Η μαγεία της ανατολής του ήλιου σε τρεις εικόνες


Υπάρχουν εικόνες που, όσο συνηθισμένες κι αν είναι, δεν παύουν ποτέ να μας συγκινούν. Η ανατολή του ήλιου είναι μία από αυτές. Ένα καθημερινό θαύμα που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, αλλά οι περισσότεροι το χάνουμε, είτε γιατί κοιμόμαστε είτε γιατί η καθημερινότητα μάς έχει μάθει να τρέχουμε χωρίς να σηκώνουμε το βλέμμα προς τον ουρανό.
Οι τρεις φωτογραφίες που συνοδεύουν αυτό το κείμενο τραβήχτηκαν με διαφορά λίγων μόνο λεπτών. Κι όμως, κάθε μία αποτυπώνει μια διαφορετική στιγμή, ένα διαφορετικό παιχνίδι φωτός και χρωμάτων. Ο ουρανός αλλάζει διαρκώς, οι αποχρώσεις μεταμορφώνονται από στιγμή σε στιγμή και ο ήλιος, καθώς ανεβαίνει αργά στον ορίζοντα, χαρίζει ένα μοναδικό θέαμα που καμία φωτογραφική μηχανή δεν μπορεί να αποδώσει στην πραγματική του διάσταση.
Είναι από εκείνες τις στιγμές που η φύση μάς υπενθυμίζει πόσο σπουδαία είναι τα απλά πράγματα. Δεν χρειάζονται εντυπωσιακά τοπία ούτε σπάνια φαινόμενα για να νιώσει κανείς δέος. Αρκεί να βρεθεί την κατάλληλη ώρα στο κατάλληλο σημείο και να αφιερώσει λίγα λεπτά για να παρακολουθήσει το ξεκίνημα μιας καινούριας ημέρας.
Κάθε ανατολή κουβαλά μαζί της έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Είναι μια νέα αρχή, μια καινούρια ευκαιρία, μια υπενθύμιση ότι, όποιες δυσκολίες κι αν προηγήθηκαν, η ζωή συνεχίζει τον δρόμο της. Ο ήλιος ανατέλλει αδιάκοπα, χωρίς να κάνει διακρίσεις, χαρίζοντας το φως του σε όλους.
Όσοι έχουν την τύχη να ζουν σε μέρη όπου ο ορίζοντας ανοίγεται μπροστά τους γνωρίζουν καλά αυτό το προνόμιο. Μπορούν να απολαμβάνουν καθημερινά την αλλαγή των χρωμάτων, την ηρεμία των πρώτων πρωινών ωρών και εκείνη τη μοναδική σιωπή που επικρατεί λίγο πριν ξυπνήσει ο κόσμος. Είναι στιγμές που γεμίζουν την ψυχή περισσότερο από όσο μπορεί να περιγράψει κανείς με λόγια.
Οι φωτογραφίες αυτές δεν καταγράφουν μόνο μια όμορφη ανατολή. Καταγράφουν την αξία της παρατήρησης. Την αξία του να σταματάμε για λίγο τους γρήγορους ρυθμούς της ζωής και να αφήνουμε τη φύση να μας προσφέρει απλόχερα τις εικόνες της. Γιατί πολλές φορές η μεγαλύτερη ομορφιά βρίσκεται μπροστά μας, αρκεί να έχουμε τον χρόνο και τη διάθεση να τη δούμε.
Ας μη θεωρούμε λοιπόν δεδομένο το πρώτο φως της ημέρας. Κάθε ανατολή είναι διαφορετική, όπως διαφορετική είναι και κάθε μέρα που μας χαρίζεται. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μήνυμα που μας στέλνει η φύση: να υποδεχόμαστε κάθε νέο ξημέρωμα με ευγνωμοσύνη, αισιοδοξία και την ελπίδα ότι η μέρα που αρχίζει θα είναι λίγο καλύτερη από την προηγούμενη.

Ο καύσωνας δεν δοκιμάζει μόνο τους ανθρώπους…

Ο καύσωνας που επιμένει εδώ και ημέρες δεν επηρεάζει μόνο την καθημερινότητά μας. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που αναζητούν λίγη σκιά, λίγη δροσιά και μια ανάσα ανακούφισης. Η ίδια η φύση δείχνει τα σημάδια της εξάντλησης, καθώς προσπαθεί να αντέξει τις ακραίες θερμοκρασίες και την παρατεταμένη ανομβρία. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το σημερινό κείμενο μιλούν από μόνες τους. Πριν από μόλις δύο μήνες, τα ίδια αυτά φυτά ήταν καταπράσινα, γεμάτα ζωή, δροσιά και χρώμα. Σήμερα, μοιάζουν με ξερά φρύγανα. Τα φύλλα τους έχουν χάσει τη ζωντάνια τους, οι βλαστοί έχουν ξεραθεί και η εικόνα τους προκαλεί μια μικρή θλίψη σε όποιον θυμάται πώς ήταν πριν από λίγο καιρό.

Έτσι είναι, όμως, η φύση. Ακολουθεί τον δικό της κύκλο, με τις εποχές, τις μεταβολές και τις δυσκολίες της. Η άνοιξη χαρίζει χρώματα και αρώματα, το καλοκαίρι δοκιμάζει τις αντοχές κάθε ζωντανού οργανισμού και το φθινόπωρο προετοιμάζει τη γη για έναν νέο κύκλο ζωής. Κάθε περίοδος έχει τη δική της ομορφιά, αλλά και τις δικές της δοκιμασίες. Καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται δυνατά για πράγματα που, κατά βάθος, γνωρίζω πολύ καλά. Γιατί να μαραίνεται τόσο γρήγορα ό,τι πριν από λίγο καιρό έσφυζε από ζωή; Γιατί να είναι τόσο σύντομη η διάρκεια αυτής της ομορφιάς;

Ίσως γιατί η ίδια η φύση μάς υπενθυμίζει διαρκώς ότι τίποτα δεν μένει αμετάβλητο. Όλα αλλάζουν, όλα εξελίσσονται και όλα ακολουθούν τον δρόμο που τους έχει δοθεί. Μέσα σε αυτή τη διαρκή εναλλαγή βρίσκεται ίσως και ένα μάθημα για όλους μας. Να εκτιμούμε περισσότερο τις μικρές στιγμές, την ανθισμένη αυλή, το πράσινο ενός φυτού, το άρωμα ενός λουλουδιού, πριν αυτά δώσουν τη θέση τους σε μια διαφορετική εικόνα. Γιατί η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στη διάρκειά της, αλλά και στη δυνατότητά της να μας συγκινεί όσο υπάρχει.

Ο άνθρωπος έχει το προνόμιο να κατανοεί, να δημιουργεί και να φροντίζει. Παρά τις αδυναμίες και τις ατέλειές του, μπορεί να συμβάλει ώστε το περιβάλλον γύρω του να διατηρείται όσο γίνεται πιο όμορφο και πιο ζωντανό. Ένα ποτισμένο λουλούδι, ένας περιποιημένος κήπος, ένα δέντρο που φυτεύεται σήμερα είναι μικρές πράξεις με μεγάλη σημασία. Ίσως τελικά η ζωή να αποτελείται από αυτές ακριβώς τις μικρές χαρές. Από μια εικόνα της φύσης που μας συγκινεί, από λίγο πράσινο που αντιστέκεται στη ζέστη, από την ελπίδα ότι, μόλις περάσει ο καύσωνας, η γη θα ξαναβρεί τη δύναμή της και θα ντυθεί και πάλι στα χρώματα που τόσο αγαπάμε.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…