Υπάρχουν άνθρωποι που ταυτίζονται τόσο βαθιά με το έργο τους, ώστε η απουσία τους να σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Γιώργος Κρικώνης, ο επί χρόνια Διευθυντής του 54ου Λυκείου Αθηνών, στα Σεπόλια. Στη φωτογραφία τον βλέπουμε “επί το έργον”, στο γραφείο του, στην οδό Καλαμά, εκεί όπου χτυπούσε η καρδιά μιας σχολικής μονάδας που σήμερα πια δεν υπάρχει. Δεν είναι τυχαίο ότι το σχολείο καταργήθηκε το 2012, αμέσως μόλις ο ίδιος βγήκε στη σύνταξη· λες και η παρουσία του ήταν το “οχυρό” που το κρατούσε ζωντανό.
Μια σχέση που έγινε φιλία
Η γνωριμία μας ξεκίνησε θεσμικά: εκείνος στο τιμόνι του σχολείου κι εγώ από τη θέση του Προέδρου του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων. Σε ένα περιβάλλον όπου συχνά οι ρόλοι αυτοί έρχονται σε σύγκρουση, εμείς βρήκαμε τον κοινό τόπο. Καταλάβαμε νωρίς πως δεν είχαμε τίποτα να χωρίσουμε, αλλά όλα να τα μοιραστούμε για το καλό των παιδιών.
Η συνταγή της επιτυχίας ήταν απλή αλλά σπάνια:
- Αμοιβαία εμπιστοσύνη: Κάθε πρόβλημα αντιμετωπιζόταν με ειλικρίνεια.
- Κοινό όραμα: Θέλαμε ένα σχολείο που να “πετάει”, και το καταφέραμε.
- Ανθρωπιά: Πάνω από τους τίτλους και τις σφραγίδες, υπήρχε πάντα ο άνθρωπος.
Μνήμες αμέτρητες
Σήμερα, συνταξιούχοι και οι δύο, παραμένουμε φίλοι. Οι μνήμες από εκείνα τα χρόνια στα Σεπόλια είναι αμέτρητες. Το 54ο Λύκειο μπορεί να έκλεισε τις πόρτες του και να συγχωνεύτηκε στο 53 , αλλά οι αξίες που πρέσβευε ο Γιώργος Κρικώνης και η υποδειγματική συνεργασία που χτίσαμε, παραμένουν ζωντανές στις καρδιές των μαθητών και των γονιών που πέρασαν από εκεί.
Γιώργο, σε ευχαριστούμε για όλα.