Ο Διευθυντής που άφησε εποχή στο 54ο Λύκειο

Υπάρχουν άνθρωποι που ταυτίζονται τόσο βαθιά με το έργο τους, ώστε η απουσία τους να σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Γιώργος Κρικώνης, ο επί χρόνια Διευθυντής του 54ου Λυκείου Αθηνών, στα Σεπόλια. Στη φωτογραφία τον βλέπουμε “επί το έργον”, στο γραφείο του, στην οδό Καλαμά, εκεί όπου χτυπούσε η καρδιά μιας σχολικής μονάδας που σήμερα πια δεν υπάρχει. Δεν είναι τυχαίο ότι το σχολείο καταργήθηκε το 2012, αμέσως μόλις ο ίδιος βγήκε στη σύνταξη· λες και η παρουσία του ήταν το “οχυρό” που το κρατούσε ζωντανό.
Μια σχέση που έγινε φιλία
Η γνωριμία μας ξεκίνησε θεσμικά: εκείνος στο τιμόνι του σχολείου κι εγώ από τη θέση του Προέδρου του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων. Σε ένα περιβάλλον όπου συχνά οι ρόλοι αυτοί έρχονται σε σύγκρουση, εμείς βρήκαμε τον κοινό τόπο. Καταλάβαμε νωρίς πως δεν είχαμε τίποτα να χωρίσουμε, αλλά όλα να τα μοιραστούμε για το καλό των παιδιών.
Η συνταγή της επιτυχίας ήταν απλή αλλά σπάνια:
- Αμοιβαία εμπιστοσύνη: Κάθε πρόβλημα αντιμετωπιζόταν με ειλικρίνεια.
- Κοινό όραμα: Θέλαμε ένα σχολείο που να “πετάει”, και το καταφέραμε.
- Ανθρωπιά: Πάνω από τους τίτλους και τις σφραγίδες, υπήρχε πάντα ο άνθρωπος.
Μνήμες αμέτρητες
Σήμερα, συνταξιούχοι και οι δύο, παραμένουμε φίλοι. Οι μνήμες από εκείνα τα χρόνια στα Σεπόλια είναι αμέτρητες. Το 54ο Λύκειο μπορεί να έκλεισε τις πόρτες του και να συγχωνεύτηκε στο 53 , αλλά οι αξίες που πρέσβευε ο Γιώργος Κρικώνης και η υποδειγματική συνεργασία που χτίσαμε, παραμένουν ζωντανές στις καρδιές των μαθητών και των γονιών που πέρασαν από εκεί.
Γιώργο, σε ευχαριστούμε για όλα.
«Η Ελλάδα των Γεύσεων» στο Σύνταγμα, παράδοση

Στην «καρδιά» της Αθήνας, στην κάτω πλατεία του Συντάγματος, μια μικρή αλλά γεμάτη αρώματα και γεύσεις γιορτή έχει στηθεί αυτές τις μέρες. Η έκθεση «Η Ελλάδα των Γεύσεων» συγκεντρώνει μικρούς παραγωγούς από κάθε γωνιά της χώρας, αναδεικνύοντας τον γαστρονομικό πλούτο της ελληνικής γης και το μεράκι των ανθρώπων της. Περπατώντας ανάμεσα στα περίπτερα, η αίσθηση είναι διαφορετική από αυτή μιας απλής αγοράς.

Εδώ, το εμπόριο αποκτά ξανά το παλιό, «ανθρώπινο» πρόσωπό του. Οι ίδιοι οι παραγωγοί —άνθρωποι που παλεύουν με αξιοπρέπεια για να κρατήσουν ζωντανές τις μικρές τους επιχειρήσεις— είναι εκεί για να σε υποδεχτούν. Με χαμόγελο και υπομονή, μας εξήγησαν τις διαδικασίες παραγωγής, από τη συλλογή της πρώτης ύλης μέχρι την τυποποίηση και την τελική προώθηση των προϊόντων τους. Αν την επισκεφτείτε, αφιερώστε λίγο χρόνο για να μιλήσετε με τους παραγωγούς. Οι ιστορίες πίσω από κάθε βαζάκι μέλι ή κάθε κομμάτι παραδοσιακής πίτας είναι το ίδιο νόστιμες με το ίδιο το προϊόν!

Τι θα βρείτε στην έκθεση: Η ποικιλία είναι εντυπωσιακή και καλύπτει κάθε γούστο: Μέλι και Προϊόντα Μέλισσας: Από τον βασιλικό πολτό και τη γύρη μέχρι σπάνια είδη μελιού και παραδοσιακές κεραλοιφές. Κρητικές Λιχουδιές: Η φημισμένη Σφακιανόπιτα έχει την τιμητική της, ενώ δεν λείπει η αυθεντική ρακή από το Ρέθυμνο. Τοπικά Προϊόντα: Παραδοσιακά τυριά, παστέλια, ταχίνι με μέλι, καθώς και ιδιαίτερα ελιξίρια ευεξίας. Παράδοση από τη Μεσσηνία και την Εύβοια: Μικρές βιοτεχνίες που μεταφέρουν τις γεύσεις του τόπου τους απευθείας στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Η δική μας επίσκεψη μάς άφησε μια γλυκιά επίγευση —όχι μόνο από τον βασιλικό πολτό και τη ρακή που πήραμε μαζί μας— αλλά κυρίως από τη σχέση εμπιστοσύνης που αναπτύσσεται ανάμεσα σε πωλητή και πελάτη. Είναι αυτές οι σχέσεις που μας θυμίζουν μια άλλη εποχή, όπου η αγορά ήταν και ένας τόπος κοινωνικής συνεύρεσης. Μην τη χάσετε! Η έκθεση θα βρίσκεται στην Πλατεία Συντάγματος για λίγες ημέρες ακόμη, προτού μεταφερθεί στο Πασαλιμάνι για να συνεχίσει το ταξίδι της. Αξίζει μια βόλτα για να στηρίξετε τους μικρούς Έλληνες παραγωγούς και να γεμίσετε το τραπέζι σας με προϊόντα που έχουν «ψυχή».























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…