Αρχείο κατηγορίας Τα δικά μου

Ποτέ δεν είναι αργά για τον επιστροφή. Τα καταφέραμε και  ήρθαμε φέτος, με τα παιδιά, τον Κώστα και την Άννυ, έστω και για λίγο… Το σπίτι μας, με τους ροζ και πράσινους τοίχους, τα λουλούδια, τους κάκτους και τις αναρριχώμενες μπουκαμβίλιες, αποπνέει αυθεντική ελληνική επαρχία. Θυμίζει καλοκαίρι, ηρεμία και εκείνες τις γλυκές στιγμές που μόνο το χωριό μπορεί να προσφέρει.

Το Θραψανό είναι γνωστό και για την παράδοσή του στην αγγειοπλαστική — δεν ξέρω αν έχεις κάποια προσωπική σύνδεση με αυτό το στοιχείο, αλλά ταιριάζει όμορφα με την αίσθηση του τόπου. Είναι ωραίο να επιστρέφεις στο σπίτι όπου γεννήθηκες — εκεί που άρχισαν όλα. Οι τοίχοι, τα φυτά, οι μυρωδιές, ακόμα και το φως του απογεύματος, έχουν μια διαφορετική σημασία. Δεν είναι απλώς ένας χώρος· είναι μνήμη, συναίσθημα, ιστορία.

Εδώ λοιπόν, σ’ αυτή την αυλή, είναι χαραγμένα τα πρώτα mου γέλια, τα πρώτα mου παιχνίδια… Ίσως οι πρώτες mου φίλιες, τα πρώτα γδαρσίματα στα γόνατα, τα καλοκαιρινά απογεύματα με γιασεμί και χώμα, τα παγωτά που έλιωναν πριν προλάβεις να τα φας. Είναι ένας μικρός κόσμος γεμάτος αθωότητα και ζωντάνια. Η αυλή αυτή δεν είναι απλώς χώρος — είναι ένα κομμάτι από μένα.

Το ρολόι έδειχνε αργά το απόγευμα όταν, επιτέλους, ο Κώστας έκανε την εμφάνισή του στην αίθουσα αφίξεων. Η καρδιά της Σούλας, της μητέρας του, χτυπούσε δυνατά από χαρά, ενώ η Άννυ, η γυναίκα του, κρατούσε σφιχτά το χέρι της. Η προσμονή μας για τη στιγμή αυτή ήταν μεγάλη. Ο Κώστας είχε κάνει ένα τεράστιο ταξίδι από το Βανκούβερ του Καναδά, με ενδιάμεση στάση στη Φρανκφούρτη.

Ήταν μια από τις πιο όμορφες στιγμές, όταν μετά από έναν χρόνο, τον αντικρίσαμε. Η συγκίνηση, οι αγκαλιές και τα χαμόγελα γέμισαν τον χώρο. Για μας, η υποδοχή του Κώστα δεν ήταν απλώς μια συνάντηση. Ήταν μια γιορτή αγάπης, μια υπενθύμιση ότι όσο μακριά κι αν βρίσκεσαι, οι άνθρωποί σου σε περιμένουν πάντα. Τώρα, το ταξίδι ξεκινά πραγματικά. Όλοι μαζί, γεμάτοι ανυπομονησία, θα ξεκινήσουμε την Παρασκευή 22 Αυγούστου για την Κρήτη.

Εκεί, η ελληνική φιλοξενία θα αποκτήσει τη βαθύτερη σημασία της, μέσα από τις βόλτες, τα ντόπια φαγητά και τις ατελείωτες συζητήσεις. Είναι υπέροχος ο Κώστας! Και η παρουσία μας στο αεροδρόμιο ήταν απόδειξη ότι η αγάπη μας για εκείνον είναι παντοτινή και ότι η επιστροφή του στην Ελλάδα είναι το ομορφότερο δώρο. Καλώς ήρθες πίσω στο σπίτι, Κώστα!

