαζί με τη Σούλα και τη Χάρις. Κάτι που θα μας μείνει από την επίσκεψη μας στην Καστοριά…

Η Σπηλιά του Δράκου (Σπηλιά του Δράκου Καστοριάς) δεν είναι απλώς ένα από τα εντυπωσιακότερα σπήλαια της Ελλάδας, αλλά και ένα μνημείο της φύσης που συνδέεται άρρηκτα με τον μύθο και την ιστορία της γραφικής πόλης της Καστοριάς. Βρίσκεται σε μια ειδυλλιακή τοποθεσία, στη βόρεια πλευρά της χερσονήσου της Καστοριάς, μόλις 4 χιλιόμετρα από την πόλη, και προσφέρει εκπληκτική θέα στη λίμνη Ορεστιάδα.

Αν και ο θρύλος ενισχύει τη μυστηριακή ατμόσφαιρα του τόπου, η πραγματική ομορφιά της σπηλιάς βρίσκεται στους σχηματισμούς της, τους οποίους απολαύσαμε κι εμείς μαζί με τους εκδρομείς από την Κέρκυρα. Παρόλο που η ύπαρξη της σπηλιάς ήταν γνωστή εδώ και αιώνες στους ντόπιους, η επίσημη εξερεύνηση και η ανάδειξή της στο ευρύ κοινό είναι πιο πρόσφατες.

Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε τυχαία το 1940, όταν βρέθηκε η αρχική, μικρή είσοδός του. Ωστόσο, η συστηματική του έρευνα καθυστέρησε λόγω των ιστορικών συνθηκών της εποχής. Η ουσιαστική εξερεύνηση ξεκίνησε το 1969, όταν η σπηλαιολόγος Άννα Πετροχείλου επισκέφθηκε την περιοχή. Στη συνέχεια, ακολούθησαν εκτενείς μελέτες και χαρτογραφήσεις από την Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία (Ε.Σ.Ε.).

Η ανάδειξη της Σπηλιάς του Δράκου για τουριστική εκμετάλλευση και την προστασία του μοναδικού της οικοσυστήματος ξεκίνησε με τις εργασίες υποδομής, φωτισμού και διαμόρφωσης διαδρόμων που πραγματοποιήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 2000. Το σπήλαιο άνοιξε επίσημα για το κοινό τον Δεκέμβριο του 2009, αποτελώντας έκτοτε έναν από τους κορυφαίους πόλους έλξης στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας.