Περπατώντας χθες το πρωί στους δρόμους του Περιστερίου, η ματιά μου στάθηκε σε κάτι που συχνά προσπερνάμε βιαστικά: στις ανθισμένες και καρποφόρες αυλές των σπιτιών. Εκεί που το τσιμέντο υποχωρεί, η φροντίδα των ανθρώπων έχει δημιουργήσει μικρούς, προσωπικούς παραδείσους. Σε μια από αυτές τις αυλές, μια μουσμουλιά στέκει φορτωμένη με καρπούς. Αν και ακόμα πράσινοι, οι καρποί της είναι εκεί, ευδιάκριτοι, περιμένοντας τον ήλιο να τους δώσει το χρυσαφένιο τους χρώμα.
Δίπλα της, μια λεμονιά γεμάτη κατακίτρινα λεμόνια μοιάζει να προσκαλεί τους ιδιοκτήτες της να γευτούν τους καρπούς των κόπων τους. Υπάρχει μια ανεκτίμητη αξία σε αυτή την εικόνα. Οι άνθρωποι αυτοί επιλέγουν να αφήσουν τον καρπό να ωριμάσει πάνω στο δέντρο. Δεν βιάζονται. Ξέρουν ότι μόνο έτσι η φύση θα δώσει όλα τα αρώματα, τη νοστιμιά και τα θρεπτικά συστατικά που κρύβει μέσα της. Είναι ένα μάθημα υπομονής και σεβασμού στον κύκλο της ζωής.
Λίγο πιο πέρα, στον ακάλυπτο, η εικόνα αλλάζει αλλά η γοητεία παραμένει. Άλλα δέντρα, χωρίς καρπούς αυτή τη φορά, υψώνουν τα κλαδιά τους στον γαλάζιο ουρανό. Μπορεί να μην προσφέρουν τροφή, προσφέρουν όμως, σκιά τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού, οξυγόνο στην καρδιά της πόλης. Κι επίσης οπτική ηρεμία σε μια καθημερινότητα που συχνά μας πιέζει. Αυτές οι μικρές οάσεις στο Περιστέρι, μας υπενθυμίζουν ότι η πόλη μπορεί να είναι “πράσινη” και φιλόξενη.
Είναι υπέροχο να βλέπεις ανθρώπους να επενδύουν χρόνο και αγάπη για να φυτέψουν κάτι που θα τους προσφέρει μια φρέσκια γεύση ή απλώς μια όμορφη θέα από το παράθυρο τους. Ας πάρουμε παράδειγμα από αυτές τις αυλές. Ακόμα και ένας μικρός χώρος αρκεί για να φυτέψουμε την ελπίδα και την ομορφιά. Αν ήμασταν στοιχειωδώς συνεργάσιμοι, έτσι θα ήθελα να κάνουμε και τον μικρό ακάλυπτο δίπλα στην πυλωτή της δικής μας πολυκατοικίας…