36 χρόνια αγάπης, συντροφικότητας και όμορφων στιγμών – τους ευχόμαστε να συνεχίσουν έτσι, με υγεία και χαμόγελα! Ναι, για τον Κώστα και την Άννυ λέμε, τα παιδιά μας. Η Άννυ που είναι κοντά μας, από τη Δευτέρα το απόγευμα, ήθελε να βγούμε έξω χθες βράδυ, ακριβώς γι’ αυτή τη βραδιά. Και κλείσαμε στο Βολιώτικο Τσιπουράδικο στου Ψυρρή και στον υπέροχο κήπο τους, μετά μουσικής. Ήταν μαζί και η φίλη της, Κριστίν.

Εδώ λοιπόν, στου Ψυρρή… με τσιπουράκι, μεζέδες και μουσική, γιορτάσαμε 36 χρόνια αγάπης του Κώστα και της Άννυς. Τρεις δεκαετίες και κάτι, γεμάτες κοινά ξημερώματα, συνωμοτικά βλέμματα, καλοκαίρια, χειμώνες και μικρές καθημερινές νίκες. Τρεις δεκαετίες και με δυο αγόρια στο ενεργητικό τους. Ήταν μια όμορφη βραδιά. Εμείς το μέρος το γνωρίζαμε, Η Κριστίν (δεξιά στη φωτό) το έβλεπε για πρώτη φορά και, όπως μας είπε, της άρεσε πολύ…

Μαζί, ο Κώστας και η Άννυ, έφτιαξαν μια ζωή – όχι τέλεια, αλλά αληθινή. Και χθες βράδυ, σηκώσαυμε τα ποτήρια μας για το ταξίδι που συνεχίζεται. Γιατί ο έρωτας, όταν τον φροντίζεις, δεν παλιώνει. Χτίζει ρίζες, βγάζει άνθη, και —κάπου στο Ψυρρή—χάνεται για λίγο στον ήχο ενός μπαγλαμά και στο άρωμα του ούζου. Χρόνια πολλά, Κώστα και Άννυ. Στα επόμενα. 🥂

Η ταβέρνα «Το Παραμύθι» βρισκόταν δίπλα στην έξοδο του Μετρό Σεπολίων, στην οδό Ιωαννίνων 176, πολύ κοντά—περίπου 80 μέτρα από την είσοδο του σταθμό. Ήταν ένα μέρος όμορφο, ιδιαίτερο που μας άρεσε. Είχαμε πάει πολλές φορές στο παρελθόν. Πέρσι, στις 18/6/2024, είχα κάνει μια ανάρτηση στο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ για το ίδιο θέμα, χωρίς να πάρω καμιά απάντηση. Δείτε το ΕΔΩ. Δεν είχα και την απαίτηση, ένα site με μικρή αναγνωσιμότητα είναι…

Όμως ξαναβρέθηκα εκεί την προηγούμενη εβδομάδα και η κατάσταση, ένα χρόνο μετά είναι ίδια… Έψαξα περισσότερο. Τίποτα. Κανένα στοιχείο. Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά και κανείς δεν ξέρει τι συνέβη. Ο χώρος περιγράφεται ως «παραμυθένιος», ζεστός και cozy, με διακόσμηση νοσταλγική–vintage. Ο ιδιοκτήτης, ο Χρήστος, ζωγράφος στο επάγγελμα, είχε στολίσει το εσωτερικό με φωτογραφίες ηθοποιών, αυτόγραφα και παραμυθένια στοιχεία

Ήταν μια ταβέρνα – μεζεδοπωλείο με δημιουργικές πινελιές, με καλές μερίδες, ελληνικές γεύσεις σε προσιτές τιμές (περίπου 12–16 €/ανά άτομο). Και οι κριτικές από επισκέπτες στο TripAdvisor τόνιζαν: «Το προσωπικό πολύ ευχάριστο και εξυπηρετικό. Οι μερίδες αρκετά μεγάλες και πολύ εύγευστες…» Την ίδια άποψη είχαμε κι εμείς και γι’ αυτό το προτιμούσαμε. Θλίβεσαι η καρδιά μας να το βλέπουμε έτσι…

Αυτή την εποχή, ο Καναδάς (ειδικά περιοχές όπως η Βρετανική Κολομβία, το Οντάριο και το Κεμπέκ) είναι γεμάτος μύρτιλα – γνωστά και ως blueberries στα αγγλικά. Είναι περίοδος συγκομιδής για τις περισσότερες ποικιλίες, και τα φρέσκα μύρτιλα γεμίζουν αγορές, φάρμες και τραπέζια! Το ξέρουμε πολύ καλά. Πέρσι τέτοια εποχή ήμασταν εκεί, φιλοξενούμενοι τους και τα γευτήκαμε!

