Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Επτά χρόνια “κορδέλα” και υποσχέσεις, για έναν τοίχο που έπαψε προ πολλού να είναι ασφαλής. Πότε θα παρέμβει ουσιαστικά ο Δήμος Αθηναίων; Στην οδό Κλειούς στον Κολωνό, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στο 2019 – τουλάχιστον όσον αφορά την αντίληψη των υπευθύνων για την ασφάλεια των πολιτών. Οι φωτογραφίες αυτές που τραβήχτηκαν στις 12 Φεβρουαρίου 2026 μιλούν από μόνες τους: ένας τοίχος με εμφανή κλίση, ένα ρήγμα που βαθαίνει μέρα με τη μέρα και μια αγριοσυκιά που, με τη δύναμη των ριζών της, “σπρώχνει” την κατασκευή προς το πεζοδρόμιο.

Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν εξαντλήσει κάθε μέσο ενημέρωσης των υπευθύνων. Προσωπικές επισκέψεις στις υπηρεσίες, αιτήματα μέσω ψηφιακών εφαρμογών, εκκλήσεις για το αυτονόητο. Η απάντηση του Δήμου Αθηναίων; Μνημείο προχειρότητας: Ένας γερανός της υπηρεσίας Πρασίνου εμφανίζεται κατά καιρούς. Κλαδεύονται τα “προκλητικά” κλαδιά που κρέμονται στον δρόμο. Τοποθετείται η γνωστή ερυθρόλευκη κορδέλα. Το πρόβλημα παραμένει στη ρίζα του. Ο τοίχος δεν “κινδυνεύει” απλώς να πέσει. Είναι θέμα χρόνου να καταρρεύσει πάνω σε κάποιον περαστικό, σε κάποιο παιδί ή σε κάποιο σταθμευμένο αυτοκίνητο.

Το ρήγμα έχει πλέον μεγαλώσει επικίνδυνα και η στατική επάρκεια του τοίχου είναι ανύπαρκτη. Το επιφανειακό κλάδεμα δεν αφαιρεί την πίεση που ασκούν οι ρίζες στο εσωτερικό της τοιχοποιίας. Χρειάζεται ριζική αντιμετώπιση, καθαίρεση και ανακατασκευή πριν θρηνήσουμε θύματα. Το ερώτημα είναι απλό: Πρέπει να συμβεί το κακό για να κινητοποιηθούν οι “υπεύθυνοι”; Η κορδέλα δεν αποτελεί μέτρο προστασίας, αλλά απόδειξη της πλήρους αδιαφορίας τους. Να τους χαίρεστε!
Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικά δημοσιεύματα που έχουμε κάνει κατά καιρούς στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ…

Σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, είναι εύκολο να παγιδευτούμε στον λαβύρινθο του άγχους. Οι δυσκολίες της καθημερινότητας, οι οικονομικές πιέσεις και η αβεβαιότητα για το αύριο βαραίνουν συχνά τις καρδιές μας. Κοιτάμε το μέλλον και βλέπουμε ερωτηματικά, νιώθοντας πως πρέπει να ελέγξουμε τα πάντα για να επιβιώσουμε. Όμως, αρκεί μια ματιά τριγύρω μας για να βρούμε τους πιο απροσδόκητους δασκάλους.

Παρατηρήστε για λίγο τα περιστέρια στις πλατείες και τα πάρκα μας. Δεν έχουν αποθήκες γεμάτες προμήθειες, δεν προγραμματίζουν το επόμενο έτος, ούτε ξενυχτούν από την αγωνία για το αν θα βρουν τροφή την επόμενη εβδομάδα. Κι όμως, είναι εκεί. Ζουν, αναπνέουν και αναζητούν με υπομονή και επιμονή την καθημερινή τους τροφή. Δεν σπέρνουν, δεν θερίζουν, αλλά εμπιστεύονται. Εμπιστεύονται τη ροή της ζωής και τις δικές τους ικανότητες να βρουν αυτό που χρειάζονται τη στιγμή που το χρειάζονται.

