Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Η επάνω φωτογραφία δείχνει το Εθνικό Μνημείο (Nationaal Monument) που βρίσκεται στην πλατεία Νταμ, το οποίο ανεγέρθηκε προς τιμήν των Ολλανδών θυμάτων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η κάτω φωτογραφία, με το μεγάλο κίτρινο ξύλινο παπούτσι (κλαμπέτ ή klomp), είναι ένα χαρακτηριστικό ολλανδικό στοιχείο, το οποίο επιβεβαιώνει επίσης ότι βρισκόμαστε στην πρωτεύουσα στην Ολλανδία, στο Άμστερνταμ κοντά σε κάποιο τουριστικό κατάστημα. Με τη βοήθεια φίλων, τις επόμενες μέρες θα δούμε μερικές αναρτήσεις από εδώ… Ξεκινώντας από αυτήν την πλατεία. Ταξιδεύοντας στον κόσμο…

Το περπάτημα στα μονοπάτια του Εθνικού Δρυμού αυτή την εποχή είναι μια εμπειρία για όλες τις αισθήσεις. Ο ήλιος, ακόμα δυνατός, ζεσταίνει τους ώμους, αλλά ο αέρας είναι δροσερός και καθαρός, γεμάτος με το άρωμα του πεύκου και της υγρασίας. Όσο ανεβαίνουμε ψηλότερα, το τοπίο αλλάζει. Τα πυκνά, σχεδόν τροπικά, δάση ελάτης δίνουν τη θέση τους σε πιο ανοιχτούς ορίζοντες. Μέσα από τα σκιερά μονοπάτια, όπως αυτό που μας δείχνει η Σοφία με το διακριτικό κίτρινο σημάδι, νιώθεις την αίσθηση του μυστηρίου και της περιπέτειας. Κάθε βήμα σε οδηγεί βαθύτερα σε έναν κόσμο όπου η φύση είναι ο απόλυτος κυρίαρχος.

Η κορυφή, όμως, είναι η ανταμοιβή. Μια πανοραμική αγκαλιά με τον ορίζοντα. Εκεί, η θέα κόβει την ανάσα. Το βλέμμα ταξιδεύει πάνω από τις αλλεπάλληλες κορυφές, που σβήνουν απαλά στο βάθος κάτω από έναν απέραντο γαλάζιο ουρανό. Αυτή η στιγμή, όπου στέκεσαι ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων, ατενίζοντας την απεραντοσύνη, είναι η πεμπτουσία της ορεινής εξόρμησης. Οι φωτογραφίες είναι της φίλης μας Σοφίας που ήταν στην παρέα μας στη βόλτα της περασμένης Τρίτης 28/10/2025 στο Καταφύγιο Μπάφι, στην Πάρνηθα.

Το φθινόπωρο δίνει τη δική του πινελιά: το σκούρο, ζωηρό πράσινο της ελάτης και του πεύκου αρχίζει να πλαισιώνεται από φωτεινές πινελιές του κίτρινου και του κόκκινου. Είναι η μαρτυρία του κύκλου της ζωής, μια ήσυχη, πολύχρωμη μετάβαση. Η Πάρνηθα, δεν είναι απλώς ένα βουνό. Είναι ένας τόπος όπου μπορείς να αποσυνδεθείς, να γεμίσεις τις μπαταρίες σου και να θυμηθείς πόσο μαγική είναι η ελληνική φύση, ακόμα και τόσο κοντά στην πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της χώρας.

Η αλήθεια είναι πως οι καλύτερες περιπλανήσεις συμβαίνουν χωρίς χάρτη, χωρίς προορισμό. Εκείνο το απόγευμα στο Βανκούβερ, ο ήλιος έγερνε ήδη πίσω από τα ψηλά δέντρα όταν αποφάσισα να ακολουθήσω ένα μονοπάτι που έμοιαζε να οδηγεί στην ηρεμία. Αυτό το μονοπάτι, με οδήγησε στην Lynn Valley. Καθώς πλησίαζα, μια πινακίδα, σκαλισμένη πάνω σε ξύλο και στηριγμένη σε ακατέργαστες πέτρες, με καλοσώριζε σε έναν τόπο όπου το πράσινο συναντά την κοινότητα.

 «Welcome to Lynn Valley», διάβασα, ενώ τα μακριά κλαδιά μιας ιτιάς έμοιαζαν να χαιρετούν, λουσμένα στο τελευταίο, χρυσό φως του ήλιου. Η ατμόσφαιρα ήταν ακόμα φωτεινή, αλλά η δροσιά του δάσους είχε ήδη αρχίσει να κατεβαίνει. Συνέχισα την βόλτα μου. Το περπάτημα είναι ένας υπέροχος τρόπος να αισθανθείς τον παλμό μιας γειτονιάς. Ήταν μια ήρεμη ώρα – τα αυτοκίνητα περνούσαν αραιά, οι κάτοικοι απολάμβαναν τις τελευταίες ώρες της μέρας. Και μετά, το φως έσβησε τελείως.

