Αρχείο κατηγορίας Δημοσιογραφικά

Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να έχει περάσει από την Αθήνα και να μην έχει σταθεί, έστω για λίγο, στην Ομόνοια. Είναι το σημείο μηδέν των συναντήσεων, η αφετηρία των μεγάλων αποστάσεων και ο καθρέφτης των «κεφιών» κάθε δημοτικής αρχής που πέρασε από την πόλη. Βρεθήκαμε χθες εκεί για δουλειά και, όπως συμβαίνει πάντα με την Ομόνοια, η κάμερα δεν μπορούσε να μείνει στην τσάντα.

Η πλατεία αυτή την εποχή μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα στο χθες που χάνεται και στο σήμερα που τρέχει. Το πιο εντυπωσιακό στην Ομόνοια είναι οι «απουσίες» της. Σταθερές δεκαετιών έχουν μετακινηθεί ή εξαφανιστεί. Το εμβληματικό φαρμακείο του Μπακάκου, το κλασικό σημείο συνάντησης για γενιές και γενιές, έχει δώσει πλέον τη θέση του στα «Αττικά Αρτοποιεία». Εκεί που κάποτε μύριζε ιώδιο και φάρμακα, τώρα η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού κυριαρχεί στη γωνία.

Το μεγάλο σιντριβάνι, στην τωρινή του μορφή, δίνει μια ανάσα δροσιάς και μια αίσθηση «ανοιχτού» χώρου, θυμίζοντας κάτι από την παλιά αίγλη της πλατείας, πριν τις τσιμεντένιες παρεμβάσεις των προηγούμενων ετών. Περπατώντας στην 3ης Σεπτεμβρίου, οι «Winter Sales» (χειμερινές εκπτώσεις) στις βιτρίνες του Παπαγεωργίου και των άλλων ιστορικών καταστημάτων δίνουν τον ρυθμό.

Ο κόσμος βιαστικός, όπως πάντα, με τα μάτια άλλοτε στις προσφορές και άλλοτε στο κινητό, συνθέτει το μωσαϊκό της καθημερινότητας στην καρδιά της πρωτεύουσας. Η Ομόνοια αλλάζει πρόσωπο, αλλά η ενέργειά της παραμένει ίδια: θορυβώδης, αυθεντική και αθεράπευτα αθηναϊκή. Επειδή το υλικό είναι πολύ, αυτή είναι μόνο η πρώτη γεύση. Θα επανέλθω σύντομα με νέες λήψεις και περισσότερες σκέψεις από το «κέντρο του κέντρου»…

Μια βόλτα για καφέ στην Κρέοντος, η αναζήτηση για μια θέση πάρκινγκ και ξαφνικά, το βλέμμα σταματά σε μια πινακίδα: «Οδός Σμπαρούνη Τρικόρφου». Οι περισσότεροι από εμάς διασχίζουμε τους δρόμους της πόλης μηχανικά. Χρησιμοποιούμε τα ονόματά τους για να δώσουμε στίγμα στο GPS, χωρίς να αναρωτιόμαστε ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι που «δάνεισαν» το όνομά τους στις διαδρομές της καθημερινότητάς μας.

Όμως, πίσω από κάθε όνομα κρύβεται μια ζωή, μια προσφορά, μια δική τους ιστορία. Ποιος ήταν ο Σμπαρούνης Τρικόρφου; Η απάντηση μας ταξιδεύει στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο Ιωάννης Σμπαρούνης Τρικόρφου (1888-1954) ήταν μια εμβληματική μορφή της ελληνικής ιατρικής. Διακεκριμένος χειρουργός και καθηγητής πανεπιστημίου, δεν περιορίστηκε μόνο στα ακαδημαϊκά του καθήκοντα.

Υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες της ίδρυσης του νοσοκομείου «Ελπίς», ενώ το συγγραφικό του έργο και η δράση του κατά τη διάρκεια των πολέμων (στους οποίους υπηρέτησε ως αρχίατρος) τον κατέστησαν μια προσωπικότητα με τεράστιο ηθικό ανάστημα. Η ονοματοδοσία του δρόμου στα Σεπόλια είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής σε έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στην ανακούφιση του πόνου και την εξέλιξη της επιστήμης.

