Αρχείο κατηγορίας Κρήτη

Το χωριό μου Θραψανό είναι σε ένα λοφώδες μέρος του νομού Ηρακλείου Κρήτης κι ας είναι 350 μέτρα υψόμετρο, αλλά με παραγωγικά εδάφη, όπου ευδοκιμεί η ελιά κι όπου το λάδι αποτελεί ίσως το μοναδικό εισόδημα για τους κατοίκους της περιοχής. Φέτος όμως, όσο κι αν περπατάμε με το αυτοκίνητο σε ένα δάσος από ελιές, δεν υπάρχει ούτε μια ελιά καρπός πάνω τους. Το άκουγα ότι θα ήταν μια κακή χρονιά φέτος, αλλά το είδα και με τα μάτια μου.

Προχθές, γυρνώντας από το Αρκαλοχώρι, «έπεσα» πάνω α’ αυτές τις φορτωμένες ελιές που δείχνουν οι φωτογραφίες της ανάρτησης, Και ούτε για μια στιγμή δεν το σκέφτηκα. Πάρκαρα το αυτοκίνητο μου στην άκρη του δρόμου και κατέβηκα να τις φωτογραφίσω. Και δες πώς αλλάζουν οι καιροί… Αυτό που μέχρι πέρσι θεωρούνταν φυσιολογικό και το συναντούσες συχνά στις ελιές, το ονομάζουν μάλιστα στην Κρήτη και βεντέμα, φέτος είναι σπάνιο και δυσεύρετο.

Όλα καλά λοιπόν! Το λάδι δυσεύρετο και πανάκριβο… Πέρσι το πούλησαν 5 ευρώ το κιλό και ήταν πολύ ευχαριστημένοι. Έδωσαν όσο πιο μεγάλη ποσότητα μπορούσαν για να βγάλουν κάποια χρήματα για το σπίτι τους. Δύσκολοι καιροί! Παντού πια η κίνηση είναι μειωμένη. Οι άνθρωποι, νιώθουν σκληρό πάνω τους, το βάρος της επιβίωσης…

Ένα τραπέζι στο σπίτι της Στασούλας μας, με μεζεδάκια, για να πιούμε μια ρακή. Μα πιο πολύ, για να κάνουμε παρέα. Αυτό είναι που μετράει περισσότερο κι απ’ το φαί. Οι ανθρώπινες σχέσεις, είναι ότι πιο πολύτιμο διαθέτει ο άνθρωπος και αξίζει να το διαφυλάττει σαν κόρη οφθαλμού για να μην το χάσει.

Αυτή η αρμονία δεν μετριέται κανένα μέτρο του κόσμου. Στο τραπέζι της Στασούλας, από αριστερά η Σούλα, η Στασούλα, ο Αγησίλαος, ο Νίκος Μαράτσης, η Μαλάμω και ο Μιχάλης, αδελφός του Αγησίλαου. Περάσαμε δυο πολύ όμορφες ώρες, με κουβέντα και παλιές θύμισες που τουλάχιστον τα αδέλφια, θέλαμε να επαναφέρουμε στη μνήμη μας.

Κι εδώ είμαστε στο σπίτι της αδελφής μου της Μαλάμως. Με επισκέπτριες τις ανιψιές μας, κόρες της αδελφής μας Γεωργίας, Ελένη και Στέλλα, Και ο Νίκος, ο σύζυγος της Μαλάμως στο πλάνο. Ήρθαν να μας δούνε ένα απόγευμα και περάσαμε πολύ όμορφα, σαν παρέα. Τράβηξα κι ένα βίντεο για να έχουμε ζωντανή εικόνα, έστω και λίγο… στημένη.

Ύστερα από πέντε χρόνια το κίτρινο χρώμα που είχαμε βάλει στους τοίχους της εξωτερικής αυλής ξεθώριασε και είπαμε να το βάψουμε λίγο και να το φρεσκάρουμε. Η υγρασία είχε κάνει τη ζημιά της. Πήραμε τον ίδιο μάστορα, τον Νίκο Γιαγκάκη και αγοράσαμε τα καλύτερα υλικά από άποψη ποιότητας από του “Κυριαζή” στο Αρκαλοχώρι…

Παρασκευή 24/11/2023, πρωί ήταν, όταν σήκωσε το πινέλο του. Είχαμε την άποψη ότι έπρεπε να αλλάξουμε χρώμα και το κάναμε να ρέπει προς το κεραμιδί, αν και η φωτογραφική απόδοση το κάνει να φαίνεται ότι ροζίζει, Αλλά για μας, λιγότερη σημασία έχει το ακριβές χρώμα. Το πιο σημαντικό είναι το φρεσκάρισμα και η αλλαγή.

