Έτοιμο και το νέο τεύχος (αρ. 448) του «ΤΥΠΟΥ»

Με κεντρικό τίτλο «Δικαιούμαστε ένα καλύτερο αύριο», κυκλοφόρησε το νέο φύλλο της εφημερίδας ΤΥΠΟΣ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών που επιμελούμαι δημοσιογραφικά (τεύχος 448, Ιανουάριος – Φεβρουάριος – Μάρτιος 2026), το οποίο ήδη βρίσκεται καθ’ οδόν για τα σπίτια των μελών, μέσω των ΕΛΤΑ.
Το νέο τεύχος είναι σε μεγάλο βαθμό αφιερωμένο στις εργασίες του 17ου Εκλογοαπολογιστικού Συνεδρίου της Π.Ο.Σ.Σ., το οποίο πραγματοποιήθηκε με απόλυτη επιτυχία.
Στις σελίδες αυτού του τεύχους θα διαβάσετε:
- Αναλυτικό ρεπορτάζ από το 17ο Συνέδριο: Την παρουσίαση των πεπραγμένων, την έγκριση του προγράμματος δράσης και τον οικονομικό απολογισμό της απερχόμενης Διοίκησης.
- Νέα όργανα Διοίκησης: Τα ονόματα των νέων μελών που εξελέγησαν στο Διοικητικό Συμβούλιο, το Γενικό Συμβούλιο και την Ελεγκτική Επιτροπή, σηματοδοτώντας μια νέα περίοδο για την Ομοσπονδία μας.
- Πρόγραμμα Δράσης 2026-2029: Οι βασικοί στόχοι και οι διεκδικήσεις μας για την επόμενη τριετία, με επίκεντρο την προάσπιση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των σιδηροδρομικών.
- Διοικητικός Απολογισμός: Η ομιλία του Προέδρου της ΠΟΣΣ, Ευθύμιου Καραλή, και οι τοποθετήσεις των προσκεκλημένων, μεταξύ των οποίων ο Πρόεδρος και ο Γεν. Γραμματέας της ΑΓΣΣΕ.
- Επικαιρότητα: Αναφορές στις τρέχουσες κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις, καθώς και ηχηρό μήνυμα για τη δικαιοσύνη σχετικά με το δυστύχημα των Τεμπών.
Δείτε ΕΔΩ όπως ακριβώς θα κυκλοφορήσει σε λίγο…
Αυθεντικά τρίγωνα Πανοράματος στον Νέο Κόσμο

Αν είσαι λάτρης των παραδοσιακών γεύσεων και βρεθείς να οδηγείς στον Νέο Κόσμο, υπάρχει μια γωνιά που θα σε ταξιδέψει απευθείας στη συμπρωτεύουσα. Η πινακίδα με το λογότυπο του Λευκού Πύργου στο ζαχαροπλαστείο του «Ανδρέα» δεν είναι απλώς διακοσμητική· είναι μια υπόσχεση για την πιο αυθεντική εμπειρία τριγώνου που μπορείς να βρεις στην Αθήνα.

Το μυστικό τους; Η ιεροτελεστία της στιγμής. Ξέχνα τα έτοιμα, στημένα γλυκά στη βιτρίνα. Εδώ, τα χειροποίητα, τραγανά χωνάκια από φύλλο περιμένουν υπομονετικά μέχρι να δώσεις την παραγγελία σου. Τότε είναι που ο ζαχαροπλάστης, μπροστά στα μάτια σου, τα γεμίζει με βελούδινη, ολόφρεσκη κρέμα. Η αντίθεση του ζεστού, σιροπιασμένου φύλλου με τη δροσερή γέμιση είναι απλά συγκλονιστική.

Είτε είσαι περαστικός με τη μηχανή για μια γρήγορη δοκιμή, είτε θέλεις να πάρεις «πεσκέσι» για το σπίτι (πιστέψτε μας, η οικογένεια θα ενθουσιαστεί!), το ζαχαροπλαστείο του Ανδρέα είναι ο προορισμός. Μια γευστική στάση που αποδεικνύει ότι οι καλές πρώτες ύλες και το μεράκι μπορούν να φέρουν τη Θεσσαλονίκη στην καρδιά της Αθήνας. Διεύθυνση: Λαγουμιτζή 62, Νέος Κόσμος Τηλέφωνο: 210 9017270
Πολύ δύσκολο το “φευγιό” αγαπημένων φίλων…

