Μια Κυριακή στον Άγιο Παύλο, Μεταξουργείου

Υπάρχουν κάποιες μέρες που η πόλη αποφασίζει να σου χαμογελάσει. Παρά την ελαφριά ψυχρούλα που επιμένει να θυμίζει χειμώνα, με το που ξεπροβάλλει ο ήλιος, όλα αλλάζουν. Η ανάγκη για έναν καφέ στην πλατεία, για λίγη κουβέντα κάτω από τον γαλάζιο ουρανό, γίνεται σχεδόν επιτακτική – ειδικά όταν έχεις το δώρο μιας ελεύθερης Κυριακής. Χθες, ο δρόμος μας έβγαλε στην Πλατεία Αγίου Παύλου στο Μεταξουργείο.

Μια γειτονιά της Αθήνας με τον δικό της, ιδιαίτερο χαρακτήρα, που την Κυριακή μοιάζει να ρίχνει τους ρυθμούς της και να σε προσκαλεί να την ανακαλύψεις. Οι ψηλοί φοίνικες να στεφανώνουν τον ορίζοντα, οι ανθισμένες γωνιές και η κλασική αρχιτεκτονική των γύρω κτιρίων δημιούργησαν το τέλειο σκηνικό. Σύμμαχός μας η μέρα, βοηθός μας ο ήλιος και, φυσικά, η καλή παρέα – αυτή η ακαταμάχητη δύναμη που μεταμορφώνει μια απλή βόλτα σε μια αξέχαστη εμπειρία.

“Κάτι τέτοιες ώρες, ακόμα και οι άνθρωποι σου φαίνονται λίγο διαφορετικοί… καλύτεροι.” Είναι η ηρεμία της αργίας; Είναι το φως που μαλακώνει τις γωνίες της καθημερινότητας; Ίσως είναι απλώς η υπενθύμιση πως η ομορφιά βρίσκεται στις απλές στιγμές: σε ένα παγκάκι, σε μια ζεστή κούπα καφέ, σε ένα βλέμμα που συναντά το δικό σου κάτω από τον ήλιο.

Φύγαμε από το Μεταξουργείο με γεμάτες μπαταρίες και την καρδιά λίγο πιο ελαφριά. Γιατί τελικά, η «καλή ζωή» δεν θέλει πολλά· θέλει μόνο τον σωστό άνθρωπο δίπλα σου και μια ηλιόλουστη πλατεία να σε περιμένει. Ναι, μας άρεσε πολύ, δεν ερχόμαστε, άλλωστε και τόσο πολύ συχνά εδώ…
Η γοητεία της λεπτομέρειας, περπατώντας…

Είναι πραγματικά παρήγορο να βλέπει κανείς τέτοιες εικόνες από γειτονιές της Αθήνας. Η Κολοκυνθού, αν και συχνά θεωρείται μια πιο βιομηχανική ή πυκνοκατοικημένη περιοχή, κρύβει αυτές τις μικρές οάσεις που αλλάζουν τελείως την ψυχολογία του περιπατητή. Οι φωτογραφίες αποτυπώνουν ακριβώς αυτή την αντίθεση. Στη φωτογραφία ο εντυπωσιακός όγκος της γιούκας (Yucca) δεσπόζει στο πεζοδρόμιο. Δίνει έναν εξωτικό τόνο και, παρόλο που “διεκδικεί” τον χώρο του, προσφέρει μια πλούσια πράσινη κουρτίνα μπροστά από την κατοικία.

Αυτή η αίσθηση της “γειτονιάς” με τα κάγκελα, τα δέντρα που δημιουργούν φυσική σκιά και τη χαμηλή βλάστηση. Είναι το κλασικό αθηναϊκό τοπίο που, όταν φροντίζεται, γίνεται εξαιρετικά φιλόξενο. Πέρα από την αισθητική, το να περπατάς σε “πράσινα” πεζοδρόμια προσφέρει φυσική δροσιά. Ειδικά καθώς πλησιάζουμε σε πιο ζεστές μέρες, η διαφορά θερμοκρασίας είναι αισθητή. Ψυχική αποφόρτιση, η επαφή με το πράσινο, ακόμα και σε μικρή κλίμακα, μειώνει το στρες της πόλης. Ανακάλυψη της πόλης. Κάθε στενό μπορεί να κρύβει μια αρχιτεκτονική λεπτομέρεια ή ένα καλοδιατηρημένο δέντρο που δεν είχαμε προσέξει ποτέ από το αυτοκίνητο.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…