Εκεί, στο λυκόφως, η Lynn Valley μεταμορφώθηκε σε κάτι μαγικό. Τα κτίρια, με την παραδοσιακή τους αρχιτεκτονική (όπως αυτό το όμορφο τετραώροφο που τράβηξα), άρχισαν να λάμπουν. Δεν ήταν μόνο τα φώτα από τα παράθυρα που αποκάλυπταν ζεστές, οικείες στιγμές στο εσωτερικό. Ήταν κυρίως τα φωτεινά λαμπιόνια -όχι, δεν ήταν Χριστούγεννα, αλλά το φως τους στόλιζε τους κορμούς των δέντρων κατά μήκος του πεζοδρομίου.

Τις είδαμε στο δρόμο μας και τις φωτογράφησα… Μια κλασική κόκκινη βρετανική τηλεφωνική καμπίνα (red phone booth). Στο Dundarave Village του West Vancouver, στην περιοχή της Βρετανικής Κολομβίας, στον Καναδά και βρίσκεται ακριβώς έξω από το Delany’s Coffee House. Δεν είχε μέσα τίποτα, άνοιξα σκόπιμα το πορτάκι της, για να δω… Αλλά μου άρεσαν και τις φωτογράφησα…

Αυτές οι καμπίνες έχουν τοποθετηθεί εκεί καθαρά για διακοσμητικούς λόγους, ενισχύοντας την ομορφιά της γειτονιάς και δίνοντας μια νότα βρετανικής αισθητικής στο χωριό Dundarave, το όνομα του οποίου παραπέμπει σε σκωτσέζικο κάστρο. Συχνά τις διακοσμούν ανάλογα με την εποχή ή τις γιορτές. Είναι όντως ένα πολύ όμορφο και φωτογενές θέαμα που αρέσει πολύ στους ντόπιους και στους επισκέπτες!

Το «Superrunner Jet» της Seajets έκοψε τα κύματα, αφήνοντας πίσω του το γαλάζιο του Αιγαίου. Στο κατάστρωμα, η Χλόη και ο Κάιλαν κρατιόντουσαν χέρι-χέρι, αγναντεύοντας την ακτή της Αττικής να μεγαλώνει. Το γαμήλιο ταξίδι τους στην Ελλάδα έφτανε στο τέλος του, με τελευταίο σταθμό την Άνδρο – ένα νησί που τους χάρισε την ηρεμία και τη γραφική ομορφιά που χρειαζόντουσαν μετά την κοσμοπολίτικη Αθήνα και τις παραλίες της Μήλου και της Κέρκυρας.

Καθώς το πλοίο έδεσε στο λιμάνι της Ραφήνας, όπως φαίνεται στην φωτογραφία, η μεγάλη ράμπα κατέβηκε και ένας ποταμός επιβατών άρχισε να ξεχύνεται από το γκαράζ. Ο Κάιλαν έσπρωχνε τις βαλίτσες τους, ενώ η Χλόη κοιτούσε ανάμεσα στο πλήθος με λαχτάρα. Ήξεραν καλά ποιοι τους περίμεναν. Λίγο μετά, η γιαγιά Σούλα με το αστραφτερό χαμόγελό της και ο Νίκος με τον αέρα του προστάτη της οικογένειας, βρέθηκαν μπροστά τους. Οι αγκαλιές ήταν σφιχτές, γεμάτες τη ζεστασιά της ελληνικής φιλοξενίας και της οικογενειακής αγάπης.

«Καλώς τα παιδιά! Μας λείψατε πολύ!» είπε η γιαγιά Σούλα, παίρνοντας τη Χλόη στην αγκαλιά της. «Πώς ήταν η Άνδρος;» ρώτησε ο Νίκος, φορτώνοντας τις αποσκευές στο αυτοκίνητο. Η Χλόη και ο Κάιλαν αντάλλαξαν ένα χαμόγελο. Το ταξίδι τους ήταν ένα όνειρο, γεμάτο ιστορία, ήλιο, και θάλασσα. Όμως, η στιγμή που τους περίμεναν οι αγαπημένοι τους στο λιμάνι, ήταν η πιο γλυκιά όλων. Γιατί, τελικά, η Ελλάδα δεν είναι μόνο τα νησιά και τα αξιοθέατα.

