Ο καιρός χθες αποφάσισε να μας θυμίσει κάτι από χειμώνα. Μια σιγανή, ψιλή αλλά σταθερή βροχή —από εκείνες τις «ποτιστικές» που μοιάζουν να θέλουν να καθαρίσουν τον κόσμο— έφερε μαζί της μια απρόσμενη ψύχρα μέσα στην Άνοιξη. Πρωτόγνωρα πράγματα; Ίσως. Όπως πρωτόγνωρες έχουν γίνει πια και οι συμπεριφορές των ανθρώπων γύρω μας, αλλά και οι διαθέσεις του περιβάλλοντος που μας φιλοξενεί.
Όλα αλλάζουν, όλα μεταβάλλονται, και συχνά μας βρίσκουν απροετοίμαστους. Όμως, κόντρα στο γκρίζο του ουρανού και την υγρασία της ημέρας, εμείς επιλέξαμε να στρέψουμε το βλέμμα μας αλλού. Εκεί που η ζωή διεκδικεί τον χώρο της, ανεξάρτητα από το αν το ημερολόγιο λέει Απρίλιο ή Δεκέμβριο. Στο μπαλκόνι μας, η Σούλα συνεχίζει την αθόρυβη, επίμονη προσπάθειά της.
Με υπομονή και αγάπη, δίνει πνοή στα λουλούδια μας, θυμίζοντάς μας πως ακόμη και στις πιο «κρύες» μέρες, η ομορφιά χρειάζεται απλώς έναν άνθρωπο να την προσέξει. Οι τριανταφυλλιές που ορθώνονται περήφανες παρά τη βροχή. Οι ζέρμπερες και οι πετούνιες που δίνουν χρώμα στη γειτονιά. Η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, που πάντα θα είναι η πιο γλυκιά υπόσχεση πως η Άνοιξη είναι ακόμα εδώ.
Κι εγώ; Εγώ είμαι εκεί, δίπλα της. Βοηθώντας την όπου χρειάζεται. Και φωτογραφίζοντας αυτές τις μικρές στιγμές καθημερινής δημιουργίας. Γιατί μπορεί ο «μικρός χειμώνας» να κρατήσει μια-δυο μέρες, αλλά η διάθεση να δίνεις ζωή σε ό,τι σε περιβάλλει είναι αυτό που τελικά νικάει τον χρόνο και τις εποχές.