Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Ο Δήμος Μινώα Πεδιάδας, σε συνεργασία με την Περιφέρεια Κρήτης και το Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών (Ι.Α.Κ.Ε.), φιλοξενεί στο Θραψανό, μία ακόμη δράση του 2ου Κύκλου του Προγράμματος «Σχολές Γονέων», με στόχο την ενδυνάμωση των γονέων και τη στήριξη της σύγχρονης οικογένειας.

Η συνάντηση στο Θραψανό θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026, από τις 18:00 έως τις 21:00, στο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Θραψανού, με θέμα: «Τα όρια που αγαπάμε: Πώς το “όχι” γίνεται δώρο και γιατί τα παιδιά χρειάζονται φωνές που δεν τρέμουν».

Εισηγήτρια θα είναι η Ψυχολόγος – Ειδικευόμενη Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια, Μαρία Μαθιουδάκη.

Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το δημοσίευμα από το CRETALIVE NEWS

Κι ΕΔΩ  ολόκληρο το Δελτίο Τύπου του Δήμου Μινώα Πεδιάδος.

Στην ταχύτητα της καθημερινότητας στην πόλη, συχνά ξεχνάμε να κοιτάξουμε ψηλά. Τα ψηλά κτίρια περιορίζουν τον ορίζοντα και τα τεχνητά φώτα «κλέβουν» τη λάμψη από τα αστέρια και τα χρώματα του δειλινού. Για όσους από εμάς όμως έχουν την τύχη να βρίσκονται στην επαρχία, κάθε ηλιοβασίλεμα είναι μια ιεροτελεστία. Εκεί που οι θόρυβοι της πόλης σωπαίνουν και το μάτι δεν εμποδίζεται από τσιμέντο, το ξημέρωμα και το ηλιοβασίλεμα γίνονται οι απόλυτοι πρωταγωνιστές.

Είναι οι στιγμές που η φύση μας υπενθυμίζει πόσο μικροί είμαστε, μπροστά στο μεγαλείο της, αλλά και πόσο τυχεροί που μπορούμε να το απολαμβάνουμε. Οι φωτογραφίες που μοιράστηκε μαζί μας ο φίλος μας ο Πέτρος, δεν είναι απλώς «λήψεις»· είναι η απόδειξη της ομορφιάς που κρύβεται στην απλότητα. Ένα συννεφιασμένο ηλιοβασίλεμα που μεταμορφώνει τον ουρανό σε έναν ζωντανό καμβά.

Χρυσές ανταύγειες που ξεπροβάλλουν μέσα από τα σύννεφα. Σιλουέτες δέντρων που στέκονται επιβλητικά κόντρα στο φως. Μια αίσθηση γαλήνης που μόνο η επαρχία μπορεί να προσφέρει απλόχερα. Είναι αυτές οι εικόνες που μας κάνουν να θέλουμε να αφήσουμε για λίγο το κινητό στην άκρη, να πάρουμε μια βαθιά ανάσα και να αφήσουμε το βλέμμα μας να χαθεί στον ορίζοντα.

Τρέχουμε , απασχολημένοι με πολλά πράγματα και ίσως να μην το προσέξαμε, αλλά η πανσέληνος είναι για μας μια ευκαιρία να θαυμάσουμε τη δημιουργία. Μόνο που το “Φεγγάρι του χιονιού” το χάσαμε. Ίσως να ήταν και η καιρικές συνθήκες που δεν μας βοήθησαν.

Η ονομασία «Σελήνη του Χιονιού» έχει τις ρίζες της στις παραδοσιακές ονομασίες των ιθαγενών φυλών της Βόρειας Αμερικής και παραπέμπει στις βαριές χιονοπτώσεις που χαρακτηρίζουν τον Φεβρουάριο. Σε ορισμένες περιοχές ήταν γνωστή και ως «Πεινασμένο Φεγγάρι», λόγω της έλλειψης τροφής τον χειμώνα, ενώ άλλες φυλές τη συνέδεαν με τη γέννηση των μικρών αρκούδων. Όπως αναφέρει το Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρίνουιτς, η πανσέληνος του Φεβρουαρίου αποκαλείται επίσης «Σελήνη της Καταιγίδας», εξαιτίας των ασταθών και συχνά σκληρών καιρικών συνθηκών που επικρατούν στο Βόρειο Ημισφαίριο αυτή την εποχή.

