Αρχείο κατηγορίας Δημοσιογραφικά

Ολοκληρώθηκε  η εφημερίδα που επιτελούμε για την ΠΟΣΣ, “ΤΥΠΟΣ των Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών” τ. 446 και πήρε το δρόμο της για το πιεστήριο … Άλλη μια τρίμηνη έκδοση ολοκληρώθηκε και είμαστε χαρούμενοι γι’ αυτό, επειδή το μεγαλύτερο μέρος της το δουλέψαμε από το Βανκούβερ του Καναδά, μια πόλη δίπλα στον Ειρηνικό Ωκεανό στην άλλη άκρη του κόσμου, δηλαδή. Στην Ελλάδα, βάλαμε τις τελευταίες πινελιές που χρειάζονταν. Η νέα τεχνολογία βοηθά τελικά, πολύ και μικρύνει τις αποστάσεις. Δυο βήματα δρόμος η άλλη πλευρά του πλανήτη, τελικά…

Λόγω των υψηλών θερμοκρασιών, είμαστε καθηλωμένοι στο σπίτι. Δεν είναι ούτε να το σκεφτείς να βγεις έξω, με τέτοιες τρελές θερμοκρασίες. Οπότε καθώς σερφάρεις στο διαδίκτυο, μπορεί να πέσεις πάνω και σε πράγματα που σε πάνε πίσω στο παρελθόν. Η ανάρτηση της Ευτυχία Κολιού στην ομάδα “Ζωή, χωριό και παράδοση”, όπου είναι δημοσιευμένες αυτές οι φωτογραφίες, μας έκανε ένα ισχυρό κλικ. Και ενεργοποίησε τη μνήμη…

Κάποτε δεν ήταν απλώς δουλειά – ήταν γιορτή, ήταν μοίρασμα, ήταν ζωή. Τα χέρια κουρασμένα, μα οι καρδιές γεμάτες. Μαζεύαμε τους καρπούς της γης με ευγνωμοσύνη, γελούσαμε, τραγουδούσαμε, ζούσαμε. Τώρα, μένουν οι αναμνήσεις – γλυκές σαν το κρασί που φτιάχναμε με αγάπη. Σταφύλια από κουβάδες σε μεγάλα καλάθια. Το τοπίο πίσω με τις αναβαθμίδες και τη βλάστηση δείχνει ένα κλασικό μεσογειακό περιβάλλον, στην Ελλάδα με μακρά παράδοση στην αμπελουργία.

Η φράση «τρύγος, κάποτε μας άρεσε πολύ και το ζούσαμε», αποπνέει νοσταλγία και αγάπη για τις παλιές εποχές, όταν ο τρύγος δεν ήταν απλώς δουλειά, αλλά και γιορτή, με κοινωνική και πολιτιστική σημασία. Εμείς που τα ζήσαμε όλα αυτά, μπορούμε να σας το επιβεβαιώσουμε. Βεβαίως και ήταν κουραστικό στα 14σου να είσαι εκεί, μέσα στον ήλιο από το πρωί ώς το μεσημέρι και να κουβαλάς στο ώμο κοφίνια με σταφύλια. Αλλά είχε τη γλύκα του, την ομορφιά του. Τόση και τέτοια που να τη νοσταλγούμε στις μέρες μας…

Το ερώτημα, το είχα πάντα: Γιατί να κλείσει ένα καφέ μπαρ μέσα σε ένα καταπράσινο πάρκο που έλκυε πελάτες και πού το γνώρισα κι εγώ από τα πρώτα χρόνια που άρχισα να κυκλοφορώ στην ευρύτερη περιοχή Σεπολίων, εδώ και 40 χρόνια;  Και ποιον να ρωτήσεις, από πού να πάρεις απάντηση; Μια ωστόσο είναι η απάντηση: Ο ιστορικός «Καπράλος», το καφενείο-μπαρ στον Λόφο Ιππείου Κολωνού, έκλεισε ουσιαστικά λόγω εγκατάλειψης∙ το κτίριο δεν λειτουργούσε τουλάχιστον τέσσερα χρόνια και παρέμενε αναξιοποίητο.

