Αρχική » 2026 » Φεβρουάριος » 11
Αρχείο ημέρας 11 Φεβρουαρίου 2026
Μάθημα εμπιστοσύνης στη ζωή από τα πουλιά

Σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, είναι εύκολο να παγιδευτούμε στον λαβύρινθο του άγχους. Οι δυσκολίες της καθημερινότητας, οι οικονομικές πιέσεις και η αβεβαιότητα για το αύριο βαραίνουν συχνά τις καρδιές μας. Κοιτάμε το μέλλον και βλέπουμε ερωτηματικά, νιώθοντας πως πρέπει να ελέγξουμε τα πάντα για να επιβιώσουμε. Όμως, αρκεί μια ματιά τριγύρω μας για να βρούμε τους πιο απροσδόκητους δασκάλους.

Παρατηρήστε για λίγο τα περιστέρια στις πλατείες και τα πάρκα μας. Δεν έχουν αποθήκες γεμάτες προμήθειες, δεν προγραμματίζουν το επόμενο έτος, ούτε ξενυχτούν από την αγωνία για το αν θα βρουν τροφή την επόμενη εβδομάδα. Κι όμως, είναι εκεί. Ζουν, αναπνέουν και αναζητούν με υπομονή και επιμονή την καθημερινή τους τροφή. Δεν σπέρνουν, δεν θερίζουν, αλλά εμπιστεύονται. Εμπιστεύονται τη ροή της ζωής και τις δικές τους ικανότητες να βρουν αυτό που χρειάζονται τη στιγμή που το χρειάζονται.

Τι μπορούμε να μάθουμε από αυτά; Την αξία της απλότητας. Συχνά περιπλέκουμε τη ζωή μας με περιττές έγνοιες. Τα περιστέρια μας θυμίζουν ότι οι βασικές μας ανάγκες είναι αυτές που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία. Τη δύναμη της επιμονής χωρίς πανικό. Τα βλέπουμε να ψάχνουν ακούραστα. Δεν απογοητεύονται αν δεν βρουν κάτι στο πρώτο μέτρο· συνεχίζουν να περπατούν, να πετούν και να προσπαθούν.
Αιγάλεω, όταν η ομορφιά δεν χάνεσαι στη διαδρομή

Υπάρχει μια ιδιαίτερη γοητεία στο να είσαι «ξένος» σε μια γειτονιά. Όταν δεν την περπατάς με τον αυτόματο πιλότο της καθημερινότητας, αλλά με το βλέμμα του φιλοξενούμενου που προσπαθεί να προσανατολιστεί. Πρόσφατα βρεθήκαμε στο Αιγάλεω, κοντά στην Πλατεία Δαβάκη, με έναν πολύ συγκεκριμένο και μάλλον πεζό σκοπό: να βρούμε ένα συγκεκριμένο υποκατάστημα τράπεζας.

Όπως συμβαίνει συχνά σε αυτές τις περιπτώσεις, η «αστική τύφλωση» χτύπησε κόκκινο. Περάσαμε από μπροστά της, την προσπεράσαμε, την ψάχναμε στο Google Maps, ξαναπεράσαμε… και πάλι τίποτα. Σε μια άλλη στιγμή, αυτό θα ήταν πηγή εκνευρισμού. Όμως, η μέρα είχε άλλη άποψη. Όταν σταματήσαμε να κοιτάζουμε επίμονα για πινακίδες τραπεζών, τότε αρχίσαμε να βλέπουμε το Αιγάλεω.

Παρατηρήσαμε το παιχνίδι του ήλιου με τα σύννεφα πάνω από την Ιερά Οδό, τις σκιές που δημιουργούν τα δέντρα στις προσεγμένες γωνιές της πλατείας και τον ρυθμό της πόλης που κινείται ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τους ανοιχτούς ορίζοντες των μεγάλων δρόμων. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν αυτή τη βόλτα δεν είναι απλά «κλικ» μηχανικά. Είναι η απόδειξη πως, όταν είσαι ανοιχτός στο να παρατηρείς, η κάθε διαδρομή εξελίσσεται σε εμπειρία.

Οι γραμμές των οδηγών όδευσης τυφλών στο πεζοδρόμιο που σχηματίζουν γεωμετρικά μοτίβα. Τα παγκάκια που περιμένουν καρτερικά τους περαστικούς κάτω από τον χειμωνιάτικο ήλιο. Οι φοίνικες που δίνουν έναν αναπάντεχο εξωτικό τόνο στο αστικό τοπίο. Τελικά, η τράπεζα βρέθηκε (ήταν εκεί που έπρεπε, εγώ απλώς κοίταζα αλλού). Όμως, αυτό που έμεινε δεν ήταν η διεκπεραίωση μιας τραπεζικής συναλλαγής. Ήταν η αίσθηση της βόλτας.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…