Η Πανσέληνος που μας καλεί να επιβραδύνουμε

Σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, ο ουρανός απόψε μας κάνει μια ανοιχτή πρόσκληση. Η Πανσέληνος του Μαρτίου προβάλλει στον ορίζοντα, φωτεινή και επιβλητική, υπενθυμίζοντάς μας πως μερικές φορές η πιο επαναστατική πράξη που μπορούμε να κάνουμε είναι απλώς… να σταματήσουμε.
Πολλοί αναφέρονται σε αυτό ως «Ματωμένο Φεγγάρι». Παρά τους δυσοίωνους συνειρμούς που μπορεί να προκαλεί το όνομα –ειδικά σε μια εποχή που η Μέση Ανατολή και άλλες γωνιές του πλανήτη δοκιμάζονται από τη σκληρότητα του πολέμου– η επιστήμη δίνει μια πιο ήρεμη εξήγηση. Το κοκκινωπό χρώμα δεν είναι σημάδι κακών μαντάτων, αλλά το αποτέλεσμα της διάχυσης του φωτός στην ατμόσφαιρα της Γης.
Είναι μια υπενθύμιση πως, ακόμα και μέσα στο σκοτάδι, το φως βρίσκει τρόπο να φτάσει σε εμάς, έστω και με μια διαφορετική, πιο θερμή απόχρωση.
Με τον καιρό να είναι σύμμαχος και τα σύννεφα να υποχωρούν, η αποψινή νύχτα είναι ιδανική για να χαλαρώσετε το βήμα σας.
- Κάντε μια παύση: Αφήστε για λίγο το κινητό στην άκρη.
- Πάρτε μια ανάσα: Ο καθαρός ανοιξιάτικος αέρας και η λάμψη του φεγγαριού λειτουργούν σαν φυσικό αντίδοτο στο άγχος της καθημερινότητας.
- Σκεφτείτε: Το φεγγάρι αυτό παραμένει εκεί, σταθερό, αιώνες τώρα, παρακολουθώντας την ανθρώπινη ιστορία να εξελίσσεται.
Απόψε, ας μην αφήσουμε τη φωτεινότητά του να πάει χαμένη. Σηκώστε το κεφάλι, κοιτάξτε ψηλά και αφήστε τη γαλήνη της νύχτας να σας παρασύρει.
Είναι η δική μας στιγμή να «ξεπλύνουμε» το βλέμμα μας από την ένταση της ημέρας.
Ομόνοια, η πλατεία των διαρκών μεταμορφώσεων

Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να έχει περάσει από την Αθήνα και να μην έχει σταθεί, έστω για λίγο, στην Ομόνοια. Είναι το σημείο μηδέν των συναντήσεων, η αφετηρία των μεγάλων αποστάσεων και ο καθρέφτης των «κεφιών» κάθε δημοτικής αρχής που πέρασε από την πόλη. Βρεθήκαμε χθες εκεί για δουλειά και, όπως συμβαίνει πάντα με την Ομόνοια, η κάμερα δεν μπορούσε να μείνει στην τσάντα.

Η πλατεία αυτή την εποχή μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα στο χθες που χάνεται και στο σήμερα που τρέχει. Το πιο εντυπωσιακό στην Ομόνοια είναι οι «απουσίες» της. Σταθερές δεκαετιών έχουν μετακινηθεί ή εξαφανιστεί. Το εμβληματικό φαρμακείο του Μπακάκου, το κλασικό σημείο συνάντησης για γενιές και γενιές, έχει δώσει πλέον τη θέση του στα «Αττικά Αρτοποιεία». Εκεί που κάποτε μύριζε ιώδιο και φάρμακα, τώρα η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού κυριαρχεί στη γωνία.

Το μεγάλο σιντριβάνι, στην τωρινή του μορφή, δίνει μια ανάσα δροσιάς και μια αίσθηση «ανοιχτού» χώρου, θυμίζοντας κάτι από την παλιά αίγλη της πλατείας, πριν τις τσιμεντένιες παρεμβάσεις των προηγούμενων ετών. Περπατώντας στην 3ης Σεπτεμβρίου, οι «Winter Sales» (χειμερινές εκπτώσεις) στις βιτρίνες του Παπαγεωργίου και των άλλων ιστορικών καταστημάτων δίνουν τον ρυθμό.

Ο κόσμος βιαστικός, όπως πάντα, με τα μάτια άλλοτε στις προσφορές και άλλοτε στο κινητό, συνθέτει το μωσαϊκό της καθημερινότητας στην καρδιά της πρωτεύουσας. Η Ομόνοια αλλάζει πρόσωπο, αλλά η ενέργειά της παραμένει ίδια: θορυβώδης, αυθεντική και αθεράπευτα αθηναϊκή. Επειδή το υλικό είναι πολύ, αυτή είναι μόνο η πρώτη γεύση. Θα επανέλθω σύντομα με νέες λήψεις και περισσότερες σκέψεις από το «κέντρο του κέντρου»…























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…