Το καφέ δεν επαναλειτούργησε μετά το 2019, με την μεγάλη οικονομική κρίση που έφερε η κοινωνική αποστασιοποίηση, λόγω COVID-19, και παρά την αλλαγή δημοτικής αρχής, παρέμεινε «παγωμένο» χωρίς καμία προσπάθεια αναγέννησης από την τότε δημοτική αρχή, συμβάλλοντας στην υποβάθμιση της περιοχής. Κι όμως έχουμε περάσει ατέλειωτες ώρες, εδώ. Δείτε μερικά δημοσιεύματα που έχουμε κάνει ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Τον τελευταίο χρόνο πριν την κατάρρευση, το κτίριο είχε καταληφθεί από άστεγους, οι οποίοι απομακρύνθηκαν με παρέμβαση του Δήμου. Οι υπηρεσίες όμως δεν φρόντισαν να ασφαλίσουν τον χώρο · έμεινε ανοικτός, αφύλακτος και επικίνδυνος. Τελικά, το κτίριο καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά τον Ιανουάριο του 2024. Ευτυχώς η φωτιά περιορίστηκε και δεν επεκτάθηκε στον ίδιο τον Λόφο. Και πάλι, η κύρια ευθύνη επιρρίπτεται στον Δήμο, ο οποίος είχε εγκαταλείψει τον χώρο χωρίς μέριμνα, προστασίας ή ανάπτυξης.

Σ’ αυτό το πάρκο κοντά στο Mission του Βανκούβερ στον Καναδά, το Nelson Park έχουμε πάει και έχουμε περπατήσει. Οι εικόνες που βλέπετε, μας ήρθαν χθες από εκεί. Κάνει κι εκεί ζέστη. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν έχουν τον καύσωνα που έχουμε στην χώρα μας. Και οι αδελφοί, είναι «δεμένοι» μεταξύ τους. Αποδέχτηκαν την πρόταση από τρεις αδελφές για πικ νικ και χαλάρωση και απόλαυσαν υπέροχη συναναστροφή, αυτό τον υπέροχο χώρο.

Φαγητό, παιχνίδι, περίπατο, κουβεντούλα… Τι άλλο να θέλεις όταν η ζέστη είναι πολύ, αλλά η κατάσταση έξω στη φύση όχι μόνο υποφερτή αλλά και ελκυστική. Θυμάμαι ότι είχαμε πάρει φαγητό και καθίσαμε εδώ στα τραπέζια του και φάγαμε. Εννοείται ότι η κουλτούρα και ο πολιτισμός των ανθρώπων εκεί «επιβάλλει» να το αφήσουν όταν φύγουν πολύ πιο καθαρό, από ότι το βρήκαν όταν πήγαν. Είμαστε απόλυτα βέβαιοι γι’ αυτό. Το είδαμε με τα μάτια μας. Είναι απίστευτο, είχα τόσο υλικό πέρσι που διαπίστωσα ότι δεν έκανα ανάρτηση γι’ αυτό

Το Nelson Park ένα καλοσχεδιασμένο, ήρεμο και χρήσιμο αστικό πάρκο στον πυρήνα του Βανκούβερ. Το μέρος είναι υπέροχο! Πράσινο, χώροι για να παίξει κανείς και πολύ κοντά σε μια λίμνη σαν… θάλασσα, για τα δικά μας δεδομένα. Για σπορ ή απλά για να την απολαύσεις περπατώντας στο πλάι της. Έτσι είναι, άμα υπάρχει ενότητα στους ανθρώπους, είναι πολύ φυσικό να λένε “ναι” και να υποστηρίζουν τέτοιες προτάσεις. Αυτό δίνει ποιότητα στη ζωή των ανθρώπων. Συμβαίνουν και ας ακούγονται κάπως εξωπραγματικά για τα δικά μας δεδομένα.

Ο κήπος του Νομισματικού Μουσείου είναι ένα κρυμμένο διαμάντι στο κέντρο της Αθήνας — ένας ήρεμος, δροσερός και πολιτισμένος χώρος, ιδανικός για να ξεφύγεις από τη φασαρία της Πανεπιστημίου.  Ο κήπος βρίσκεται στο πίσω μέρος του Ιλίου Μελάθρου, ανάμεσα σε αρχαιολογικά κατάλοιπα και μνημειακούς φοίνικες, ελιές και λουλούδια που θυμίζουν ατμόσφαιρα παλιάς Αθήνας. Ένα δημοσίευμα που κάναμε πρόσφατα για το ίδιο θέμα θα το βρείτε ΕΔΩ…

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο κήπος που βρίσκεται στην οδό Πανεπιστημίου 12, κοντά στην πλατεία Συντάγματος, ήταν προσωπικό καταφύγιο του Ερρίκου Σλήμαν. Μιλάμε για τον γνωστό αρχαιολόγο. Η διαρρύθμιση του διατηρεί το νεοκλασικό χαρακτήρα, με μονοπάτια και συμμετρικούς θάμνους. Ατμοσφαιρικός φωτισμός: Ιδανικός και για απογευματινές επισκέψεις ή βραδινές εκδηλώσεις. Σ’ αυτή την πινακίδα μέσα στον κήπο θα βρείτε πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το μέρος που βρισκόσαστε…

Το καφέ του Μουσείου. Εδώ θα βρείτε ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα μουσειακά καφέ της Αθήνας, που λειτουργεί μέσα στον κήπο. Διαθέτει Καφέδες, ροφήματα, γλυκά και ελαφριά φαγητά (τάρτες, σαλάτες, κρασί). Πολύ δημοφιλές για πρωινό ή brunch, ιδίως τα Σαββατοκύριακα. Κατάλληλο για συναντήσεις, διάβασμα ή απλή ξεκούραση μετά από μια βόλτα στο κέντρο. Συχνά φιλοξενεί μουσικές βραδιές, παρουσιάσεις βιβλίων και πολιτιστικές εκδηλώσεις, κυρίως τους ανοιξιάτικους και καλοκαιρινούς μήνες.