Είναι κρίμα που οι ενημερωτικές πινακίδες του Δήμου Αθηναίων περιορίζονται μόνο στους κεντρικούς δρόμους. Γιατί η γειτονιά –η κάθε γειτονιά– αποκτά άλλη υπόσταση, όταν ξέρεις την ιστορία της. Όταν συνειδητοποιείς ότι εκεί που σήμερα παρκάρεις για να πας να βρεις τους φίλους σου, το όνομα του δρόμου τιμά την αριστεία και την κοινωνική προσφορά.

Υπάρχουν κάποια μέρη στην Αττική που έχουν την ιδιότητα να «σταματούν» τον χρόνο. Ένα από αυτά είναι η λίμνη στο Άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας. Είχαμε καιρό να την επισκεφτούμε, όμως η πρόσφατη βόλτα μας εκεί μας υπενθύμισε γιατί αυτός ο τόπος παραμένει αξεπέραστος. Με το που φτάνεις στη λίμνη, το τοπίο σε κερδίζει αμέσως. Τα νερά είναι ήρεμα, καθρεφτίζοντας τον ουρανό και τα γύρω δέντρα.

Είναι ο ιδανικός προορισμός για «παιδιά» κάθε ηλικίας: Για τους μικρούς, είναι ένας κόσμος εξερεύνησης ανάμεσα στις πάπιες και το πράσινο. Για τους μεγαλύτερους, είναι ένα καταφύγιο από την καθημερινότητα, ένας χώρος για σκέψη και ανάσα. Όσοι σύχναζαν εδώ παλαιότερα, δεν μπορούν παρά να νιώσουν μια μικρή νοσταλγία. Δίπλα ακριβώς στη λίμνη δέσποζε κάποτε ένα όμορφο, μεγάλο καφέ — ο ιστορικός «Κένταυρος».

Σήμερα, το κτίσμα απουσιάζει εντελώς, αφήνοντας πίσω του μόνο την ανάμνηση από τα καλοκαιρινά απογεύματα και τις συζητήσεις πάνω από το νερό. Ακούγεται πως στη θέση του θα δημιουργηθεί κάτι νέο, μια ξύλινη κατασκευή πλήρως ενσωματωμένη στο φυσικό περιβάλλον του κήπου. Αν και στην Ελλάδα οι «προγραμματισμοί» συχνά δοκιμάζουν την υπομονή μας, θέλουμε να ελπίζουμε πως σύντομα η λίμνη θα αποκτήσει ξανά το σημείο συνάντησής της.

Παρά τις αλλαγές και τις ελλείψεις, το Άλσος δεν έχει χάσει την ψυχή του. Είναι ένας τόπος που πρέπει να τον ζήσεις για να τον αντιληφθείς. Η εμπειρία μας: Ομολογούμε πως μας άρεσε πολύ. Η ησυχία, το θρόισμα των φύλλων και η αίσθηση ότι βρίσκεσαι «εκτός πόλης» ενώ είσαι ακόμα μέσα σε αυτήν, είναι ανεκτίμητα. Αν ψάχνετε μια αφορμή για την επόμενη κυριακάτικη βόλτα σας, το Άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας σας περιμένει.

Υπάρχουν μέρη που τα μετράς με τα χρόνια και μέρη που τα μετράς με τις στιγμές. Η χασαποταβέρνα «Ο Λάμπρος» στο Κατσιμίδι της Πάρνηθας ήταν και τα δύο. Μετά από 29 χρόνια συνεχούς λειτουργίας, ένα από τα πιο αυθεντικά στέκια της περιοχής κατεβάζει ρολά οριστικά την 1η Μαρτίου, αφήνοντας πίσω του μια γλυκόπικρη γεύση. Η αφίσα στην πόρτα λιτή, αλλά τα λόγια της βαριά: «Για εμάς δεν ήταν απλώς μια επιχείρηση. Ήταν το δεύτερο σπίτι μας και ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας».

Ο Κώστας Πολύζος, ο άνθρωπος που ταύτισε το όνομά του με τη φιλοξενία και το καλό φαγητό, είδε το δημιούργημά του να χάνεται μέσα στη δίνη των πλειστηριασμών και των αλλαγών ιδιοκτησίας. Πίσω από τη στεγνή ορολογία των «funds» και των «νέων ιδιοκτητών», κρύβεται ένα αληθινό ανθρώπινο δράμα. Ο Κώστας, που όλα αυτά τα χρόνια υποδεχόταν τους πελάτες σαν φίλους και φρόντιζε για την παραμικρή λεπτομέρεια, στέκεται σήμερα μπροστά στην ψησταριά του με δάκρυα στα μάτια.