Ας είναι, προσπαθούμε πάντα αυτό το γεγονός να το επισημαίνουμε και σε άλλους, όχι μόνο στον εαυτό μας. Λυπούμαστε που το χάσαμε το Φλεβάρη του 2026.

Συχνά παγιδευόμαστε στην πλάνη πως οι άνθρωποι αποτελούμε το «ανώτερο» είδος σε αυτόν τον πλανήτη. Ίσως είναι μια αντίληψη ριζωμένη βαθιά μέσα μας από τη δημιουργία του κόσμου, μια αίσθηση κυριαρχίας που κουβαλάμε στο DNA μας. Όμως, στα χιλιάδες χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, φαίνεται πως κάπου στον δρόμο χάσαμε την ουσία, την οποία τα ζώα διατήρησαν ανέπαφη.

Παρατηρήστε αυτές τις δύο γάτες σε μια γειτονιά της Αθήνας. Δεν είναι κατοικίδια «σαλονιού»· είναι ζώα του δρόμου, σκληραγωγημένα, που παλεύουν καθημερινά με το κρύο, την πείνα και τον κίνδυνο. Κι όμως, αν σταθείτε για μια στιγμή και προσέξετε το βλέμμα τους, θα δείτε κάτι που σπανίζει στις ανθρώπινες σχέσεις: μια αγάπη αγνή, χωρίς ανταλλάγματα και υστεροβουλία.

Εκεί που εμείς βλέπουμε «άγρια» ζώα, η φύση μας δείχνει την απόλυτη τρυφερότητα. Δύο πλάσματα που επικοινωνούν με τα μάτια, που νοιάζονται το ένα για το άλλο, που μοιράζονται τον ίδιο χώρο με μια αρμονία που εμείς συχνά δυσκολευόμαστε να βρούμε ακόμα και με τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους.

Πέντε μήνες έχουν περάσει από τότε που η φωτιά σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά της, μετατρέποντας τις εκτάσεις ανάμεσα στον Πίσωνα και το Αφράτι στην Εύβοια σε ένα απόκοσμο, γκρίζο τοπίο. Η μυρωδιά του καμένου παραμένει ακόμα εκεί, “ποτισμένη” στο χώμα και τον αέρα, για να μας θυμίζει το μέγεθος της καταστροφής. Όμως, μέσα σε αυτό το σκηνικό της απώλειας, συνέβη κάτι φοβερό. Ευχαριστώ τον καλό φίλο Πέτρο που δεν το άφησε να περάσει απαρατήρητο.

Πάνω στον μαυρισμένο, καψαλισμένο κορμό ενός ευκαλύπτου, εκεί που όλα έδειχναν νεκρά, η ζωή έκανε την επανάστασή της. Νέα βλαστάρια, με χρώματα που μοιάζουν με φωτιά αλλά φέρουν την υπόσχεση της δροσιάς, ξεπήδησαν μέσα από τις στάχτες. Ο ευκάλυπτος είναι γνωστός για την ανθεκτικότητά του, αλλά το να τον βλέπεις να “ανασταίνεται” με τέτοια ορμή πάνω στο καμένο ξύλο είναι ένα μάθημα ζωής.

Η αντίθεση: Το βαθύ μαύρο του καμένου φλοιού συναντά το λαμπερό κόκκινο των νέων φύλλων. Η ελπίδα: Παρά τις πληγές στο σώμα της Εύβοιας, η φύση δεν παραδίδεται. Αυτές οι εικόνες είναι η απόδειξη πως όσο βαθιές κι αν είναι οι πληγές, η ζωή έχει έναν δικό της, ασταμάτητο ρυθμό. Η Εύβοια πονάει, αλλά μέσα από τους “αναστημένους” κορμούς των δέντρων της, μας ψιθυρίζει πως το πράσινο θα επιστρέψει και πάλι.