Το Νομισματικό Μουσείο της Αθήνας είναι ένα από τα παλαιότερα δημόσια μουσεία της Ελλάδας και ένα από τα σημαντικότερα στο είδος του παγκοσμίως. Είναι αφιερωμένο στη μελέτη και την παρουσίαση της ιστορίας του νομίσματος από την αρχαιότητα έως σήμερα. Βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Πανεπιστημίου 12, κοντά στην πλατεία Συντάγματος, και στεγάζεται στο Ιλίου Μέλαθρον, την εντυπωσιακή νεοκλασική οικία του αρχαιολόγου Ερρίκου Σλήμαν, σχεδιασμένη από τον Ernst Ziller.

Η συλλογή του περιλαμβάνει: Νομίσματα από τον 7ο αιώνα π.Χ. έως σήμερα. Σφραγίδες, μεταλλικά βάρη, μετάλλια, τιμητικά βραβεία. Αντικείμενα και εργαλεία που σχετίζονται με την παραγωγή και χρήση νομισμάτων. Χρονολογικά καλύπτονται: Αρχαϊκή και Κλασική εποχή. Ελληνιστικοί και Ρωμαϊκοί χρόνοι. Βυζαντινή περίοδος. Οθωμανική εποχή και νεότερη Ελλάδα. Ενδιαφέρον από όποια πλευρά κι αν το δεις…

Το ίδιο το κτίριο – Ιλίου Μέλαθρον αξίζει να το επισκεφτεί κανείς και μόνο για το επιβλητικό του αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον: Τοιχογραφίες και μωσαϊκά σε αναγεννησιακό και νεοκλασικό στυλ. Πανέμορφοι κήποι στο πίσω μέρος, όπου λειτουργεί και καφέ. Αλλά για το κήπο θα σας μιλήσουμε στο αυριανό σημείωμα. Σήμερα θέλαμε να στρέψουμε το ενδιαφέρον στο Νομισματικό Μουσείο. Περισσότερα αύριο…

Ήρθε πάλι χθες το πρωί του Συνεργείο του Δήμου Αθηναίων να κόψει τα κλαδιά της συκιάς στο εγκαταλειμμένο κτίριο, επί της Κλειούς. Το κάνει με συνέπεια κάθε χρόνο, όποιος κι αν έχει τη διοίκηση του Δήμου. Προφανώς κάποιοι γείτονες ειδοποιούν για τον κίνδυνο να πέσει κάποια στιγμή ο τοίχος, σε μια στιγμή που δεν την περιμένεις, πάνω μας. Όλοι όσοι ζούμε σ’ αυτόν τον δρόμο, εδώ και χρόνια, κινδυνεύουμε εν δυνάμει. Κι αν έχουμε κάνει καταγγελίες και δημοσιεύματα. Ο Δήμος έρχεται και… κόβει τα κλαδιά…

Χθες λοιπόν στο Facebook ανεβάσαμε μια φωτογραφία (την πρώτη επάνω) την ώρα που το συνεργείο έκανε τη δουλειά του, πρωί – πρωί… Και ο σημερινός τίτλος στο δημοσίευμα είναι το σχόλιο του φίλου μου Γιώργου Κρικώνη. Και αποτυπώνει μια αλήθεια που τη ζούμε…  Ας ξαναδούμε λίγο. Δείτε ΕΔΩ το πρώτο δημοσίευμα που κάναμε στις 11 Δεκεμβρίου του 2018.  Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2019 γράφαμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ (δείτε το ΕΔΩ). Η φωτογραφία που βλέπετε είναι από το 2018.

Από το 2018 μέχρι σήμερα έχουν περάσει επτά χρόνια! Το ρήγμα στον τοίχο, που δείχνει ότι έχει δεχτεί μεγάλη καταπόνηση από τις ρίζες, συνεχίζει να μεγαλώνει… Αλλά ο τοίχος “κρατάει” ακόμα όρθιος, δεν έχει πέσει… Ευτυχώς, γιατί κάποιος που θα περνάει εκείνη την ώρα από κάτω του, θα τον τραυματίσει ή και θα του πάρει τη ζωή. Αλλά είναι δυνατόν στις επίσημες καταγγελίες μας ο Δήμος, να απαντά, με το κλάδεμα των κλαδιών της συκιάς;