Αρχείο κατηγορίας Δημοσιογραφικά

Υπάρχουν κάποιες δουλειές που δεν τελειώνουν ποτέ με τη συνταξιοδότηση… Είναι εκείνες που γίνονται από μεράκι, από εκείνη την εσωτερική ανάγκη να παραμείνεις δημιουργικός και να προσφέρεις σε μια κοινότητα που σε αγκάλιασε για δεκαετίες. Χθες, ολοκληρώθηκε το τεύχος 181 της τριμηνιαίας έκδοσης «ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος». Για εμάς, δεν είναι απλώς άλλος ένας αριθμός στη σειρά. Είναι η συνέχεια μιας παράδοσης 31 ετών, μια σταθερή γέφυρα επικοινωνίας για τους συνταξιούχους των ΗΣΑΠ που μας εμπιστεύονται για την ενημέρωσή τους. 

Σε μια εποχή που η ψηφιακή ταχύτητα συχνά θυσιάζει την ουσία και τα αυθεντικά συνδικαλιστικά έντυπα τείνουν να εκλείψουν, το Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ επιμένει να επενδύει σε αυτό το προνόμιο. Μετά τη συνταξιοδότηση, επιλέξαμε να κρατήσουμε ελάχιστες, συγκεκριμένες δουλειές. Αυτή η έκδοση είναι η κορυφαία ανάμεσά τους. Της βάλαμε «πολλή αγάπη» – αυτή την αγάπη που νιώθεις όταν ξέρεις ότι το κείμενο σου θα διαβαστεί στο δικό του χρόνο, με τη δική του νοσταλγία. Μια αναμνηστική φωτογραφία στο τυπογραφία. Διαβάστε την πρώτοι από ΕΔΩ…

Στον «ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ», ποτέ δεν κυνηγήσαμε τα «κλικ» με φθηνούς εντυπωσιασμούς. Πιστεύαμε πάντα ότι η αλήθεια, η ποιότητα και η καθαρή ματιά στα πράγματα έχουν τη δική τους δύναμη. Σήμερα, η δική σας ανταπόκριση μας δικαιώνει. Ξεπεράσαμε τους 40.000 μοναδικούς επισκέπτες και η χαρά μας δεν περιγράφεται! Συνεχίζουμε μαζί, προσεγγίζοντας τη ζωή από την πλευρά που της αξίζει: την αληθινή. Σας ευχαριστούμε που είστε κομμάτι αυτής της προσπάθειας.

H διεθνής κοινότητα παρακολουθεί αμήχανη μια επιχείρηση που πολλοί χαρακτηρίζουν ως «κρατική απαγωγή» και άλλοι ως «επιβολή της δικαιοσύνης». Η σύλληψη ενός εν ενεργεία ηγέτη σε ξένο έδαφος από τον στρατό μιας άλλης χώρας, χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ανοίγει έναν επικίνδυνο ασκό του Αιόλου. Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, η εθνική κυριαρχία είναι απαραβίαστη.

Η χρήση βίας επιτρέπεται μόνο σε περιπτώσεις αυτοάμυνας ή με ρητή εντολή του ΟΗΕ. Η Ουάσιγκτον βασίζει τις πράξεις της σε ποινικά κατηγορητήρια για «ναρκο-τρομοκρατία» (narco-terrorism). Θεωρώντας ότι ο Μαδούρο δεν είναι ο νόμιμος πρόεδρος αλλά ο αρχηγός ενός καρτέλ, οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν την επιχείρηση όχι ως πόλεμο, αλλά ως «εκτέλεση εντάλματος». Αυτή η πρακτική καταργεί τη διπλωματική ασυλία και την αρχή της μη επέμβασης. Αν κάθε κράτος μπορούσε να συλλαμβάνει ηγέτες που θεωρεί «εγκληματίες» βάσει των δικών του νόμων, η διεθνής τάξη θα κατέρρεε σε ένα καθεστώς παγκόσμιας αναρχίας.

Η κριτική σου για τη στάση του ΟΗΕ είναι εύστοχη. Ζούμε σε μια εποχή όπου οι διεθνείς οργανισμοί δείχνουν παράλυτοι μπροστά στις μεγάλες δυνάμεις. Η πόλωση μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας στο Συμβούλιο Ασφαλείας σημαίνει ότι καμία ουσιαστική απόφαση δεν μπορεί να ληφθεί. Οι εκκλησεις για «αυτοσυγκράτηση» και «σεβασμό του δικαίου» ακούγονται συχνά ως κενό γράμμα όταν οι πύραυλοι έχουν ήδη πέσει και οι ηγέτες έχουν ήδη μεταφερθεί σε αμερικανικά κρατητήρια.