Και λες και μας το κράταγε ο καιρός… Μέχρι το πρωί, έβρεχε. Κι απάνω που λέγαμε ότι μάλλον έπρεπε να ξεκινήσουμε από μέσα, με έναν καιρό καλό και με τον ήλιο να παίζει κρυφτούλι, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε από έξω, μιας και δεν ξέρουμε πως θα είναι τα πράγματα την επόμενη μέρα. Ο Νίκος προχωρεί με γρήγορους ρυθμούς, οπότε προσδοκούμε ότι ίσως προλάβουμε, πριν ξαναβρέξει. Και όντως προλάβαμε.

Είχαμε πέντε ολόκληρα χρόνια να δούμε τη φίλη μας τη Ζωή από κοντά. Και πολύ το θέλαμε, οπότε χθες, με αφορμή μια δουλειά που είχαμε στο Ηράκλειο ροβοβολήσαμε κατά κει. Και η Ζωή χάρηκε που θα περνούσε μαζί μας μερικές ώρες. Ξεκινήσαμε για τις Γούρνες στην “Αμβροσία” που ξέραμε, αλλά ήταν κλειστή.

Μακρόσυρτος ο τουρισμός στην Κρήτη, οπότε οι άνθρωποι στα βόρεια παράλια της Κρήτης, είπαν να ξεκουραστούν λίγο. Έτσι, παραλιακά, έχουν κλείσει όλες οι ταβέρνες. Σε μια απόσταση αρκετών χιλιομέτρων δεν βρήκαμε μια που να είναι ανοικτή να μας περιποιηθεί. Έτσι επιστρέφοντας στο Ηράκλειο φτάσαμε στου “Παρασύρη», στον Καρτερό, στην Αμνυσσό. Αυτή είναι η πίσω μεριά της ταβέρνας.

Να και τη Σούλα με τη Ζωή, φωτογραφιμένες απέξω, από τη μεριά της θάλασσας… Εδώ είναι μέσα στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο, προστατευμένο από τον αέρα που, επειδή έχει αμμουδιά είναι απαραίτητος για προστασία… Υπέροχο μέρος για να περάσεις μερικές ώρες, πολύ σημαντικές με τους ανθρώπους σου. Ναι, τις ζήσαμε αυτές τις μοναδικές στιγμές…

Δείτε τι όμορφα που είναι κι απέξω. Αρκεί ο καιρός να το επιτρέπει. Όμως εμείς προτιμήσαμε να καθίσουμε μέσα σ’ αυτόν τον προστατευμένο χώρο. Κι εδώ αξίζει να ξαναπάμε κάποια στιγμή. Και θα το κάνουμε στην πρώτη ευκαιρία που θα μας δοθεί ή θα τη δημιουργήσουμε εμείς για να συμβεί. Έτσι δεν είναι καλύτερα;

Ήμασταν στην Αθήνα όταν έγινε ο μεγάλος σεισμός του 2021, εκείνο τον σκληρό Σεπτέμβρη και όλη την αγωνία τους τη ζήσαμε σαν ιστορία. Χθες όμως που πήγαμε στο Αρκαλοχώρι, είδαμε από κοντά μερικά πράγματα από την καταστροφή που έχει υποστεί το κεφαλοχώρι αυτό. Λέω μερικά, γιατί τα περισσότερα τα έχουν μαζέψει. Και κάποια τα έχουν αναστηλώσει.

Σε πολλά σπίτια, οι ρωγμές στους τοίχους είναι ακόμα εμφανείς. Στους κεντρικούς δρόμους, παρατηρήσαμε, έχουν κλείσει πάρα πολλά εμπορικά μαγαζιά. Δεν υπάρχει σε καμιά περίπτωση, η ζωή που γνώριζα κάποτε. Μου φαίνεται σα να έβλεπα πρώτη φορά αυτόν τον τόπο. Ευτυχώς, άφησε κάτι καλό πίσω της, όλη αυτή η καταστροφή. Χαμογελαστούς και εξυπηρετικούς ανθρώπους!

