Αρχική » 2026 » Φεβρουάριος » 06
Αρχείο ημέρας 6 Φεβρουαρίου 2026
Η θετική πλευρά μιας βροχερής μέρας στην πόλη

Χθες, η Αθήνα ντύθηκε στα γκρίζα και η βροχή μας ανάγκασε να αφήσουμε στην άκρη τις εξωτερικές μας εκκρεμότητες. Στην αρχή, η ματαίωση του προγράμματος μοιάζει με δυσκολία. Αν όμως κοιτάξουμε πίσω από τις στάλες στα τζάμια, θα δούμε πως τέτοιες μέρες είναι τελικά ένα πολύτιμο δώρο. Γιατί η χθεσινή μέρα μας έκανε καλό; Ήταν η πολυτέλεια της παύσης. Στους έντονους ρυθμούς της καθημερινότητας, σπάνια δίνουμε στον εαυτό μας την… άδεια να σταματήσει.

Η βροχή λειτούργησε ως ένας φυσικός “διακόπτης”, προσφέροντάς μας την ηρεμία μιας μεσημεριανής ξεκούρασης που τόσο είχαμε ανάγκη. Ανασύνταξη και σκέψη. Όταν το “έξω” κλείνει, το “μέσα” ανοίγει. Ήταν η ιδανική ευκαιρία να βάλουμε σε τάξη τις σκέψεις μας, να επανασχεδιάσουμε τα επόμενα βήματά μας και να επιστρέψουμε σήμερα με καθαρό μυαλό και ανανεωμένη ενέργεια.

Η ομορφιά της αποδοχής. Το να αποδέχεσαι ήρεμα αυτό που δεν μπορείς να αλλάξεις –όπως τον καιρό– είναι μια άσκηση ψυχικής ανθεκτικότητας. Μας θύμισε πως δεν χρειάζεται να είμαστε πάντα “στην πρίζα” για να είμαστε παραγωγικοί. Η φύση ξεδιψά. Πέρα από τη δική μας ανάπαυλα, η πόλη και το αστικό πράσινο δέχτηκαν την απαραίτητη φροντίδα. Οι δρόμοι καθάρισαν και τα φυτά στα μπαλκόνια μας πήραν μια βαθιά ανάσα ζωής.
Βύσσης & Πολυκλείτου, στην παλιά Αθήνα…

Για εμάς εδώ, στο site του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, η Αθήνα δεν είναι μόνο οι μεγάλες λεωφόροι και τα φωτισμένα μνημεία. Είναι η ζωντανή ιστορία που αναπνέει στα στενά της, εκεί που σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα τώρα, σας ξεναγούμε μέσα από τα δημοσιεύματά μας. Σήμερα, αφήνουμε για λίγο τη βουή της οδού Αθηνάς και στρίβουμε σε δύο δρόμους που συμπυκνώνουν όλη τη γοητεία του κέντρου: τη Βύσσης και την Πολυκλείτου.

Περπατώντας στην Πολυκλείτου, η αίσθηση είναι μοναδική. Εκεί που άλλοτε κυριαρχούσαν αποκλειστικά τα καταστήματα με σιδηρικά, πόμολα (όπως το ιστορικό Olivari) και εργαλεία, σήμερα ξεφυτρώνουν νέες εστίες ζωής. Τα κλασικά αθηναϊκά κτίρια με τα περίτεχνα φουρούσια στέκονται πλάι-πλάι με ανακαινισμένες όψεις και σύγχρονα loft.

Το κίτρινο χρώμα του Man’oushe φέρνει αρώματα Ανατολής στη γειτονιά, ενώ τα boutique ξενοδοχεία με τις κομψές ριγέ τέντες δίνουν έναν ευρωπαϊκό αέρα σε έναν δρόμο που κάποτε ήταν καθαρά βιοτεχνικός. Ανάμεσα στους τουρίστες με τα σακίδια και τους βιαστικούς περαστικούς, θα δεις ακόμα τις παλιές ταμπέλες των βιοτεχνιών (“Βιοτεχνία Μανικιών”, “Αφοί Παπαδόπουλοι”), θυμίζοντας μας πως η παραγωγή και το εμπόριο είναι το DNA αυτής της πόλης.

Αυτά τα “μικρά οδοιπορικά” σε δρόμους που πολλοί προσπερνούν, είναι που μας αποκαλύπτουν την αληθινή Αθήνα. Η Πολυκλείτου, στρωμένη με κυβόλιθους και στολισμένη με νεαρά δέντρα, μας καλεί να χαμηλώσουμε ταχύτητα. Να παρατηρήσουμε τα γκράφιτι στις κατεβασμένες ρολοκουρτίνες, τις μονάδες κλιματισμού που μαρτυρούν τη ζωή μέσα στα κτίρια, και το γαλάζιο του αθηναϊκού ουρανού που ξεπροβάλλει ανάμεσα στις πολυκατοικίες.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…