Είναι το τέλος μιας εποχής που ήρθε αναγκαστικά και άδικα, παρά τη στήριξη και την αγάπη του κόσμου. Για όσους από εμάς το «Κατσιμίδι» σήμαινε στάση στον Λάμπρο, η είδηση αυτή πονάει. Δεν χάνεται απλώς μια ταβέρνα· χάνεται ένα σημείο αναφοράς, μια οικογενειακή παράδοση και ένας άνθρωπος που μας έκανε πάντα να νιώθουμε «σαν στο σπίτι μας». Κώστα, σε ευχαριστούμε για όλα. Η 1η Μαρτίου θα είναι μια δύσκολη μέρα, αλλά οι αναμνήσεις από τα τραπέζια σου θα μας συντροφεύουν για πάντα.

Η δική σας αγάπη είναι η δική μας δύναμη. Με ιδιαίτερη συγκίνηση είδαμε την προσπάθειά μας στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ να αγκαλιάζεται από εσάς, ξεπερνώντας τις 44.000 επισκέψεις από μοναδικές I.P.

Αυτός ο αριθμός για εμάς δεν είναι απλή στατιστική. Είναι η ζωντανή επιδοκιμασία των κόπων μας, η ανταμοιβή για τις ώρες που αφιερώνουμε καθημερινά και η απόδειξη ότι η αυθεντική ενημέρωση και η ανάδειξη του τόπου μας έχουν θέση στην καρδιά σας.

Γιατί η δική σας στήριξη μετράει:

• Μας δίνετε κίνητρο: Κάθε κλικ, κάθε ανάγνωση και κάθε σχόλιό σας είναι η κινητήριος δύναμη για να γινόμαστε καλύτεροι.
• Μας γεμίζετε ευθύνη: Η εμπιστοσύνη σας μας δεσμεύει να συνεχίσουμε με το ίδιο μεράκι, την ίδια αντικειμενικότητα και τον ίδιο σεβασμό προς τον αναγνώστη.
• Δημιουργούμε μια κοινότητα: Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ δεν είναι απλώς ένα site, είναι το κοινό μας σημείο συνάντησης.

Σας ευχαριστούμε από καρδιάς που είστε συνοδοιπόροι σε αυτή τη διαδρομή. Συνεχίζουμε μαζί, στοχεύοντας σε ακόμα ψηλότερες κορυφές, πάντα με επίκεντρο εσάς.

Η παράδοση (και είναι ισχυρή στη χώρα μας…)  θέλει την Καθαρή Δευτέρα να είναι ημέρα περισυλλογής, γιορτής στην ύπαιθρο και οικογενειακής σύναξης γύρω από ένα τραπέζι με νηστίσιμα εδέσματα. Φέτος, όμως, η μόνη «κάθαρση» που φαίνεται να συντελείται είναι αυτή στις τσέπες των καταναλωτών.

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Μακεδονία» είναι αποκαλυπτικό: 20% ακριβότερο το σαρακοστιανό τραπέζι. Η λαγάνα έγινε «αλμυρή», τα θαλασσινά έβγαλαν «φτερά» και το χταπόδι έχει γίνει πλέον είδος πολυτελείας.

Όταν μιλάμε για ελεύθερη αγορά, δεν θα έπρεπε να εννοούμε την ελευθερία στην αισχροκέρδεια. Είναι προφανές ότι σε μια χώρα που δεν έχει μάθει να λειτουργεί με καθαρούς κανόνες, η κερδοσκοπία θεωρείται από ορισμένους «επιχειρηματική δεινότητα».

• Απουσία ελέγχων: Οι καταναλωτικές οργανώσεις φωνάζουν για εντατικοποίηση των ελέγχων, αλλά η ανταπόκριση των μηχανισμών παραμένει αναιμική.
• Παιχνίδια προσφοράς και ζήτησης: Με την πρόφαση της «μειωμένης προσφοράς», οι τιμές εκτοξεύονται, αφήνοντας τον πολίτη απροστάτευτο απέναντι στα τερτίπια της αγοράς.
• Το κόστος της εξόδου: Ακόμα και η παραδοσιακή έξοδος στις ψαροταβέρνες της Θεσσαλονίκης και της περιφέρειας φαντάζει «πικρή», με το λογαριασμό να ξεκινά από τα 25€ και να φτάνει τα 35€ ανά άτομο.