Η Αποτυχία των ΜΜΕ: Δημοσιογραφία ή «Στενογραφία»;

Η μετατροπή των ειδησεογραφικών πρακτορείων σε απλούς αναμεταδότες των δελτίων τύπου του Λευκού Οίκου ή του Πενταγώνου αποτελεί σοβαρό πλήγμα για τη δημοκρατία. Πολλά μέσα υιοθετούν άκριτα την ορολογία των εισβολέων (π.χ. «απελευθέρωση» αντί για «επέμβαση»), παραμερίζοντας τις ανθρωπιστικές επιπτώσεις και τη νομική διάσταση. Όταν η ενημέρωση περιορίζεται σε “Live Blogs” που αναπαράγουν αναρτήσεις από τα social media των πρωταγωνιστών, η βαθύτερη ανάλυση και η κριτική ματιά θυσιάζονται στον βωμό της ταχύτητας και της θεαματικότητας.

Υπάρχουν πόλεις που φυλάνε την ιστορία τους σε μουσεία και άλλες που τη ζουν στις αυλές τους. Το Δυρράχιο ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Στέκεσαι πάνω από το Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο και η αντίθεση σε χτυπάει κατάμουτρα: από τη μια, οι πέτρινες κερκίδες που κάποτε δονήθηκαν από τις ιαχές 20.000 ανθρώπων και τις μονομαχίες· από την άλλη, κόκκινα σπίτια με δορυφορικά πιάτα και απλωμένα ρούχα που μοιάζουν να “αιωρούνται” πάνω από την ιστορία. Όλα ξεκίνησαν το 1966.

Φανταστείτε έναν άνθρωπο να σκάβει στην αυλή του για ένα πηγάδι και αντί για νερό, να βρίσκει την “καρδιά” της αρχαίας Ιλλυρίας. Ο αρχαιολόγος Vangjel Toçi κατάλαβε αμέσως ότι κάτω από τα πόδια των κατοίκων κρυβόταν το μεγαλύτερο αμφιθέατρο των Βαλκανίων. Χρειάστηκε να μετακινηθούν ολόκληρες γειτονιές για να αναπνεύσει ξανά αυτό το μνημείο του 2ου αιώνα μ.Χ. Περπατώντας στις στοές του (όπως αυτές που βλέπετε στις φωτογραφίες), νιώθεις την υγρασία του χρόνου.

Αλλά το πιο μαγικό κρύβεται στο βάθος: ένα χριστιανικό παρεκκλήσι με ψηφιδωτά, χτισμένο μέσα στις στοές των μονομάχων. Είναι η ίδια η ιστορία της Ευρώπης σε λίγα τετραγωνικά – από τις θηριομαχίες στην κατάνυξη. Στις φωτογραφίες μου θα δείτε τις σκαλωσιές και τις περιφράξεις. Το αμφιθέατρο βρίσκεται σε μια φάση “μεταμόρφωσης”. Μέχρι το 2026, το σχέδιο είναι να αποτελέσει έναν ανοιχτό πολιτιστικό χώρο που θα συνδέει το λιμάνι με την παλιά πόλη.

Η Αχαρνών είναι πρωτίστως δρόμος διέλευσης αυτοκινήτων. Ο θόρυβος και τα καυσαέρια συχνά αποτρέπουν τον κόσμο από το να κάνει “χαλαρή” χριστουγεννιάτικη βόλτα, σε αντίθεση με την Πανεπιστημίου ή την Ακαδημίας που έχουν ευρύτερα πεζοδρόμια. Η φωτογραφία τραβήχτηκε χθες το μεσημέρι, οπότε η κίνηση στην περιοχή είναι παραδοσιακά υποτονική. Η Αγίου Μελετίου “ζωντανεύει” απότομα μετά τις 18:00, όταν οι κάτοικοι επιστρέφουν από τις δουλειές τους. Πολλοί κάτοικοι της περιοχής, αντί να ψωνίσουν τοπικά, προτιμούν να πάρουν το τρόλεϊ ή τον Ηλεκτρικό και σε 10 λεπτά να βρεθούν στην Ομόνοια ή το Μοναστηράκι.

Είμαστε στην ευχάριστη θέση να μοιραστούμε μαζί σας μια σημαντική επιτυχία: Οι επισκέψεις στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ ξεπέρασαν τις 39.000 από μοναδικές IP. Το επίτευγμα αυτό μας δεσμεύει να γινόμαστε κάθε μέρα και καλύτεροι, προσφέροντας περιεχόμενο που αξίζει τον χρόνο και την προσοχή σας. Σας ευχαριστούμε που είστε κομμάτι αυτής της προσπάθειας. Συνεχίζουμε την ενημέρωση, συνεχίζουμε την επικοινωνία!