Αρχείο κατηγορίας Δημοσιογραφικά

Ο Νοέμβρης στην Αθήνα έχει μια ιδιαίτερη γοητεία. Το φως είναι γλυκό, σχεδόν μελαγχολικό και η έντονη ζέστη του καλοκαιριού έχει δώσει τη θέση της σε μια δροσερή, αλλά όχι ακόμα παγωμένη, αύρα. Και πουθενά δεν είναι πιο αισθητή αυτή η αλλαγή εποχής από τους πεζοδρόμους του κέντρου, εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει να κυλάει με έναν πιο ανθρώπινο ρυθμό. Σε αυτό το μεσημέρι του Σαββάτου, ο πεζόδρομος της Κάνιγγος ζει τη δική του μικρή στιγμή ηρεμίας, μακριά από τη φασαρία της Πανεπιστημίου και της Ακαδημίας. Εδώ, Κάνιγγος 6, ήταν κάποτε τα γραφεία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών. Τη δεκαετία του ’80, έβγαζα τη μηνιαία «Σιδηρορομική».

Εδώ θα δειςτις ψηλές πολυκατοικίες, χαρακτηριστικές της μεταπολεμικής Αθήνας, αλλά το βλέμμα σου μαγνητίζουν οι πλούσιες φυλλωσιές των δέντρων. Ακόμα και αν κάποια κλαδιά έχουν αρχίσει να κιτρινίζουν, προδίδοντας το φθινόπωρο, το πράσινο κυριαρχεί. Στη μικρή νησίδα πρασίνου που υπάρχει, οι πέτρες μοιάζουν σαν μικρά γλυπτά, και η χλόη είναι ακόμα ζωντανή, προσφέροντας μια σπάνια ανάσα πρασίνου στο τσιμεντένιο τοπίο. Η κίνηση είναι ήπια. Ο ήχος των μηχανών που περνούν στα πλάγια είναι μακρινός. Εδώ, ακούς πιο καθαρά τα βήματα των περαστικών, τη σύντομη κουβέντα στα ελληνικά, τα αγγλικά, ή κάποια άλλη γλώσσα, και ίσως το θρόισμα των φύλλων. 

Η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου καφέ από κάποιο παρακείμενο μαγαζί, το ελαφρύ άρωμα υγρασίας του φθινοπώρου και η υπόνοια μπαχαρικών από μια κοντινή κουζίνα. Οι τοίχοι των κτιρίων είναι φορτωμένοι με ιστορίες. Δίπλα σε παλιές, λιτές εισόδους με μάρμαρο και σφυρήλατο σίδερο —όπως εκείνη η πόρτα που θυμάμαι από την εποχή της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών— βρίσκεις σύγχρονα σημάδια: χρωματιστά γκράφιτι και αφίσες που αναγγέλλουν συναυλίες, φοιτητικές εκδηλώσεις, ή πολιτικά μηνύματα. Η Κάνιγγος υπήρξε πάντα ένα σταυροδρόμι φοιτητών, εργαζομένων, συνδικάτων και αυτός ο χαρακτήρας της παραμένει ζωντανός.

Περπατώντας στην οδό Κολοκοτρώνη, πίσω ακριβώς από τη βουή της Σταδίου και τη σκιά της Παλαιάς Βουλής, το βλέμμα πέφτει πλέον αναγκαστικά ψηλά. Εκεί που για χρόνια βλέπαμε σκαλωσιές και μουντάδα, τώρα ξεπροβάλλει κάτι φωτεινό. Η Μπενάκειος Βιβλιοθήκη, ξυπνάει… Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους: Οι επιβλητικοί λευκοί κίονες στέκονται πλέον καθαροί μπροστά από τους φρεσκοβαμμένους τοίχους σε έντονη απόχρωση της ώχρας. 

Κάτω χαμηλά, οι λαμαρίνες και τα γκράφιτι του εργοταξίου θυμίζουν πως η δουλειά δεν έχει τελειώσει ακόμα, αλλά ψηλά, το κτήριο έχει ήδη αρχίσει να διηγείται την επόμενη μέρα του. Ένα ιστορικό τοπόσημο της Αθήνας ετοιμάζεται να επαναλειτουργήσει, φέρνοντας λίγο ακόμα φως στο κέντρο της πόλης. Με γοργούς ρυθμούς προχωρούν οι εργασίες αποκατάστασης στο ιστορικό κτήριο της Μπενάκειου Βιβλιοθήκης.