Ζούμε μακριά από την Άνδρο, στην Αθήνα, αλλά οι άνθρωποι της μας κάνανε να αγαπήσουμε το νησί. Δυο από αυτούς τους ανθρώπους, ήταν η Ευαγγελία και ο Μανώλης. Χθες τον χάσαμε. Και το χειρότερο είναι ότι το μάθαμε από το διαδίκτυο. Από την εικόνα που βλέπετε πιο κάτω και που ο καλός μας φίλος Λούης Τριανταφυλλάκης είχε την καλωσύνη να ανεβάσει στο προφίλ μας. Ήταν τότε που είχαμε πάει σπίτι τους μια μέρα και μας φιλοξένησαν.
Φυσικά κρατήσαμε μια όμορφη επικοινωνία. Για μας, ήταν και παρέμειναν αληθινοί φίλοι. Ο Ιεχωβά να τον Θυμηθεί και να στηρίζει την Ευαγγελία, μέχρι να τελειώνουμε με τα βάσανα αυτού του κόσμου και να κάνει νέα τα πάντα!
Από αγάπη γι’ αυτόν τον άνθρωπο, έκανα μια μικρή αναδρομή και βρήκα μερικά δημοσιεύματα που είχαμε κάνει πριν δέκα χρόνια στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε τα ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Τη φωτογραφία αυτή ανέβασε στο προφίλ μου ο Λούης. Κι έτσι έμαθα για τον Μανώλη…
Εκεί που η ελπίδα συνορεύει με τη δικαίωση

Στη Λάρισα αυτή την εποχή, ο αέρας κουβαλάει μια παράξενη διχογνωμία. Μια ματιά στον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, αρκεί για να αντιληφθεί κανείς το πλήρες φάσμα της ανθρώπινης εμπειρίας. Από τη μία πλευρά, το φως του ήλιου πέφτει πάνω στα κτίρια της γνώσης, εκεί όπου τα όνειρα χιλιάδων νέων παιδιών παίρνουν σχήμα.

Είναι η πλευρά της ζωής που προχωρά, της ελπίδας που ανθίζει σαν τα κίτρινα λουλούδια στους κήπους του ιδρύματος, των σχεδίων για ένα “αύριο” που οφείλει να είναι καλύτερο. Όμως, ακριβώς απέναντι, η ατμόσφαιρα αλλάζει απότομα. Εκεί, στο κτίριο όπου διεξάγεται η δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει στις 28 Φεβρουαρίου.

Η θλίψη των γονιών και των συγγενών είναι μια σιωπηλή, βαριά παρουσία που τυλίγει το δρόμο. Είναι η πλευρά της οδύνης, της αναζήτησης μιας δικαίωσης για τις 57 ψυχές που χάθηκαν τόσο άδικα, της αγωνίας που καθρεφτίζεται στα πρόσωπα των παρευρισκομένων και στα αυστηρά μέτρα της αστυνομίας. Είναι ανθρώπινο και σχεδόν αναγκαίο να βιώνουμε αυτές τις εναλλαγές συναισθημάτων.

Δεν είναι ασέβεια προς το πένθος να βλέπουμε την ομορφιά της άνοιξης στο Πανεπιστήμιο· είναι η ίδια η φύση της ζωής που επιμένει να συνεχίζεται, δίπλα – δίπλα με την απαίτηση για δικαιοσύνη. Σε αυτό το σταυροδρόμι της πόλης, η ελπίδα και η μνήμη δίνουν τα χέρια. Οι φοιτητές που περνούν το κατώφλι της σχολής τους κουβαλούν στις τσάντες τους το μέλλον, ενώ απέναντι, μια ολόκληρη κοινωνία παλεύει να κλείσει τις πληγές του παρελθόντος.
Ένας κήπος από αγάπη στην Αναστασιά Σερρών

Κάποιοι χώροι σου ψιθυρίζουν την ιστορία των ανθρώπων τους, με το που πατάς το πόδι σου. Ένας τέτοιος επίγειος παράδεισος βρίσκεται στην Αναστασιά Σερρών, στον κήπο των αγαπημένων μας φίλων, του Ηλία και της Κατερίνας. Καθώς ο Απρίλιος προχωρά και ο ήλιος αρχίζει να ζεσταίνει τη μακεδονική γη, ο κήπος τους μεταμορφώνεται μέρα με τη μέρα.

Από τις κατακόκκινες, γεμάτες ζωντάνια μαργαρίτες (Bellis perennis) που ξεπροβάλλουν ανάμεσα στις πέτρες, μέχρι τις κομψές συνθέσεις με τα κατακίτρινα άνθη που αγκαλιάζουν τη χειροποίητη πέτρινη κρήνη, κάθε γωνιά είναι μια γιορτή των αισθήσεων.