Είναι εντυπωσιακό πώς η Αθήνα κατάφερε να μετατρέψει την κατασκευή ενός σύγχρονου έργου υποδομής σε ένα ανοιχτό μουσείο, προσβάσιμο σε όλους τους πολίτες και επισκέπτες. Ο σταθμός του “Ευαγγελισμού“, είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της «πόλης πάνω στην πόλη». Το Πεισιστράτειο Υδραγωγείο: Οι πήλινοι σωλήνες που φαίνονται στις φωτογραφίες είναι μέρος του τεράστιου δικτύου ύδρευσης που ξεκίνησε τον 6ο αιώνα π.Χ. Είναι συγκλονιστικό να σκέφτεται κανείς ότι οι αρχαίοι Αθηναίοι είχαν ένα τόσο εξελιγμένο σύστημα μεταφοράς νερού, ακριβώς κάτω από τα πόδια μας.

Αυτή η κάθετη τομή του εδάφους λειτουργεί σαν ένας «χρονοδιακόπτης». Οι διαφορετικές στρώσεις χώματος, οι τοίχοι από πλίνθους και τα θεμέλια, δείχνουν πώς οι γενιές έχτιζαν πάνω στα ερείπια των προηγούμενων, από την Κλασική εποχή μέχρι τους Βυζαντινούς χρόνους. Καθημερινά Αντικείμενα: Οι αμφορείς, τα μυροδοχεία και τα τμήματα αγγείων που εκτίθενται στις προθήκες βρέθηκαν κυρίως σε νεκροταφεία ή εργαστήρια που υπήρχαν στην περιοχή, η οποία τότε βρισκόταν «εκτός των τειχών» της αρχαίας πόλης.

Υπάρχει κάτι το σχεδόν μαγικό στην εικόνα ενός ανθρώπου που σκύβει πάνω από το νωπό χώμα, ανάμεσα σε θάμνους και αγριολούλουδα, αναζητώντας τους θησαυρούς της ελληνικής γης. Για πολλούς από εμάς, η τέχνη του “μαζεύω χόρτα” φαντάζει σαν μια ξεχασμένη γλώσσα, ένα μυστικό που κατείχαν οι γιαγιάδες μας και που εμείς σήμερα κοιτάζουμε με δέος και μια γλυκιά νοσταλγία. Τα Ραδίκια: Με την ευγενή τους πίκρα, που καθαρίζει το σώμα και ξυπνά τις αισθήσεις. Είναι η δύναμη της γης σε μια μπουκιά.

Φανταστείτε ένα πρωινό με καθαρό αέρα, όπου η μόνη σας έννοια είναι να ξεχωρίσετε το σωστό πράσινο ανάμεσα στις φυλλωσιές. Δεν είναι απλώς τροφή· είναι η σύνδεση με τον κύκλο της ζωής. Το να κρατάς στα χέρια σου χόρτα που μαζεύτηκαν πριν από λίγη ώρα είναι μια μικρή ευλογία. Η διαδρομή από το λιβάδι στην κουζίνα είναι σύντομη, αλλά γεμάτη ουσία. Καθώς τα χόρτα πλένονται με κρύο νερό και μπαίνουν στο τσουκάλι, η κουζίνα γεμίζει με τις μυρωδιές του βουνού και του κάμπου. Οι Καυκαλήθρες: Με το τόσο ιδιαίτερο, σχεδόν πιπεράτο άρωμά τους, που αν τις μυρίσεις μια φορά, δεν τις ξεχνάς ποτέ.

Το Λάπαθο: Με τα πλατιά του φύλλα, έτοιμα να δώσουν αυτή τη μοναδική οξύτητα που μεταμορφώνει κάθε πίτα. Λίγο καλό ελαιόλαδο, φρέσκο λεμόνι και ένα παξιμάδι είναι το μόνο που χρειάζεται για να στηθεί η μεγαλύτερη γιορτή στο τραπέζι μας. To Μάραθο: Το “άρωμα της άνοιξης”. Λίγα κλωνάρια αρκούν για να μοσχοβολήσει όλη η γειτονιά καθώς το τσουκάλι σιγοβράζει.