Σύκο: Έρχεται το απόλυτο καλοκαιρινό φρούτο


Το καλοκαίρι στην Ελλάδα έχει άρωμα θάλασσας, γεύση καρπουζιού και… το γλυκό άρωμα του σύκου. Αυτό το “ταπεινό” φρούτο, που ευδοκιμεί στις μεσογειακές χώρες των Βαλκανίων και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, είναι ο απόλυτος σύντροφός μας στις καλοκαιρινές διακοπές. Είτε το απολαμβάνουμε δροσερό στην παραλία μετά τις βουτιές, είτε το βρίσκουμε στους πάγκους των λαϊκών αγορών, το σύκο είναι το σήμα κατατεθέν του καλοκαιριού. Η γλυκιά “καρδιά” του μας ταξιδεύει σε αναμνήσεις από παιδικά καλοκαίρια.
Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν αυτό το κείμενο, αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο την ποικιλία και τη φρεσκάδα αυτού του μοναδικού φρούτου.
Πέρα από την υπέροχη γεύση του, το σύκο είναι ένας διατροφικός “θησαυρός”. Είναι πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά, όπως βιταμίνες Α, Β1 και Β2, οι οποίες συμβάλλουν στην καλή λειτουργία του οργανισμού. Επιπλέον, περιέχει μέταλλα όπως ασβέστιο, σίδηρο, φώσφορο, μαγγάνιο, νάτριο και κάλιο.
Μάλιστα, τα σύκα αποτελούν πλούσιες πηγές καλίου, το οποίο βοηθάει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Η υψηλή περιεκτικότητά τους σε φυτικές ίνες τα καθιστά εξαιρετικά για την πέψη, ενώ οι αντιοξειδωτικές τους ιδιότητες προστατεύουν τον οργανισμό από τις ελεύθερες ρίζες.
Αν και το φρέσκο σύκο είναι ο “βασιλιάς” του καλοκαιριού, οι πραγματικοί λάτρεις του, δεν το αποχωρίζονται ούτε τον χειμώνα. Τα αποξηραμένα σύκα είναι μια εξαιρετική εναλλακτική λύση, που μας επιτρέπει να απολαμβάνουμε τα οφέλη τους όλο τη χρονιά. Είναι ιδανικά για σνακ, προστίθενται σε σαλάτες, γιαούρτι ή ακόμα και σε γλυκά.
Το σύκο είναι ένα δώρο της μεσογειακής φύσης που μας χαρίζει υγεία και απόλαυση. Αυτό το καλοκαίρι, ας αφεθούμε στη γλυκιά του αγκαλιά και ας απολαύσουμε κάθε του μπουκιά.

Οι φωτογραφίες είναι της Vasiliki Ayfanti παρμένες από το διαδίκτυο και την ομάδα “Κάθε Εικόνα Και Μια Ιστορία” στο Facebook.
Το βλέμμα ενώνει Κεντρική Ελλάδα και Εύβοια

Στο σημερινό μας δημοσίευμα εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα ιδιαίτερο, αυθαίρετο «πάντρεμα». Συγκεντρώσαμε τέσσερα φωτογραφικά στιγμιότυπα που αποτύπωσαν δύο καλοί μας φίλοι, ο Γιώργος και ο Πέτρος. Δύο άνθρωποι που δεν ζουν κοντά, που κινούνται σε διαφορετικούς γεωγραφικούς χώρους και που, πολύ πιθανόν, δεν έχουν γνωριστεί ποτέ προσωπικά. Ο Γιώργος μάς στέλνει τις εικόνες του από την Κεντρική Ελλάδα, ενώ ο Πέτρος μάς μεταφέρει στην Εύβοια, στην ευρύτερη περιοχή της Χαλκίδας.

Κι όμως, παρά τη χιλιομετρική απόσταση, κοιτάξτε προσεκτικά τη βαθιά συναισθηματική συγγένεια που αποπνέουν οι λήψεις τους. Οι φωτογραφίες μάς μεταφέρουν σε εκείνες τις μεταβατικές, μαγικές ώρες της ημέρας —στο γλυκό ξημέρωμα ή στο μελαγχολικό δειλινό, εκεί όπου τα όρια του χρόνου θολώνουν και δεν είναι εύκολα ευδιάκριτα. Στις δύο εικόνες, η ματιά κινείται πάνω στην άσφαλτο, σε έναν άδειο αυτοκινητόδρομο που στρίβει απαλά. Ο ουρανός πάνω από τα βουνά έχει πάρει ένα δραματικό, χρυσαφένιο χρώμα, καθώς οι ηττημένες ακτίνες του ήλιου παλεύουν με τα βαριά, γκρίζα σύννεφα της βροχής.

Είναι η αίσθηση της κίνησης, του ταξιδιού και της αναζήτησης. Στις άλλες δύο φωτογραφίες, το σκηνικό γίνεται πιο στατικό, σχεδόν τελετουργικό. Βρισκόμαστε πάνω από το καπό ενός αυτοκινήτου, όπου ένας μωβ θερμός καφέ και ένα μικρό φορητό ραδιόφωνο γίνονται οι σιωπηλοί σύντροφοι της στιγμής. Στο φόντο, η κορυφογραμμή ενός γυμνού, πέτρινου λόφου στεφανώνεται από ένα εκρηκτικό, πορτοκαλί και κόκκινο ουρανό, που μοιάζει να έχει πάρει φωτιά. Μια κεραία στο βάθος υψώνεται σαν μοναχικός φάρος. Εδώ κυριαρχεί η ηρεμία, η στάση για ανάσα, η απόλαυση της μοναξιάς.

Στην πραγματικότητα, δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία ποιος από τους δύο τράβηξε ποιες φωτογραφίες, ούτε το αν το φως ανήκει στην ανατολή ή στη δύση. Το πιο σημαντικό, το αληθινά πολύτιμο, είναι ότι και οι δύο, την ίδια σχεδόν στιγμή, ένιωσαν την ανάγκη να σταματήσουν τον χρόνο. Είδαν κάτι ομολογουμένως ωραίο, κάτι που τους άγγιξε την ψυχή, και θέλησαν να το κρατήσουν ζωντανό. Το βλέπετε κι εσείς; Αυτή είναι η δύναμη της εικόνας: να γεφυρώνει τις αποστάσεις και να αποδεικνύει ότι, όσο μακριά κι αν βρισκόμαστε, κάτω από τον ίδιο ουρανό μοιραζόμαστε πάντα τα ίδια συναισθήματα.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…