Αυτό που κάνει τον κήπο τους να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο η ποικιλία των φυτών, αλλά η προσωπική σφραγίδα των ιδιοκτητών: Η εντυπωσιακή κρήνη επενδυμένη με βότσαλα, που δεσπόζει ανάμεσα στις ελιές. Γλάστρες τοποθετημένες με μεράκι σε σιδερένιες βάσεις, δημιουργώντας επίπεδα ανθοφορίας. Γωνιές ανάπαυσης κάτω από τη σκιά των δέντρων, έτοιμες να υποδεχτούν φίλους και συζητήσεις.
Περίπατος στη σκιά των θρύλων και της λίμνης

Κάποια μέρη δεν τα επισκέπτεσαι απλώς· τα αισθάνεσαι. Έτσι συμβαίνει και με τη λίμνη των Ιωαννίνων. Η Λίμνη Παμβώτιδα των Ιωαννίνων, είναι ένα από αυτά. Αν βρεθείτε στην πόλη, αξίζει να κλέψετε λίγο χρόνο από την καθημερινότητα και να αφήσετε τα βήματά σας να σας οδηγήσουν στον παραλίμνιο δρόμο. Είναι μια εμπειρία που, αν τη μοιραστείς με τον άνθρωπό σου, γίνεται ακόμα πιο ξεχωριστή.

Όπως και στην Καστοριά, έτσι και εδώ στα Γιάννενα, η διαδρομή δίπλα στο νερό είναι υποδειγματικά προσεγμένη. Το πέτρινο πλακόστρωτο, τα αιωνόβια πλατάνια που “αγκαλιάζουν” το δρόμο και η ηρεμία του τοπίου δημιουργούν ένα σκηνικό ασφάλειας και ομορφιάς. Είναι ο ιδανικός τόπος για Ρομαντικούς περιπάτους την ώρα που το φως του ήλιου παίζει με τα σύννεφα.

Στιγμές χαλάρωσης μακριά από τον θόρυβο της πόλης. Φωτογραφικές εξορμήσεις, καθώς η θέα προς το βουνό και το Νησάκι αλλάζει χρώματα κάθε λεπτό. Δεν χρειάζεται πάντα να είμαστε κάπου σωματικά για να ταξιδέψουμε. Ο φίλος μας ο Γιώργος έγινε ο “ξεναγός” μας σε αυτή τη βόλτα. Μέσα από τον φακό του, μας μετέφερε την αύρα της Παμβώτιδας: το χιόνι που ασπρίζει τις κορυφές των βουνών στο βάθος, τη γαλήνη του νερού ανάμεσα στις καλαμιές και τη ζωντάνια του παραλιακού μετώπου.

Το «θαύμα» της Δεριγνύ, μια θέση πάρκινγκ

Όποιος έχει προσπαθήσει να προσεγγίσει το ύψος της Πατησίων, Σάββατο μεσημέρι, ξέρει καλά ότι δεν πρόκειται για μια απλή βόλτα, αλλά για μια δοκιμασία υπομονής. Τα εμπορικά καταστήματα είναι σε πλήρη κίνηση, ο κόσμος ανεβοκατεβαίνει τα πεζοδρόμια και η οδός Δεριγνύ —όπως πάντα— ασφυκτικά γεμάτη. Το σενάριο είναι γνωστό και σχεδόν τελετουργικό:
- Πρώτος κύκλος στα γύρω στενά.
- Δεύτερος κύκλος μέχρι την Πλατεία Βικτωρίας.
- Τρίτος κύκλος με την ελπίδα να «ξεκολλήσει» κάποιος.
Μετά από αρκετή ώρα αναζήτησης και ενώ η ιδέα του ιδιωτικού parking αρχίζει να μοιάζει με τη μόνη λύση, συνέβη το απρόσμενο. Εκεί που η οικιστική γοητεία των παλιών αθηναϊκών κτιρίων συναντά τη βουή του δρόμου, βρέθηκε η θέση.
Μια σπάνια στιγμή τύχης, σε μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες γειτονιές της πόλης. Τελικά, ίσως η Αθήνα να σου χρωστάει μια τέτοια διευκόλυνση μετά από τόση ταλαιπωρία. Μια μικρή «αστική νίκη» που έκανε το υπόλοιπο του Σαββάτου μας πολύ πιο ανάλαφρο!























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…