Η Άνοιξη «ψιθυρίζει» στην οδό Χρυσολωρά…

Καθώς μετράμε αντίστροφα για την εαρινή ισημερία, η φύση στο Περιστέρι φαίνεται πως βιάζεται να φορέσει τα γιορτινά της. Μια βόλτα στην οδό Χρυσολωρά, αρκεί για να πείσει και τον πιο δύσπιστο ότι η Άνοιξη είναι ήδη εδώ, κάνοντας αισθητή την παρουσία της, με τον πιο όμορφο τρόπο. Οι εικόνες που κατέγραψε ο φακός μας χθες, είναι γεμάτες φως και ελπίδα.

Τα δέντρα, αν και ακόμα γυμνά από φύλλα, έχουν γεμίσει με λευκά και απαλά ροζ άνθη, δημιουργώντας μια υπέροχη αντίθεση με το αστικό τοπίο και τον γαλάζιο αττικό ουρανό. Είναι η «τρελή» αμυγδαλιά που ανθίζει πρώτη απ’ όλα ή κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας των πυρηνόκαρπων (όπως η βερικοκιά ή η ροδακινιά); Η έλλειψη φύλλων και η μορφή των ανθέων παραπέμπουν έντονα στην αμυγδαλιά, τον παραδοσιακό προάγγελο της Άνοιξης, αλλά η φύση πάντα κρατάει τα μυστικά της για λίγο ακόμα.

Εμείς θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε την εξέλιξή τους και, μόλις εμφανιστούν τα πρώτα φύλλα ή οι καρποί, θα σας ενημερώσουμε με βεβαιότητα για την ταυτότητα των όμορφων «πρωταγωνιστών» της οδού Χρυσολωρά. Μέχρι τότε, ας απολαύσουμε αυτές τις μικρές δόσεις ομορφιάς στην καθημερινότητά μας! Είναι υπόσχεση που θα τη δείτε στο πέρασμα του χρόνου να υλοποιείται μπροστά στα μάτια σας…
Οι “νόστιμες” και χρηστικές αυλές του Περιστερίου

Περπατώντας χθες το πρωί στους δρόμους του Περιστερίου, η ματιά μου στάθηκε σε κάτι που συχνά προσπερνάμε βιαστικά: στις ανθισμένες και καρποφόρες αυλές των σπιτιών. Εκεί που το τσιμέντο υποχωρεί, η φροντίδα των ανθρώπων έχει δημιουργήσει μικρούς, προσωπικούς παραδείσους. Σε μια από αυτές τις αυλές, μια μουσμουλιά στέκει φορτωμένη με καρπούς. Αν και ακόμα πράσινοι, οι καρποί της είναι εκεί, ευδιάκριτοι, περιμένοντας τον ήλιο να τους δώσει το χρυσαφένιο τους χρώμα.

Δίπλα της, μια λεμονιά γεμάτη κατακίτρινα λεμόνια μοιάζει να προσκαλεί τους ιδιοκτήτες της να γευτούν τους καρπούς των κόπων τους. Υπάρχει μια ανεκτίμητη αξία σε αυτή την εικόνα. Οι άνθρωποι αυτοί επιλέγουν να αφήσουν τον καρπό να ωριμάσει πάνω στο δέντρο. Δεν βιάζονται. Ξέρουν ότι μόνο έτσι η φύση θα δώσει όλα τα αρώματα, τη νοστιμιά και τα θρεπτικά συστατικά που κρύβει μέσα της. Είναι ένα μάθημα υπομονής και σεβασμού στον κύκλο της ζωής.

Λίγο πιο πέρα, στον ακάλυπτο, η εικόνα αλλάζει αλλά η γοητεία παραμένει. Άλλα δέντρα, χωρίς καρπούς αυτή τη φορά, υψώνουν τα κλαδιά τους στον γαλάζιο ουρανό. Μπορεί να μην προσφέρουν τροφή, προσφέρουν όμως, σκιά τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού, οξυγόνο στην καρδιά της πόλης. Κι επίσης οπτική ηρεμία σε μια καθημερινότητα που συχνά μας πιέζει. Αυτές οι μικρές οάσεις στο Περιστέρι, μας υπενθυμίζουν ότι η πόλη μπορεί να είναι “πράσινη” και φιλόξενη.

Είναι υπέροχο να βλέπεις ανθρώπους να επενδύουν χρόνο και αγάπη για να φυτέψουν κάτι που θα τους προσφέρει μια φρέσκια γεύση ή απλώς μια όμορφη θέα από το παράθυρο τους. Ας πάρουμε παράδειγμα από αυτές τις αυλές. Ακόμα και ένας μικρός χώρος αρκεί για να φυτέψουμε την ελπίδα και την ομορφιά. Αν ήμασταν στοιχειωδώς συνεργάσιμοι, έτσι θα ήθελα να κάνουμε και τον μικρό ακάλυπτο δίπλα στην πυλωτή της δικής μας πολυκατοικίας…























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…