Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Η πρώτη μέρα μας στον Καναδά ήταν λίγο δύσκολη στην προσαρμογή. Φάνηκε σα να κερδίζαμε μια μέρα, αλλά στην πραγματικότητα τα πολύωρα αεροπορικά ταξίδια έβαλαν τη στάμπα τους, Δυσκολευτήκαμε να κοιμηθούμε και βάλουμε τη ζωή μας στα νέα καλούπια. Αλλά ξαναβρήκαμε τη σειρά μας. Και από χθες μετά τον απογευματινό ύπνο μας ξαναβρήκαμε τον εαυτό μας. Από τι πρώτες φωτογραφίες που τραβήξαμε, το σπίτι που μένουμε στο Νόρθ Βανκούβερ.

Τις επόμενες μέρες θα δείτε πολύ περισσότερες. Μας το ζητήσαμε άλλωστε. Αυτή η αμφίδρομη σχέση που έχουμε μέσα από τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, βοηθά πολύ. Και φυσικά θα επεκταθούμε. Θέλουμε να περιλάβουμε αυτόν τον όμορφο κόσμο στις εμπειρίες μας. Και πάντα θα έχουμε μια νέα ματιά για να βλέπουμε τα πράματα. Αύριο θα δείτε εικόνες από το γειτονικό πάρκο, το πάρκο Grand Boulevard (Grand Blvd, North Vancouver, BC V7L 2Z9) στο Βόρειο Βανκούβερ.

Έχετε κάνει το ταξίδι Αθήνα – Θεσσαλονίκη με τρένο, σύγχρονων προδιαγραφών; Προσωπικά όχι, αν και θα το ήθελα κάποια στιγμή να το κάνω με τη Σούλα. Ένα ταξίδι που για πολλούς φαντάζει ως μια κουραστική οδύσσεια στον αυτοκινητόδρομο, για τον Κώστα και την Άννυ μετατράπηκε σε μια απολαυστική εμπειρία χάρη στην επιλογή του τρένου της Hellenic Train.

Ο Κώστας και η Άννη το τόλμησαν, Με μόλις 50 ευρώ το άτομο για την πρώτη θέση, το ζευγάρι ανακάλυψε ότι η άνεση, η χαλάρωση και η γραφική διαδρομή μπορούν να συνδυαστούν άψογα σε μια σύγχρονη σιδηροδρομική περιπέτεια. Από την πρώτη στιγμή που επιβιβάστηκαν στο τρένο, η ατμόσφαιρα στην πρώτη θέση τους υποδέχτηκε με μια αίσθηση ηρεμίας και πολυτέλειας.

Η Εμπειρία των 50€, η άψογη καθαριότητα και η ήρεμη ατμόσφαιρα συνέθεταν το ιδανικό σκηνικό για ένα ταξίδι χωρίς άγχος. Ο θόρυβος της πόλης έδωσε γρήγορα τη θέση του στον ρυθμικό ήχο του τρένου, καθώς αυτό άρχισε να απομακρύνεται από το πολύβουο κέντρο της Αθήνας.  Είναι μια εμπειρία που αξίζει να ζήσει κανείς, ένα ταξίδι που ξεπερνά τις προσδοκίες και αφήνει μια γλυκιά ανάμνηση.

Στο αεροδρόμιο του Τορόντο μας περίμενε η ανταπόκριση για Βανκούβερ. Εκεί υπάρχει περισσότερο το ελληνικό στοιχείο, όπως και στο Μόντρεαλ, γι’ αυτό και οι απευθείας πτήσεις από Αθήνα. Από δω και πέρα, ο καθένας παίρνει το δρόμο του για τον προορισμό του. Το αεροδρόμιο του Τορόντο είναι τεράστιο, αλλά η εμπειρία έχει δείξει ότι μπορεί να πετύχουν τους χρόνους τους χωρίς καθυστερήσεις.

Τραβώ φωτογραφίες, όπου μπορώ και καταγράφω στιγμές. Αυτό είναι που μ’ αρέσει. Κι έτσι περνάει και ώρα μας. Πώς αλλιώς θα περνούσαν τόσες ώρες; Γενικά όμως το ταξίδι ήταν καλό. Φτάσαμε στο Βανκούβερ την ίδια ημέρα που φύγαμε Αθήνα. Θεωρητικά κερδίσαμε πολύ  χρόνο. Με τις αλλαγές των ωρών, φύγαμε 13:15 και φτάσαμε 20:30 τοπική ώρα. Αλλά η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική!

Η εμπειρία της πτήσης μας από την Αθήνα στο Τορόντο κι από εκεί για Βανκούβερ… Να πετάς στα 32.000 πόδια ή για να το καταλάβουμε καλύτερα στα 9.754 μέτρα ύψος με ταχύτητα 907 χιλιόμετρα την ώρα ή κάτι λιγότερο. Ασύλληπτα νούμερα για τους ανθρώπους που πατούν τα πόδια τους στη γη… Φυσικά κι εμείς δεν τα ξέραμε.

Έχω όλες αυτές τις πληροφορίες στο μπροστινό μου κάθισμα. Κι ακόμα περισσότερες, όπως βλέπετε στις φωτογραφίες που συνοδεύουν το δημοσίευμα. Το κομμάτι είναι γραμμένο στις σημειώσεις του κινητού μου τηλεφώνου ενώ ταξιδεύαμε και από εκεί το μετέφερα στο κομπιούτερ μου, προκειμένου να κάνω αυτή την ανάρτηση.

Ένα πολύωρο ταξίδι με πολύ κρύο (καθόλου τυχαίο που βρήκαμε μια ελαφριά κουβέρτα να μας περιμένει στο κάθισμα μας). Αλλά υπάρχει ησυχία και καλό σέρβις με φαγητό, σνακ και καφέ. Κάποιοι άλλοι επιβάτες επιμένουν να τα αγνούς όλα αυτά και το έχουν ρίξει στον ύπνο.