Τα μύρτιλα είναι μικρά, στρογγυλά, μπλε ή μωβ φρούτα, γλυκά με μια απαλή ξινή επίγευση. Είναι γνωστά για την υψηλή περιεκτικότητά τους σε: Αντιοξειδωτικά (κυρίως ανθοκυανίνες) Βιταμίνη C και K. Ίνες. Πολυφαινόλες που βοηθούν την καρδιαγγειακή υγεία και τη μνήμη. Ο Καναδάς είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός άγριων (lowbush) μύρτιλων στον κόσμο. Εξάγονται σε όλο τον κόσμο, ιδίως στην Ευρώπη και την Ασία.

Τις τελευταίες μέρες έχουμε κάνει ένα δυνατό σπριντ… Ολοκληρώνω σήμερα το μεσημέρι μια από τις εφημερίδες που φτιάχνω, τον ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ Σιδηρόδρομο και ξεκινώ τον ΤΥΠΟ των συνταξιούχων σιδηροδρομικών. Και όλα αυτά, ανάμεσα στις άλλες υποχρεώσεις μου και τα τρεξίματα μου. Εδώ στην πλατεία Αττικής, στη Λιοσίων, χθες μέχρι το μεσημέρι. Απολαύσαμε αυτή την υπηρεσία.

Κι επειδή συμβαίνει να τα αγαπώ και να τα χαίρομαι, αυτά με τα οποία σχολούμαι, δεν αφήνω την όποια κούραση να μου στερήσει τη χαρά. Το αντίθετο! Έχω μάθει να ζω την κάθε στιγμή, με ότι κι αν καταπιάνομαι και το βλέπετε καθώς προσπαθώ να καταγράφω τις στιγμές όπου και βρίσκομαι… Εδώ, το τυπογραφείο που βγαίνει ο ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος, στο Περιστέρι.

Κι αν κινούμαι πολύ αυτές τις τελευταίες ημέρες, παρά τις υψηλές θερμοκρασίες, είναι γιατί προετοιμάζω τα πράγματα, ώστε να μην αφήσω πίσω μου εκκρεμότητες μεγάλες ή μικρές έως μηδαμινές, έτσι ώστε να μπορέσω να χαλαρώσω, εκεί που θα πάμε και οι ζεστές μέρες του Ιούλη, να περάσουν από πάνω μου, με τις λιγότερο δυνατές απώλειες. Εδώ η είσοδος τους οδοντιατρείου που φροντίζει την υγεία μου, στη Νέα Σμύρνη. Κάτω η είσοδος της ΠΟΣΣ στο κέντρο της Αθήνας. Τεχνοτροπία, όχι αστεία!

Δυνατή, όρθια και υγιής θα επιστρέψει σπίτι της, σε λίγες μέρες, η Κατερίνα Θεολόγου σύζυγος του Ηλία, από την Αναστασιά των Σερρών. Όχι δεν είναι υπερβολή που τους δίνουμε σήμερα δυο δημοσιεύματα. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για τους φίλους μας, που αυτή την ώρα περνάνε μια δυσκολία. Κοινωνικός άνθρωπος, η Κατερίνα, άφησε πίσω της μια άλλη πατρίδα, έμαθε τη γλώσσα μας και αποφάσισε να ζήσει κοντά στο σύζυγο της Ηλία, στο μικρό χωριό του. Έκανε νέους φίλους, μερικούς τους βλέπετε σ’ αυτή τη φωτογραφία. Και μαζί, εργαζόμενοι καθημερινά, κατάφεραν να το κάνουν ένα μικρό παράδεισο. Κατερίνα, δεν είσαι μόνη σου σ’ αυτό που περνάς. Είμαστε μαζί σου!