Τι μπορούμε να μάθουμε από αυτά; Την αξία της απλότητας. Συχνά περιπλέκουμε τη ζωή μας με περιττές έγνοιες. Τα περιστέρια μας θυμίζουν ότι οι βασικές μας ανάγκες είναι αυτές που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία. Τη δύναμη της επιμονής χωρίς πανικό. Τα βλέπουμε να ψάχνουν ακούραστα. Δεν απογοητεύονται αν δεν βρουν κάτι στο πρώτο μέτρο· συνεχίζουν να περπατούν, να πετούν και να προσπαθούν.

Ο Δήμος Μινώα Πεδιάδας, σε συνεργασία με την Περιφέρεια Κρήτης και το Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών (Ι.Α.Κ.Ε.), φιλοξενεί στο Θραψανό, μία ακόμη δράση του 2ου Κύκλου του Προγράμματος «Σχολές Γονέων», με στόχο την ενδυνάμωση των γονέων και τη στήριξη της σύγχρονης οικογένειας.

Η συνάντηση στο Θραψανό θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026, από τις 18:00 έως τις 21:00, στο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Θραψανού, με θέμα: «Τα όρια που αγαπάμε: Πώς το “όχι” γίνεται δώρο και γιατί τα παιδιά χρειάζονται φωνές που δεν τρέμουν».

Εισηγήτρια θα είναι η Ψυχολόγος – Ειδικευόμενη Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια, Μαρία Μαθιουδάκη.

Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το δημοσίευμα από το CRETALIVE NEWS

Κι ΕΔΩ  ολόκληρο το Δελτίο Τύπου του Δήμου Μινώα Πεδιάδος.

Στην ταχύτητα της καθημερινότητας στην πόλη, συχνά ξεχνάμε να κοιτάξουμε ψηλά. Τα ψηλά κτίρια περιορίζουν τον ορίζοντα και τα τεχνητά φώτα «κλέβουν» τη λάμψη από τα αστέρια και τα χρώματα του δειλινού. Για όσους από εμάς όμως έχουν την τύχη να βρίσκονται στην επαρχία, κάθε ηλιοβασίλεμα είναι μια ιεροτελεστία. Εκεί που οι θόρυβοι της πόλης σωπαίνουν και το μάτι δεν εμποδίζεται από τσιμέντο, το ξημέρωμα και το ηλιοβασίλεμα γίνονται οι απόλυτοι πρωταγωνιστές.

Είναι οι στιγμές που η φύση μας υπενθυμίζει πόσο μικροί είμαστε, μπροστά στο μεγαλείο της, αλλά και πόσο τυχεροί που μπορούμε να το απολαμβάνουμε. Οι φωτογραφίες που μοιράστηκε μαζί μας ο φίλος μας ο Πέτρος, δεν είναι απλώς «λήψεις»· είναι η απόδειξη της ομορφιάς που κρύβεται στην απλότητα. Ένα συννεφιασμένο ηλιοβασίλεμα που μεταμορφώνει τον ουρανό σε έναν ζωντανό καμβά.

Χρυσές ανταύγειες που ξεπροβάλλουν μέσα από τα σύννεφα. Σιλουέτες δέντρων που στέκονται επιβλητικά κόντρα στο φως. Μια αίσθηση γαλήνης που μόνο η επαρχία μπορεί να προσφέρει απλόχερα. Είναι αυτές οι εικόνες που μας κάνουν να θέλουμε να αφήσουμε για λίγο το κινητό στην άκρη, να πάρουμε μια βαθιά ανάσα και να αφήσουμε το βλέμμα μας να χαθεί στον ορίζοντα.

Τρέχουμε , απασχολημένοι με πολλά πράγματα και ίσως να μην το προσέξαμε, αλλά η πανσέληνος είναι για μας μια ευκαιρία να θαυμάσουμε τη δημιουργία. Μόνο που το “Φεγγάρι του χιονιού” το χάσαμε. Ίσως να ήταν και η καιρικές συνθήκες που δεν μας βοήθησαν.

Η ονομασία «Σελήνη του Χιονιού» έχει τις ρίζες της στις παραδοσιακές ονομασίες των ιθαγενών φυλών της Βόρειας Αμερικής και παραπέμπει στις βαριές χιονοπτώσεις που χαρακτηρίζουν τον Φεβρουάριο. Σε ορισμένες περιοχές ήταν γνωστή και ως «Πεινασμένο Φεγγάρι», λόγω της έλλειψης τροφής τον χειμώνα, ενώ άλλες φυλές τη συνέδεαν με τη γέννηση των μικρών αρκούδων. Όπως αναφέρει το Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρίνουιτς, η πανσέληνος του Φεβρουαρίου αποκαλείται επίσης «Σελήνη της Καταιγίδας», εξαιτίας των ασταθών και συχνά σκληρών καιρικών συνθηκών που επικρατούν στο Βόρειο Ημισφαίριο αυτή την εποχή.