Η καρδιά της Αθήνας, το αεροδρόμιο “Ελ. Βενιζέλος”, χτυπά δυνατά αυτές τις καλοκαιρινές μέρες. Είναι το σημείο συνάντησης και αποχωρισμού, γεμάτο φωνές, βαλίτσες και προσδοκίες. Εκεί, ανάμεσα στον θόρυβο και τη βιασύνη, διαδραματίζονται προσωπικές ιστορίες. Η χαρά της επιστροφής, η αγωνία της αναμονής, η συγκίνηση της επανένωσης.

Ο Αύγουστος μετατρέπει το αεροδρόμιο σε μια κυψέλη συναισθημάτων, όπου κάθε άφιξη είναι μια μικρή γιορτή και κάθε αναχώρηση μια υπόσχεση για την επόμενη φορά. Το “Ελ. Βενιζέλος” δεν είναι απλώς ένας σταθμός. Είναι ένας τόπος όπου οι άνθρωποι συναντούν την Ελλάδα και η Ελλάδα τους ανθρώπους της, είτε επιστρέφουν είτε την ανακαλύπτουν για πρώτη φορά.

Ήθελα να θυμηθώ μια μαγική διαδρομή, εκείνη που αγκαλιάζει τον βράχο της Ακροναυπλίας στο Ναύπλιο. Την είχα κάνει αρκετές φορτές στο παρελθόν και ήξερα πόσο ωραία ήταν. Η διαδρομή ξεκινά με μια αίσθηση μυστηρίου, καθώς ο πεζόδρομος είναι κλειστός από μια σιδερένια περίφραξη, πάνω στην οποία μια πινακίδα με την ένδειξη «Απαγορεύεται η διέλευση» μας προτρέπει να είμαστε προσεκτικοί.

Αυτό το αρχικό εμπόδιο, ωστόσο, δεν είναι μόνιμο, καθώς με προσοχή ο δρόμος είναι προσβάσιμος και προσκαλεί σε μια εξερεύνηση. Δίπλα στον πεζόδρομο, ο βράχος της Ακροναυπλίας υψώνεται επιβλητικός, σκεπασμένος με φραγκοσυκιές και άλλα φυτά που προσθέτουν μια άγρια, μεσογειακή πινελιά. Συνεχίζοντας το περπάτημα, ο πεζόδρομος, στρωμένος με πέτρινες πλάκες, μας οδηγεί παράλληλα με τη θάλασσα.

Από τη μία πλευρά, ο βράχος με την πλούσια βλάστηση και τις φραγκοσυκιές, λειτουργεί σαν φυσικό τείχος, ενώ από την άλλη, το γαλήνιο υδάτινο στοιχείο της θάλασσας αντανακλά το γαλάζιο του ουρανού. Ο ήλιος που λούζει το τοπίο δημιουργεί έντονες σκιές, τονίζοντας το ανάγλυφο του βράχου και δίνοντας μια ζεστή, μεσογειακή αίσθηση. Η βόλτα συνεχίζεται, αποκαλύπτοντας την ιστορική πλευρά του χώρου.

Το τέλος της διαδρομής μας είναι τόσο εντυπωσιακό όσο και η αρχή. Ο πεζόδρομος συνεχίζει να αγκαλιάζει τον βράχο, ενώ ψηλά, η παλιά οχύρωση και τα ερείπια του κάστρου της Ακροναυπλίας δεσπόζουν, ατενίζοντας τη θάλασσα. Μέσα από το φως του απογεύματος, η οχύρωση μοιάζει να φυλάει το Ναύπλιο, δίνοντας μια αίσθηση διαχρονικής προστασίας.

Συνεχίζουμε το οδοιπορικό της περασμένης Τρίτης… Κι αυτή τη φορά θα σας δείξουμε το Ναύπλιο, όπως το ζήσαμε. Βγήκαμε έναν απογευματινό περίπατο και ανακαλύψαμε τις ομορφιές της πόλης. Μια πόλη που, έτσι κι αλλιώς, την έχουμε στην καρδιά μας. Ξεκινήσαμε τη βόλτα μας από την προκυμαία με τους πανύψηλους φοίνικες και απολαύσαμε τον γαλήνιο κόλπο με τα αραγμένα ιστιοφόρα.

Συνεχίσαμε με έναν απογευματινό καφέ στο NAPOLI που βρίσκεται κατά μήκος του λιμανιού και πολύ κοντά στους γραφικούς πεζόδρομους, όπως αυτός εδώ. Πριν τελειώσουμε τη μέρα μας, επιχειρήσαμε να κάνουμε μια ανάβαση στα σκαλοπάτια της παλιάς πόλης, όπως αυτό που βλέπουμε στην εικόνα, και κάναμε σκέψεις να ανεβούμε στο Παλαμίδι ώς την κορυφή για να απολαύσουμε τη θέα προς τον κόλπο του Ναυπλίου.

Αλλά δεν το τολμήσαμε, καθώς νιώθαμε κουρασμένοι. Ξεκινήσαμε τη βόλτα μας από το τουριστικό περίπτερο της πόλης απ’ όπου πήραμε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για το πώς να εξερευνήσουμε την πόλη με τον πιο άνετο τρόπο. Απ’ την άλλη, αυτή η πόλη έχει πάντα τις προκλήσεις της για τα μαγαζιά, από όπου μπορούσες να ψωνίσεις τόσα πράγματα. Και επειδή έχουμε στη διάθεση μας πολύ υλικό, θα μείνουμε λίγο ακόμα…