Το ερώτημα παραμένει: Γιατί είμαστε απροστάτευτοι; Η αλλαγή δεν θα έρθει μόνο από τις υποσχέσεις για ελέγχους, αλλά από μια δομική αναδιοργάνωση της εποπτείας της αγοράς.

1. Αυστηρά πλαφόν σε περιόδους υψηλής ζήτησης για προϊόντα που θεωρούνται είδη πρώτης ανάγκης (όπως η λαγάνα).
2. Πραγματικά πρόστιμα που να υπερβαίνουν το κέρδος της κερδοσκοπίας, ώστε να λειτουργούν αποτρεπτικά.
3. Ενδυνάμωση του καταναλωτικού κινήματος: Η δύναμη του «δεν αγοράζω» παραμένει το πιο ισχυρό όπλο μας, αρκεί να χρησιμοποιείται συλλογικά.

Συμπέρασμα: Η παράδοση δεν μπορεί να είναι το άλλοθι για να «γδέρνεται» ο οικογενειακός προϋπολογισμός. Αν η πολιτεία δεν μπορεί να εγγυηθεί καθαρούς κανόνες, τότε το «Κούλουμα» θα καταλήξει να είναι μια γιορτή για λίγους, αφήνοντας στους υπόλοιπους μόνο τη σκόνη από τον χαρταετό που… δεν μπόρεσαν να αγοράσουν.

Υπάρχουν γωνιές στην Αθήνα που μοιάζουν με χρονοκάψουλες… Μία από αυτές βρίσκεται στον Κολωνό, στη συμβολή της οδού Άργους 41 με τη Λένορμαν. Σήμερα, το μόνο που αντικρίζει ο περαστικός είναι η σκουριασμένη μπλε πόρτα με την επιγραφή “ATHINE” και ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο που αργοπεθαίνει. Όμως, για όσους έζησαν τη δεκαετία του ’70 και του ’80, το σημείο αυτό ήταν ένας ναός της λαϊκής ψυχαγωγίας.

Εδώ στεγαζόταν το Θερινό Θέατρο Μπουρνέλη. Την εποχή που ο Βασίλης Μπουρνέλης μεσουρανούσε, το θέατρο αυτό αποτελούσε το επίκεντρο της επιθεώρησης. Ήταν η εποχή που οι κάτοικοι από τα Σεπόλια, την Ακαδημία Πλάτωνος και τον Κολωνό έρχονταν εδώ για να δουν «ζωντανά» τους αστέρες που θαύμαζαν στο πανί του κινηματογράφου. Η είσοδος, που θυμόμαστε οι περισσότεροι, δεν ήταν από το στενό της Άργους, αλλά από την ίδια τη Λένορμαν.

Εκεί που σήμερα εκτείνεται το πλυντήριο αυτοκινήτων “Labiko”, βρισκόταν η κεντρική πύλη του θεάτρου. Ήταν ένας χώρος ευρύχωρος, ιδανικός για να υποδεχθεί τα πλήθη που κατέφθαναν για να απολαύσουν τον Μπουρνέλη και τον θίασό του. Η μετατροπή του μετώπου της Λένορμαν σε επιχείρηση παροχής υπηρεσιών (πλυντήριο) «κατάπιε» την παλιά είσοδο, αφήνοντας ως μοναδικό ίχνος την πίσω και την πλαϊνή πλευρά του κτιρίου στην οδό Άργους 41.

Όταν η αίγλη της επιθεώρησης άρχισε να φθίνει και οι θεατρικοί επιχειρηματίες αποσύρθηκαν, ο χώρος προσπάθησε να επιβιώσει αλλάζοντας ταυτότητα. Έτσι προέκυψε το “Athene Cafe” (ή Αθήναι). Η επιγραφή που βλέπουμε σήμερα στις φωτογραφίες, με το χαρακτηριστικό τριγωνικό σχήμα και τα φοινικόδεντρα στην άλλη ταμπέλα, μαρτυρά την προσπάθεια μετατροπής του ιστορικού θεάτρου σε έναν πολυχώρο διασκέδασης, καφετέριας ή κέντρου εκδηλώσεων που ωστόσο δεν μακροημέρευσε…