Ας είναι, προσπαθούμε πάντα αυτό το γεγονός να το επισημαίνουμε και σε άλλους, όχι μόνο στον εαυτό μας. Λυπούμαστε που το χάσαμε το Φλεβάρη του 2026.

Συχνά παγιδευόμαστε στην πλάνη πως οι άνθρωποι αποτελούμε το «ανώτερο» είδος σε αυτόν τον πλανήτη. Ίσως είναι μια αντίληψη ριζωμένη βαθιά μέσα μας από τη δημιουργία του κόσμου, μια αίσθηση κυριαρχίας που κουβαλάμε στο DNA μας. Όμως, στα χιλιάδες χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, φαίνεται πως κάπου στον δρόμο χάσαμε την ουσία, την οποία τα ζώα διατήρησαν ανέπαφη.

Παρατηρήστε αυτές τις δύο γάτες σε μια γειτονιά της Αθήνας. Δεν είναι κατοικίδια «σαλονιού»· είναι ζώα του δρόμου, σκληραγωγημένα, που παλεύουν καθημερινά με το κρύο, την πείνα και τον κίνδυνο. Κι όμως, αν σταθείτε για μια στιγμή και προσέξετε το βλέμμα τους, θα δείτε κάτι που σπανίζει στις ανθρώπινες σχέσεις: μια αγάπη αγνή, χωρίς ανταλλάγματα και υστεροβουλία.

Εκεί που εμείς βλέπουμε «άγρια» ζώα, η φύση μας δείχνει την απόλυτη τρυφερότητα. Δύο πλάσματα που επικοινωνούν με τα μάτια, που νοιάζονται το ένα για το άλλο, που μοιράζονται τον ίδιο χώρο με μια αρμονία που εμείς συχνά δυσκολευόμαστε να βρούμε ακόμα και με τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους.

Πέντε μήνες έχουν περάσει από τότε που η φωτιά σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά της, μετατρέποντας τις εκτάσεις ανάμεσα στον Πίσωνα και το Αφράτι στην Εύβοια σε ένα απόκοσμο, γκρίζο τοπίο. Η μυρωδιά του καμένου παραμένει ακόμα εκεί, “ποτισμένη” στο χώμα και τον αέρα, για να μας θυμίζει το μέγεθος της καταστροφής. Όμως, μέσα σε αυτό το σκηνικό της απώλειας, συνέβη κάτι φοβερό. Ευχαριστώ τον καλό φίλο Πέτρο που δεν το άφησε να περάσει απαρατήρητο.

Πάνω στον μαυρισμένο, καψαλισμένο κορμό ενός ευκαλύπτου, εκεί που όλα έδειχναν νεκρά, η ζωή έκανε την επανάστασή της. Νέα βλαστάρια, με χρώματα που μοιάζουν με φωτιά αλλά φέρουν την υπόσχεση της δροσιάς, ξεπήδησαν μέσα από τις στάχτες. Ο ευκάλυπτος είναι γνωστός για την ανθεκτικότητά του, αλλά το να τον βλέπεις να “ανασταίνεται” με τέτοια ορμή πάνω στο καμένο ξύλο είναι ένα μάθημα ζωής.

Η αντίθεση: Το βαθύ μαύρο του καμένου φλοιού συναντά το λαμπερό κόκκινο των νέων φύλλων. Η ελπίδα: Παρά τις πληγές στο σώμα της Εύβοιας, η φύση δεν παραδίδεται. Αυτές οι εικόνες είναι η απόδειξη πως όσο βαθιές κι αν είναι οι πληγές, η ζωή έχει έναν δικό της, ασταμάτητο ρυθμό. Η Εύβοια πονάει, αλλά μέσα από τους “αναστημένους” κορμούς των δέντρων της, μας ψιθυρίζει πως το πράσινο θα επιστρέψει και πάλι.