Αρχική » 2026 » Φεβρουάριος » 17
Αρχείο ημέρας 17 Φεβρουαρίου 2026
Με τα φώτα αναμμένα και βαριά, στη Δομοκού

Στην οδό Δομοκού 5, μια ανάσα από την πλατεία Αττικής και τον Σταθμό Λαρίσης, δίπλα στην ταβέρνα “Τριχωνίδα”, το κτίριο που στεγάζει τον ΟΠΕΚΕΠΕ (Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων) παρουσιάζει μια εικόνα που, αν μη τι άλλο, προκαλεί συζητήσεις. Εδώ και λίγο καιρό, η χαρακτηριστική κόκκινη πινακίδα με το σήμα του οργανισμού —το σύμβολο που για χρόνια αποτελούσε το «σημείο αναφοράς» για χιλιάδες αγρότες— έχει ξηλωθεί.

Στη θέση της παραμένει μια γυμνή πρόσοψη, σαν ο οργανισμός να προσπαθεί να «χαθεί» από τον χάρτη της επικαιρότητας. Παρά την απουσία της ταμπέλας, το κτίριο κάθε άλλο παρά εγκαταλελειμμένο θυμίζει. Οι πόρτες παραμένουν κλειστές για το ευρύ κοινό, όμως η δραστηριότητα στο εσωτερικό συνεχίζεται κανονικά. Σε πρόσφατη επιτόπια αυτοψία κατά τις νυχτερινές ώρες, τα φώτα σε πολλούς ορόφους παρέμεναν αναμμένα. Τι να συμβαίνει άραγε, πίσω από τα τζάμια της Δομοκού; Ενώ οι φήμες και οι έρευνες για τη διασπάθιση ευρωπαϊκών κονδυλίων και τα «σκάνδαλα» των αγροτικών ενισχύσεων πυκνώνουν, η φυσική παρουσία του οργανισμού μοιάζει να μεταλλάσσεται.

Η αφαίρεση της πινακίδας συμπίπτει χρονικά με μια από τις πιο ταραγμένες περιόδους για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, καθώς οι καταγγελίες για κακοδιαχείριση έχουν φτάσει μέχρι τις Βρυξέλλες. Είναι μια προσπάθεια «rebranding», μια μετακόμιση που εκκρεμεί ή απλώς μια κίνηση χαμηλού προφίλ την ώρα που η πίεση αυξάνεται; Το σίγουρο είναι πως η «αποκαθήλωση» της ταμπέλας δεν αρκεί για να σβήσει τα ερωτήματα των παραγωγών που περιμένουν τις ενισχύσεις τους, ούτε της κοινής γνώμης που ζητά διαφάνεια. Όσο τα φώτα παραμένουν αναμμένα αργά το βράδυ, το ενδιαφέρον για το τι συμβαίνει μέσα στο κτίριο της οδού Δομοκού θα παραμένει εξίσου έντονο.
Χειμωνιάτικο ταξίδι με τα μάτια των Φίλων μας

Πώς μοιάζει η Αναστασιά Σερρών τώρα, στην καρδιά του χειμώνα; Την απάντηση μας την έδωσαν δύο αγαπημένοι φίλοι, ο Ηλίας Θεολόγου και η Κατερίνα, που ζουν και αναπνέουν στον πανέμορφο αυτό τόπο. Ο Ηλίας, ένας άνθρωπος που δεν ξέχασε ποτέ τις ρίζες του, επέστρεψε εκεί που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς στη Γερμανία, πήρε τη μεγάλη απόφαση να επιστρέψει στο «σπίτι» του, για να απολαύσει την ηρεμία και την ομορφιά του χωριού του.

Η αγάπη του για την Αναστασιά είναι έκδηλη σε κάθε του κουβέντα, σε κάθε του μήνυμα. Πρόσφατα, είχε την καλοσύνη να μας στείλει μέσω Viber μερικές φωτογραφίες (αυτές που βλέπετε στο δημοσίευμα) που αποτυπώνουν τη γαλήνη του χωριού αυτή την εποχή: Τα βουνά των Σερρών τυλιγμένα σε βαριά, επιβλητικά σύννεφα. Το έντονο πράσινο της γης, που περιμένει υπομονετικά την άνοιξη. Την παραδοσιακή αρχιτεκτονική που ξεπροβάλλει ανάμεσα στις πλαγιές.

Ακόμα και μέσα από την οθόνη του κινητού, η ενέργεια του τόπου μας κέρδισε. Μπορεί το γκρίζο του ουρανού να κυριαρχεί, αλλά η ζεστασιά των ανθρώπων του είναι αυτή που δίνει χρώμα στο τοπίο. Μας αρέσει η Αναστασιά. Μέσα από τις περιγραφές και τις εικόνες του Ηλία, νιώθουμε λες και την έχουμε ήδη περπατήσει. Όμως, η επιθυμία μας να τον δούμε από κοντά αυτόν τον τόπο —να νιώσουμε τον καθαρό αέρα και να σμίξουμε με τους φίλους μας— παραμένει ζωντανή.

Είτε είναι η άνθιση της άνοιξης, είτε το δροσερό καλοκαίρι, η Αναστασιά θα είναι σίγουρα ακόμα πιο μαγευτική. Το έχουμε βάλει στόχο: θα τα καταφέρουμε να βρεθούμε εκεί! Λένε πως «η πατρίδα δεν είναι μόνο το χώμα, είναι οι άνθρωποι που την αγαπούν και την κρατούν ζωντανή.». Αλήθεια είναι… Ευχαριστούμε θερμά τον Ηλία και την Κατερίνα που μας “ταξίδεψαν” έστω και νοερά. Ραντεβού σύντομα στα όμορφα χώματα των Σερρών!























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…