Όπου κι αν πήγαμε είδαμε διαθέσιμους ανθρώπους να μας εξυπηρετήσουν με το χαμόγελο. Με έναν τρόπο που έδειχνε, ότι αυτό που έκαναν το έκαναν με την καρδιά τους και όχι από υποχρέωση λόγω της δουλειάς τους. Να ήταν, λέει, έτσι οι άνθρωποι σε κάθε στιγμή της ζωής τους, τι όμορφος που θα ήταν ο κόσμος και πόσα προβλήματα που έχουν να κάνουν με την επικοινωνία, θα λύνονταν!

Κατά τις 6:30 φτάσαμε με το KRITI II στο λιμάνι του Ηρακλείου. Για δύο –τρεις ώρες ανάμεσα στις 12:00 με 3:30 τα ξημερώματα είχαμε νιώσει στο πετσί μας την αγωνία του να ζήσεις ή να πεθάνεις. Κάτι περίεργοι ήχοι σαν τριγμοί, έλεγες, «από στιγμή σε στιγμή θα σπάσει» και θα ζήσουμε τα δικό μας ναυάγιο. Και ήμασταν στην καμπίνα μας, ξαπλωμένοι στα κρεβάτια μας. Αλλά μερικά πράγματα δεν μπορείς να τα ζήσεις, χωρίς τρόμο.

Και να πεις ότι δεν έχω κάνει ταξίδια στη ζωή μου… Παρ’ όλα αυτά κάποια είναι σα να τα ζεις για πρώτη φορά. Απ’ την άλλη, το ξημέρωμα είναι πάντα όμορφο. Δείτε εδώ μια εικόνα που «έπιασα» με το φακό του κινητού μου, πριν ακόμα δέσει το καράβι στο λιμάνι του Ηρακλείου. Τι ομορφιά είναι αυτή στις πρώτες ακτίνες του ήλιου! Το πιο γλυκό καλωσόρισμα που θα μπορούσε να έχει άνθρωπος στο νησί του. Έτσι το ένοιωσα μέσα μου.

Μια ομορφιά ανεπανάληπτη. Και όλα τα καλά συνέχισαν και στο χωριό, καθώς φτάσαμε. Μας περίμεναν η Μαλάμω με τη Στασούλα, με καλούδια και φρόντισαν και για το μεσημεριανό φαγητό, όλο αγάπη. Κουρασμένοι, αλλά γεμάτοι αγάπη ήταν η πρώτη μέρα μας στο χωριό. Κι έτσι θα προσπαθήσουμε να είναι και οι επόμενες. Είμαστε βέβαιοι πως και με τη δική μας συμβολή, κάθε μέρα θα έχει κάτι καινούριο να προσφέρει…

Οι αγαπημένες μου αδελφές, Στασούλα και Μαλάμω. Φρόντισαν για μας, περιμένοντας μας… Έφτιαξαν λαδερά κουλουράκια, για να μας προϋπαντήσουν και να μας καλοδεχτούν. Είχαν ως φαίνεται διαβάσει μια προηγούμενη ανάρτηση μου, δείτε ΕΔΩ, αλλά έτσι κι αλλιώς, ήξεραν πόσο μου αρέσουν αυτές οι λιχουδιές κι έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν, για να αισθανθούμε καλά με τον ερχομό μας.

Στην Κρήτη λοιπόν, στο χωριό μου Θραψανό, από σήμερα και για 15 μέρες! Να πάρουμε μια βαθιά ανάσα οξυγόνου και ζωής. Να προετοιμαστούμε ψυχολογικά για το χειμώνα που έρχεται και που, όπως δείχνουν τα πράγματα θα είναι μάλλον βαρύς και όχι μόνο, από πλευράς καιρικών συνθηκών και όχι μόνο. Να δούμε λίγο τους ανθρώπους μας, που τόσο τους επιθυμήσαμε.

Ίσως, αν έρχεστε για πρώτη φορά στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, να παραξενεύεστε πώς ένα τέτοιο σημείωμα, το πρώτο καθώς πατάμε τα πόδια μας στην Κρήτη, έχει ως εικονογράφηση τα λαδερά κουλουράκια που έφτιαξαν οι αδελφές μου, για να μας καλωσορίσουν. Λογικό! Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ δεν είναι ένα συνηθισμένο site. Δεν είναι εξειδικευμένο, ούτε μονοθεματικό. Ασχολείται μόνο με την πραγματική ζωή και τις εκφάνσεις της. Κι αυτό θα το δείτε και τις επόμενες μέρες…