Σε μια περίοδο που ο καιρός μοιάζει να έχει χάσει τον προσανατολισμό του, ταλαντευόμενος ανάμεσα στις τελευταίες παγωμένες πνοές του χειμώνα και τις πρόωρες ζέστες του καλοκαιριού, η φύση αναλαμβάνει να μας θυμίσει τι σημαίνει πραγματική Άνοιξη. Αφήσαμε για λίγο τα πολυσύχναστα και αναγνωρίσιμα σημεία της Κηφισιάς και χαθήκαμε στις ήσυχες γειτονιές της.
Εκεί που η καθημερινότητα κυλά με άλλους ρυθμούς, περπατήσαμε ανάμεσα σε ανθισμένες Κουτσουπιές που βάφουν τους δρόμους με αυτό το έντονο, μαγικό μωβ, και δίπλα σε καταπράσινα πλατάνια που ξεκινούν να απλώνουν τη σκιά τους. Οι φωτογραφίες μας δεν είναι απλώς εικόνες ενός προαστίου· είναι η καταγραφή μιας ανάγκης. Της ανάγκης μας να βρούμε την ισορροπία σε έναν καιρό που «δεν έχει αποφασίσει ακόμα τι θέλει να κάνει».
Σε μια εποχή που οι εναλλαγές είναι απότομες και συχνά εξαντλητικές, αυτή η βόλτα στις γειτονιές της Κηφισιάς ήταν μια υπενθύμιση της ομορφιάς που υπάρχει όταν οι εποχές ακολουθούν τον φυσικό τους κύκλο. Μέχρι να επιστρέψει η κανονικότητα, κρατάμε αυτές τις εικόνες: το μωβ των δέντρων πάνω στο γαλάζιο του ουρανού, τις σκιές στα πλακόστρωτα και την αίσθηση ότι, παρά την αστάθεια του καιρού, η Άνοιξη πάντα θα βρίσκει τον τρόπο να μας χαμογελάσει.