Η όψη του κτηρίου, που βρίσκεται στο συγκρότημα της Παλαιάς Βουλής, έχει ήδη αρχίσει να αλλάζει δραματικά. Όπως φαίνεται στις φωτογραφίες, η εξωτερική τοιχοποιία έχει αποκατασταθεί και χρωματιστεί με τους χαρακτηριστικούς τόνους του νεοκλασικισμού, ενώ η κιονοστοιχία έχει καθαριστεί, αναδεικνύοντας την αρχιτεκτονική αξία του οικοδομήματος.

Το Καταφύγιο Μπάφι στην Πάρνηθα αυτή την εποχή του χρόνου, στα τέλη Οκτωβρίου με αρχές Νοεμβρίου, προσφέρει μια πολύ όμορφη και ιδιαίτερη εμπειρία, καθώς το βουνό μπαίνει επίσημα στο φθινόπωρο. Λόγω του υψομέτρου (1.160 μέτρα), η θερμοκρασία είναι σημαντικά χαμηλότερη από την Αθήνα. Τις ημέρες με λιακάδα, η ατμόσφαιρα μπορεί να είναι πολύ ευχάριστη, αλλά μόλις πέσει ο ήλιος, η ψύχρα είναι έντονη. Χρειάζονται οπωσδήποτε ζεστά ρούχα, ειδικά για τις απογευματινές ώρες και αν σκοπεύετε να κάνετε πεζοπορία.

Είναι μια από τις καλύτερες εποχές για την Πάρνηθα, καθώς το δάσος αρχίζει να αλλάζει χρώματα. Θα δείτε ένα πανέμορφο μωσαϊκό από πράσινο (έλατα), κίτρινο, πορτοκαλί και κόκκινο (φυλλοβόλα δέντρα). Ο αέρας είναι συνήθως καθαρός και δροσερός, γεμάτος με τις μυρωδιές του δάσους και της υγρασίας. Το Καταφύγιο Μπάφι αυτή την εποχή είναι ένα ζωντανό ορεινό κέντρο, με τον κόσμο να απολαμβάνει το μαγευτικό φθινοπωρινό δάσος και τον δροσερό, καθαρό αέρα. Χρειάζεται προσοχή μόνο για τις απότομες αλλαγές του καιρού.

Η αργία της 28ης Οκτωβρίου έφερε την αναμενόμενη «έξοδο» των Αθηναίων, αλλά αυτή τη φορά ο τελικός προορισμός δεν ήταν μόνο οι εθνικές οδοί! Λόγω του εξαιρετικού, ηλιόλουστου καιρού, ένα μεγάλο μέρος της κυκλοφοριακής κίνησης της πόλης μεταφέρθηκε… στην κορυφή της Πάρνηθας, με επίκεντρο το Καταφύγιο Μπάφι. Οι φωτογραφίες που σας δείχνουμε, είναι χαρακτηριστικές. Η εικόνα της κίνησης και της πολυκοσμίας θύμιζε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, αλλά με ένα εντυπωσιακό, καταπράσινο σκηνικό.

Ο παράδεισος του δάσους… Γεμάτος Αυτοκίνητα! Η ανάβαση προς το Καταφύγιο Μπάφι μετατράπηκε σε μια μικρή δοκιμασία υπομονής. Δρόμοι περικυκλωμένοι από πανύψηλα πεύκα, που υπό άλλες συνθήκες προσφέρουν γαλήνη και δροσιά, ήταν γεμάτοι με παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ακόμα και κατά μήκος του οδοστρώματος. Αυτοκίνητα σταθμευμένα σε σειρά, αφήνοντας ελάχιστο χώρο για τη διέλευση, με τον ήλιο να λούζει το φθινοπωρινό δάσος.

