Είναι τότε που η ομορφιά σε προλαβαίνει εκεί που δεν την περιμένεις. Ανάμεσα στις αποβάθρες, τον ήχο των κινητήρων και τις βαλίτσες που σέρνονται στην άσφαλτο, το ηλιοβασίλεμα της Θεσσαλονίκης αποφάσισε να μας χαρίσει ένα μοναδικό σόου. Περιμένοντας το λεωφορείο της επιστροφής στα ΚΤΕΛ Μακεδονία, το βλέμμα συναντά τον ορίζοντα.
Εκεί που η πόλη τελειώνει και αρχίζει το ταξίδι, ο ήλιος βυθίζεται αργά, βάφοντας τον ουρανό με αποχρώσεις του πορτοκαλί, του ροζ και του βαθύ χρυσού. Γιατί είναι αυτή η ώρα τόσο μαγική; Ίσως γιατί είναι το μεταίχμιο. Το τέλος μιας ημέρας γεμάτης τρέξιμο και η αρχή μιας διαδρομής προς το σπίτι. Είναι η στιγμή που η κούραση υποχωρεί μπροστά στη γαλήνη του δειλινού.
Σε τέτοιες στιγμές, δεν χρειάζονται εξηγήσεις ούτε βαθυστόχαστες αναλύσεις. Δεν αναρωτιέσαι «γιατί». Απλώς στέκεσαι, αναπνέεις τον δροσερό αέρα και αφήνεις τα χρώματα να σε ταξιδέψουν πριν καν ξεκινήσει το λεωφορείο. Γιατί τελικά, κάποιες ώρες δεν είναι για να τις περιγράφεις… είναι μόνο για να τις ζεις.
