Αρχική » 2026 » Φεβρουάριος » 22
Αρχείο ημέρας 22 Φεβρουαρίου 2026
«Αλμυρή» λαγάνα και φτερά στην κερδοσκοπία

Η παράδοση (και είναι ισχυρή στη χώρα μας…) θέλει την Καθαρή Δευτέρα να είναι ημέρα περισυλλογής, γιορτής στην ύπαιθρο και οικογενειακής σύναξης γύρω από ένα τραπέζι με νηστίσιμα εδέσματα. Φέτος, όμως, η μόνη «κάθαρση» που φαίνεται να συντελείται είναι αυτή στις τσέπες των καταναλωτών.
Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Μακεδονία» είναι αποκαλυπτικό: 20% ακριβότερο το σαρακοστιανό τραπέζι. Η λαγάνα έγινε «αλμυρή», τα θαλασσινά έβγαλαν «φτερά» και το χταπόδι έχει γίνει πλέον είδος πολυτελείας.
Όταν μιλάμε για ελεύθερη αγορά, δεν θα έπρεπε να εννοούμε την ελευθερία στην αισχροκέρδεια. Είναι προφανές ότι σε μια χώρα που δεν έχει μάθει να λειτουργεί με καθαρούς κανόνες, η κερδοσκοπία θεωρείται από ορισμένους «επιχειρηματική δεινότητα».
- Απουσία ελέγχων: Οι καταναλωτικές οργανώσεις φωνάζουν για εντατικοποίηση των ελέγχων, αλλά η ανταπόκριση των μηχανισμών παραμένει αναιμική.
- Παιχνίδια προσφοράς και ζήτησης: Με την πρόφαση της «μειωμένης προσφοράς», οι τιμές εκτοξεύονται, αφήνοντας τον πολίτη απροστάτευτο απέναντι στα τερτίπια της αγοράς.
- Το κόστος της εξόδου: Ακόμα και η παραδοσιακή έξοδος στις ψαροταβέρνες της Θεσσαλονίκης και της περιφέρειας φαντάζει «πικρή», με το λογαριασμό να ξεκινά από τα 25€ και να φτάνει τα 35€ ανά άτομο.
Το ερώτημα παραμένει: Γιατί είμαστε απροστάτευτοι; Η αλλαγή δεν θα έρθει μόνο από τις υποσχέσεις για ελέγχους, αλλά από μια δομική αναδιοργάνωση της εποπτείας της αγοράς.
- Αυστηρά πλαφόν σε περιόδους υψηλής ζήτησης για προϊόντα που θεωρούνται είδη πρώτης ανάγκης (όπως η λαγάνα).
- Πραγματικά πρόστιμα που να υπερβαίνουν το κέρδος της κερδοσκοπίας, ώστε να λειτουργούν αποτρεπτικά.
- Ενδυνάμωση του καταναλωτικού κινήματος: Η δύναμη του «δεν αγοράζω» παραμένει το πιο ισχυρό όπλο μας, αρκεί να χρησιμοποιείται συλλογικά.
Συμπέρασμα: Η παράδοση δεν μπορεί να είναι το άλλοθι για να «γδέρνεται» ο οικογενειακός προϋπολογισμός. Αν η πολιτεία δεν μπορεί να εγγυηθεί καθαρούς κανόνες, τότε το «Κούλουμα» θα καταλήξει να είναι μια γιορτή για λίγους, αφήνοντας στους υπόλοιπους μόνο τη σκόνη από τον χαρταετό που… δεν μπόρεσαν να αγοράσουν.
Η «καρδιά» της Αθήνας που δεν σταματά να χτυπά

Στην οδό Αθηνάς, εκεί που οι φωνές των εμπόρων μπερδεύονται με την ιστορία της πόλης, η Βαρβάκειος Κεντρική Αγορά παραμένει ο απόλυτος προορισμός για κάθε Αθηναίο – ειδικά τις μέρες των παραδοσιακών εθίμων. Η επίσκεψή μας χθες το πρωί στην ψαραγορά ήταν μια εμπειρία για όλες τις αισθήσεις. Το αδιαχώρητο! Παρά την κίνηση, η αλήθεια είναι μία: η ποικιλία παραμένει αξεπέραστη και οι τιμές, σε μια εποχή γενικευμένης ακρίβειας, αποτελούν το δυνατό της χαρτί.

Για να καταλάβει κανείς τη σημασία της, πρέπει να γυρίσει τον χρόνο πίσω, στα τέλη του 19ου αιώνα. Η αγορά οφείλει το όνομά της στον εθνικό ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη, ο οποίος κληροδότησε το ποσό για την ανέγερσή της. Το εμβληματικό κτίριο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Παναγιώτη Κάλκο. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1878 και ολοκληρώθηκαν με καθυστέρηση το 1886, κυρίως λόγω μιας μεγάλης πυρκαγιάς που είχε μεσολαβήσει στην περιοχή το 1884.

Πρόκειται για ένα ορθογώνιο, στεγασμένο οικοδόμημα με γυάλινη οροφή και μεταλλικό σκελετό, που για την εποχή του θεωρήθηκε πρωτοποριακό. Αν και συχνά ακούγονται διάφορα για τη φασαρία ή την παλαιότητά της, η Βαρβάκειος έχει μια αυθεντικότητα που δεν θα βρεις σε κανένα σούπερ μάρκετ. Από τα τεράστια χταπόδια και τα ολόφρεσκα καλαμάρια μέχρι τις τσιπούρες και τα γαριδάκια, η ψαραγορά χθες ήταν ένας ζωντανός πίνακας ζωγραφικής.
























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…