 Πλήρης ο χώρος στάθμευσης του καταφυγίου Ο κύριος χωμάτινος χώρος στάθμευσης ήταν ασφυκτικά γεμάτος, με εκατοντάδες οχήματα να καταλαμβάνουν κάθε σπιθαμή, επιβεβαιώνοντας τη μαζική προσέλευση. Το ίδιο και στην άσφαλτο κοντά ένα χιλιόμετρο πριν και ένα μετά. Χρειάστηκε να περπατήσουμε αρκετά για να βρούμε χώρο και να αφήσουμε το δικό μας αυτοκίνητο. Και φυσικά να πάμε για να το πάρουμε όταν φύγαμε…

Χθες, Σάββατο, ο καιρός στην Αθήνα ήταν ιδανικός για μια βόλτα. Ο ήλιος φώτιζε ζεστά τις γειτονιές και η κίνηση στους δρόμους κυλούσε ήρεμα. Έτσι, βρέθηκα στη στάση Μετρό και ΗΣΑΠ “Αττική”, από την πλευρά της Αδμήτου, έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς και πολυσύχναστους κόμβους του αθηναϊκού συγκοινωνιακού δικτύου. Η είσοδος του σταθμού από την Αδμήτου ξεχωρίζει για το μεγάλο, μεταλλικό της στέγαστρο που δεσπόζει πάνω από τον δρόμο. Η σύγχρονη αυτή κατασκευή, με τα γυάλινα πάνελ, δημιουργεί μια ευχάριστη αντίθεση με τα γύρω πολυώροφα κτίρια της περιοχής.

Από εδώ, εκατοντάδες επιβάτες ανεβοκατεβαίνουν καθημερινά τις κυλιόμενες σκάλες που οδηγούν προς τις αποβάθρες των γραμμών 1 και 2, συνδέοντας το βόρειο και το νότιο τμήμα της πόλης. Η οδός Αδμήτου, αν και σχετικά στενή, είναι γεμάτη ζωή. Τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, τα μικρά καταστήματα και τα καφέ που απλώνονται στα ισόγεια των πολυκατοικιών συνθέτουν μια τυπική αλλά αυθεντική εικόνα της αθηναϊκής καθημερινότητας. Οι πορτοκαλί κολώνες και τα σημεία στάθμευσης για scooters μαρτυρούν την προσπάθεια της πόλης να συμβαδίσει με τις ανάγκες της σύγχρονης κινητικότητας, ενώ οι πεζοί κινούνται αδιάκοπα πάνω – κάτω στο δρόμο.

Παράλληλα, τα πυκνά δέντρα που φυτεύτηκαν κατά μήκος του πεζοδρομίου προσφέρουν σκιά και μια νότα πρασίνου μέσα στο αστικό τοπίο. Η παρουσία τους “μαλακώνει” την εικόνα της περιοχής, που συνδυάζει παλιά και νέα στοιχεία: από τις ανακαινισμένες προσόψεις μέχρι τα γκράφιτι που στολίζουν τους τοίχους γύρω από τον σταθμό. Αν κάποιος σταθεί για λίγο στο σημείο, θα δει τη γειτονιά να κινείται στον δικό της ρυθμό. Οι επιβάτες φτάνουν βιαστικά για να προλάβουν το τρένο, οι κάτοικοι κάνουν τις καθημερινές τους δουλειές, ενώ οι ήχοι της πόλης —μηχανές, φωνές, καμπάνες του τρένου— δημιουργούν ένα γνώριμο φόντο.

Η οδός Πέτρας στον Κολωνό, μια κλασική αθηναϊκή γειτονιά, όπου οι πολυκατοικίες στέκονται η μία πλάι στην άλλη, ψηλές, με μπαλκόνια φορτωμένα από τέντες σε διάφορα χρώματα – από το ξεθωριασμένο μπλε, μέχρι το ζεστό μπεζ. Οι γραμμές των ρούχων, οι κλιματιστικές μονάδες, οι γλάστρες με το πράσινο που αντιστέκεται, όλα συνθέτουν το γνώριμο σκηνικό της αστικής καθημερινότητας.