Η Σούλα και η Έστερ, με μεγάλη αγάπη για τη μόδα και ότι αφορά τα γυναικεία ενδιαφέροντα και τις αγορές, κανόνισαν να πάνε  για ψώνια στο Simons στο Park Royal South του West Vancouver.  Ένα τεράστιο πολυκατάστημα, η χαρά της γυναίκας. Πήγαν κι εγώ μαζί του. Όχι δεν τις ακολούθησα μέσα, (σε ποιον άντρα αρέσει κάτι τέτοιο…) βγήκα έξω και περπάτησα. Κι εκεί τράβηξα τις εξωτερικές φωτογραφίες. Ήταν ένα από εκείνα τα φωτεινά, δροσερά απογεύματα της Βρετανικής Κολομβίας.

Καθώς πλησίαζαν την είσοδο του εμπορικού κέντρου, το εντυπωσιακό κτίριο του Simons, με την μοντέρνα αρχιτεκτονική του, τράβηξε αμέσως την προσοχή τους. «Κοίτα, Σούλα,» είπε η Έστερ δείχνοντας τη μεγάλη σκαλιστή πέτρινη ανάγλυφη παράσταση δίπλα στην είσοδο. «Είναι το Kayachtun.» «Αυτό που σημαίνει ‘καλωσόρισμα’ στη γλώσσα των Squamish, σωστά;» ρώτησε η Σούλα. “Μου το είχε πει μια φίλη μου  Καναδή”. Δικές μου και οι εσωτερικές λήψεις…

Είναι έργο του Jody Broomfield, ενός καλλιτέχνη από το Coast Salish. Τι όμορφος τρόπος να τιμούν την ιστορία της περιοχής, πριν καν μπεις μέσα!» Πέρασαν κάτω από τη μεγάλη γυάλινη στέγη της εισόδου (όπως φαίνεται και στη φωτογραφία), και ακολούθησαν την κυλιόμενη σκάλα που οδηγούσε κατευθείαν στον κόσμο της Simons. Το κατάστημα, που άνοιξε τις πόρτες του στο West Vancouver το 2015, είναι γνωστό όχι μόνο για τη μόδα, αλλά και για την αγάπη του στην τέχνη, κάτι που το κάνει να ξεχωρίζει από τα τυπικά πολυκαταστήματα.

Όπως φαίνεται στις φωτογραφίες, ο Στηβ δεν είναι απλός ψήστης, είναι ένας μάστορας της φωτιάς και του καπνού. Σ’ αυτή την πρώτη εικόνα βλέπουμε την «καρδιά» της δουλειάς του: έναν καπνιστήρα (smoker) να βγάζει πλούσιο, αρωματικό καπνό. Αυτή η εικόνα αποτυπώνει τη μαγεία του “slow cooking”, όπου ο σολομός δεν ψήνεται γρήγορα στη σχάρα, αλλά καπνίζεται σιγά-σιγά σε χαμηλή θερμοκρασία. Σας είχαμε υποσχεθεί αυτό το δημοσίευμα και το κάνουμε…

Αυτή η διαδικασία είναι που δίνει στο σολομό την απίστευτα μεστή, καπνιστή γεύση και την απαλή υφή που λιώνει στο στόμα. Προσωπικά, πρώτη φορά έβλεπα κάτι τέτοιο. Ή μάλλον όχι, για να είμαι ειλικρινής το έκανε και πέρσι που ήμασταν μαζί και όχι μόνο με σολομό που είναι μπόλικος τον Καναδά, αλλά και με άλλα μεγάλα ψάρια.  Όταν έχεις δίπλα σου ένα Ωκεανό, τον Ειρηνικό αν είσαι ψαράς δεν θα πιάσεις σαρδέλες, αλλά συγκεκριμένο βάρος στα ψάρια. Αλλιώς τα επιστρέφεις στη θάλασσα.

Ο Στηβ αναδεικνύεται από τον καπνό ως ο απόλυτος chef. Μετά από ώρες υπομονής και φροντίδας, ο καπνιστός σολομός είναι έτοιμος. Κόβει με μαεστρία το ψάρι πάνω στον ξύλινο πάγκο κοπής. Το βαθύ, χρυσαφένιο – ροζ χρώμα του σολομού, αποτέλεσμα του αργού καπνίσματος, είναι εντυπωσιακό. Ακόμη και η μικρή του φίλη, η Χάρλεϊ παρακολουθεί με ενδιαφέρον τον μάστορα του καπνού, σαν να ξέρει πως το αποτέλεσμα θα είναι μοναδικό. Δείτε ΕΔΩ το δημοσίευμα που κάναμε για τα σουβλάκια.