Υπάρχει μια ιδιαίτερη ιεροτελεστία στο να φτιάχνεις τον δικό σου κήπο. Ξεκινάει από το χώμα στα νύχια, συνεχίζεται με το καθημερινό πότισμα και κορυφώνεται με εκείνη την κρυφή περηφάνια όταν βλέπεις τα πρώτα πράσινα φύλλα να ορθώνονται με σθένος. Για τους ερασιτέχνες κηπουρούς, αυτά τα φυτά δεν είναι απλώς “κηπευτικά”· είναι η σύνδεσή με τη γη, είναι η υπόσχεση για το καθαρό φαγητό στο τραπέζι της οικογένειας.
Φέτος, ο Καλό φίλος Πέτρος πήρε όλες τις προφυλάξεις. Έστησε το θερμοκήπιο, το έντυσε με νάιλον, στρεέωσε τα καλάμια με προσοχή. Ήθελε να προσφέρει στις ντοματιές του ένα ασφαλές σπίτι, μακριά από τα δόντια του παγετού. Τις έβλεπε να μεγαλώνουν, να δένουν καρπό, να γεμίζουν το χώρο με εκείνη την έντονη, υπέροχη μυρωδιά του καλοκαιριού που πλησιάζει. Και μετά, ήρθε ένα πρωινό.
Εκεί που περιμένεις να δεις το ζωντανό πράσινο να σε καλωσορίζει, αντικρίζεις τη σιωπή του μαύρου. Ο παγετός, αθόρυβος και ανελέητος, κατάφερε να τρυπώσει εκεί που νομίζαμε πως είχαμε οχυρωθεί. Οι ντοματιές, που μέχρι χθες έσφυζαν από ζωή, τώρα κρέμονται μαραζωμένες πάνω στα δεσίματά τους, σαν να παραδόθηκαν σε μια μάχη που ήταν άνιση από την αρχή.