Σε ένα στενό σημείο, όπου η οδός Πέτρας συναντά μια άλλη, πιο ήσυχη, η εικόνα είναι χαρακτηριστική: παρκαρισμένα αυτοκίνητα, κάποια παλιά, κάποια πιο καινούργια, όλα στριμωγμένα δίπλα στο πεζοδρόμιο. Ένας άνδρας με τα χέρια στις τσέπες περπατά αμέριμνος, με την πλάτη γυρισμένη σε μια πολυκατοικία με έντονα ροζ-μπεζ μπαλκόνια που προεξέχουν, μια αισθητική που μιλά για την αρχιτεκτονική της δεκαετίας του ’80 ή ’90.

Η κίνηση δεν είναι η φρενήρης των μεγάλων λεωφόρων, αλλά η σταθερή, υποτονική ροή της γειτονιάς. Όμως, το πραγματικό κρυμμένο μήνυμα της οδού Πέτρας βρίσκεται κολλημένο σε μια είσοδο. Πάνω σε μια πρόσοψη από ψυχρό, γκρίζο – μαύρο μάρμαρο με λευκές φλέβες μαρμάρου, δίπλα στο κουτί με τα κουδούνια, ξεχωρίζει μια λευκή, πρόχειρη ανακοίνωση. Η ανακοίνωση, γραμμένη με μαύρα γράμματα, είναι μια κραυγή: “ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΝΟΙΚΙΑΣΤΩΝ!”.

Η ξεχασμένη αφισούλα Α4 μιλά για μια “ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΒΑΣΗΣ ΕΝΟΙΚΙΑΣΤΩΝ” και ρωτά: “ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΦΘΗΝΟ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΣ ΣΠΙΤΙ;”. Υπογραμμίζει τα προβλήματα της ακριβής στέγης, της βραχυχρόνιας μίσθωσης (Airbnb), και του ξεσπιτώματος. Καλεί σε μια ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ στις 11 Οκτώβρη (στις 17:00), για να συζητηθούν τα προβλήματα των ενοικιαστών. Εικόνες καθημερινές, της Αθήνας του 2025!

Καταγράψαμε πρόσφατα μερικές φωτογραφίες από την πορεία των έργων υπογειοποίησης των γραμμών του ΟΣΕ στα Σεπόλια (έργο της ΕΡΓΟΣΕ). Ότι μπορούσαμε, δηλαδή, πίσω από τις συστάδες των δέντρων. Και ψάξαμε για τις ανάγκες αυτής της ανάρτησης στις τελευταίες πληροφορίες σχετικά με την πρόοδο του έργου, οι οποίες  δείχνουν σημαντικές καθυστερήσεις σε σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό. Ενώ η αρχική εκτίμηση ολοκλήρωσης ήταν το 2023 και είμαστε στο 2025, οι νεότερες πληροφορίες πάνε πολύ πιο πίσω τα πράγματα.

Η πρώτη παράδοση (του δυτικού διαδρόμου), που θα επιτρέψει τη λειτουργία μέρους των γραμμών υπόγεια, αναμενόταν εντός του πρώτου εξαμήνου του 2025 ή γενικότερα μέσα στο 2025. Η πλήρης ολοκλήρωση του έργου (και οι δύο κλάδοι – δυτικός και ανατολικός) αναμένεται πλέον το 2026 ή ακόμη και τον Φεβρουάριο του 2028 (σύμφωνα με δημοσιεύματα του Ιουνίου 2025), μετά από εγκρίσεις παρατάσεων. Η πρόοδος του έργου, σύμφωνα με δεδομένα του Οκτωβρίου 2023, βρισκόταν επισήμως στο 22,1%.

Άλλες αναφορές (Φεβρουάριος 2023) την έθεταν στο 40%. Τι φταίει λοιπόν για τις καθυστερήσεις; Αυτές οφείλονται κυρίως στη μεγάλη πολυπλοκότητα του έργου, καθώς βρίσκεται σε πυκνά δομημένο αστικό περιβάλλον, με ανάγκη αρχαιολογικών ανασκαφών (η διαδικασία πρόσληψης προσωπικού για τις ανασκαφές μέσω ΑΣΕΠ επιβραδύνει σημαντικά) και σύνδεση με τη γραμμή 2 του Μετρό (Μετρό Σεπόλια – Αττική) και δίκτυα κοινής ωφέλειας (όπως αγωγός ΕΥΔΑΠ).