Υπάρχουν πόλεις που την ιστορία τους τη διαβάζεις μόνο στα βιβλία. Και υπάρχει και το Δυρράχιο. Εδώ, η ιστορία δεν είναι κλεισμένη σε προθήκες μουσείων· είναι ζωντανή, στιβαρή και στέκεται ακριβώς δίπλα σου, στις γωνιές των δρόμων, ανάμεσα στα σύγχρονα κτίρια και την αύρα της Αδριατικής. Τα Τείχη που «μιλούν». Περπατώντας στην πόλη, είναι αδύνατο να μην νιώσεις το δέος μπροστά στα Βυζαντινά Τείχη. Χτισμένα με την τέχνη του τούβλου και της πέτρας, αυτά τα οχυρά δεν είναι απλώς ερείπια. Είναι η κληρονομιά του αυτοκράτορα Αναστάσιου Α’, που ήθελε να κάνει τη γενέτειρά του την πιο απόρθητη πόλη των Βαλκανίων.
Κάθε πέτρα έχει μια ιστορία να διηγηθεί: για πολιορκίες, για εμπόρους που ξεκινούσαν από εδώ την Εγνατία Οδό, για πολιτισμούς που άφησαν το αποτύπωμά τους πάνω στο ίδιο σώμα της πόλης. Η γοητεία του Δυρραχίου κρύβεται στη δυνατότητα που σου δίνει να την «ακουμπήσεις». Περπατάς κάτω από τις τοξωτές πύλες που κάποτε διέσχιζαν ιππότες και βυζαντινοί αξιωματούχοι. Αγγίζεις τα τείχη που άντεξαν σεισμούς και πολέμους. Ανεβαίνεις στον Ενετικό Πύργο, εκεί που το βυζαντινό θεμέλιο συναντά τη μετέπειτα αρχιτεκτονική, προσφέροντας μια θέα που ενώνει το χθες με το σήμερα.
Το σήμερα στη σκιά του χθες… Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι η συνύπαρξη. Δίπλα στα αρχαία τείχη, η ζωή συνεχίζεται. Τα παιδιά παίζουν στη σκιά των πύργων, οι άνθρωποι πίνουν τον καφέ τους βλέποντας τις ίδιες πολεμίστρες που κοιτούσαν οι κάτοικοι πριν από 1.500 χρόνια. Αυτή η πόλη δεν ξεχνά. Υπενθυμίζει στους νεότερους ότι η ταυτότητά τους έχει βαθιές ρίζες. Το Δυρράχιο δεν είναι απλώς ένας προορισμός· είναι μια εμπειρία που σε καλεί να επιβραδύνεις το βήμα σου, να αφουγκραστείς τους αιώνες και να καταλάβεις ότι το παρελθόν είναι ο καλύτερος οδηγός για το παρόν μας.
